Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Τὸ ἐγκώμιον τῆς μανδήλας Εὖγε, Ἀρχιεπίσκοπε! Ἔτσι σὲ θέλω: Τηλαυγῆ φάρο τοῦ ὑπέροχου κόσμου τοῦ Γιαχβέ, τοῦ προαιωνίως ἑτοιμασμένου γιὰ τὴν τελείωση τῶν δικαίων. Ἔδωσες ρεσιτὰλ πάλι μὲ τὴν ὑπεράσπιση τῆς μανδήλας τῶν ἀδελφῶν γυναικῶν μουσουλμανίδων. Πολὺ καλὰ τὰ εἶπες. Ἄνοιξε ἡ καρδιὰ τῶν μουλλάδων καὶ τῶν ἀγιατολλάδων ἀπὸ τὴν Ἀλγερία μέχρι τὸν Καύκασο. Αὐτὸ θὰ πῇ «διαθρησκειακὴ προσέγγιση» στὴν πράξη. Ὅσο γιὰ τοὺς Νεοέλληνες..., ἦταν ποὺ ἦταν τρελλαμένοι, τώρα πλέον «ἔκαψαν φλάντζες»! Ἔχουν καταμπερδευτῆ οἱ ἔρημοι. Ἀπ’ τὴ μιὰ σὲ ἀκοῦν νὰ λὲς ὅτι δέχεσαι στοὺς ναοὺς τοὺς «σκουλαρικοφόρους» καὶ τὶς «μινιφοροῦσες» κι ἀπ’ τὴν ἄλλη βλέπουν τὸ ἱερατεῖο σου νὰ ἐμμένῃ στὶς παύλειες ὁδηγίες περὶ ὑποταγῆς τῆς γυναίκας στὸν ἄνδρα. Κι ὅμως, ὁ θεόπνευστος λόγος τῆς ποιμαντικῆς ὅλα τὰ βολεύει, συντελώντας στὴν ἀποσώβηση τῶν πολώσεων. Τί ἐννοῶ; Δοκίμασε, γιὰ παράδειγμα, νὰ βγάλῃς τὸ τσεμπέρι ἀπὸ μία «θεοῦσα» γιαγιὰ καὶ νὰ προσπαθήσῃς νὰ τὸ φορέσῃς σὲ μία αἰθέρια ὕπαρξη, ποὺ μόλις ἐξῆλθε ἀπὸ τὸ κομμωτήριο. Θὰ σὲ βαρᾶνε ἀμφότερες «πρίμο-σεκόντο», μέχρι νὰ πῇς «τὸ δεσπότη, Παναγιώτη»! Γι’ αὐτὸ σοῦ λέω ὅτι ὁ Ρωμιὸς χρειάζεται τέτοιου εἴδους μανιπουλάρισμα. Νὰ βλέπῃ τὸ δόλωμα, χωρὶς νὰ ἀντιλαμβάνεται τὸ ἀγκίστρι ἀπὸ κάτω. Τί νὰ κάνῃς διαφορετικό; Ἂς ὄψεται ἡ ἐκκοσμίκευση. Γιατὶ μὴ μοῦ πῇς ὅτι, ἐὰν τὰ πράγματα ἦταν ἀλλιῶς καὶ ζούσατε σὲ παποκαισαρικὸ καθεστώς, θὰ ἀνεχόσουν μιὰ τέτοια ἐλαστικότητα; Οἱ τότε ὁμόλογοί σου, δικέ μου, ὄχι μόνο μαντήλα ἀλλὰ μέχρι καὶ καπίστρι θὰ ἐπέβαλαν στὸ «ὡραῖο φῦλο». Ἄσε ποὺ δὲν θὰ κρατοῦσαν πλέον τὴν ποιμαντορικὴ γκλίτσα ἀλλὰ τὴ «γάτα μὲ τὶς ἑπτὰ οὐρές», γιὰ νὰ νουθετοῦν τοὺς ἀπίστους. Τί νὰ γίνῃ ὅμως; Οἱ καιροὶ ἀλλάζουν. Ἐσὺ πάντως μὴν τὸ κουνήσῃς οὔτε χιλιοστὸ ἀπὸ τὶς θέσεις σου. Μεῖνε ἀκλόνητος σὰν βράχος καὶ γίνε ἀκόμη πιὸ ρηξικέλευθος, μπὰς καὶ γλυτώσουμε τὴ θεοκρατικὴ κτήση μας ἀπὸ τὴν κοσμοπολίτικη λαίλαπα. Κατ’ ἀρχὰς ἆρον τὶς ἀντιρρήσεις σου γιὰ τὴν ἀνέγερση μουσουλμανικοῦ τεμένους στὴν Παιανία. Τί διάτανο, ἀδελφὴ θρησκεία εἶναι κι αὐτὴ καὶ ἕνας ὁ «μπαμπᾶς». Κατόπιν ἐνίσχυσε γενναῖα τοὺς ἐν Ἑλλάδι μουσουλμάνους οἱασδήποτε προέλευσης, καὶ τὰ ὑπόλοιπα θὰ ἔρθουν μόνα τους. Ποιά εἶναι τὰ ὑπόλοιπα; Χά, χά, χά! Μὰ φυσικὰ ὅσα προβλέπει τὸ μεγάλο κόλπο ποὺ ἔχω ἑτοιμάσει τόσο γιὰ τὴν Ψωροκώσταινα ὅσο καὶ γιὰ τὴν Γηραιὰ Ἤπειρο γενικῶς. Νομίζεις ὅτι τυχαῖα ἔρχονται ὅλα αὐτὰ τὰ στίφη τῶν Ἀφρο-ασιατῶν καὶ ἐγκαθίστανται μόνιμα στὴν Εὐρώπη γεννοβολώντας σὰν κουνέλια; Κούνια ποὺ σὲ κούναγε! Τί ἄλλο νὰ κάνω, ἀγαπητέ μου; Ἀφοῦ ἐδῶ καὶ δύο χιλιετίες στέλνω Παύλους, Πᾶπες, Βυζαντινούς, Καρλομάγνους, Καλβίνους καὶ ἕναν περίδρομο ἄλλους νὰ ἐγκαθιδρύσουν τὸ γιαχβικὸ βασίλειο καὶ καταντῶ νὰ βλέπω τὸ εὐρωπαϊκὸ Σύνταγμα ἄχρωμο, ἄοσμο καὶ ἄγευστο ἀπὸ Γιαχβέ, κι ἀπ’ τὴν ἄλλη τὰ μαντριὰ νὰ ἀδειάζουν... ἔ, νισάφι πιά! Ἔβαλα κι ἐγὼ σὲ ἐνέργεια τὰ μεγάλα μέσα. Θὰ τὸ καταλάβῃς καλύτερα, ὅταν στὸ μέλλον θὰ βλέπῃς πάνω στὴν κορυφὴ τοῦ Μπὶγκ Μπὲν καὶ τοῦ Πύργου τοῦ Ἄιφελ τὸν μουεζίνη νὰ καλῇ τοὺς πάντες νὰ προσευχηθοῦν στὸν Ὑπέρτατο. Κι ἀπὸ κάτω ἑκατομμύρια μαντηλοφορεμένα κεφάλια νὰ σκύβουν. Κι ὅσα δὲν σκύβουν, θὰ κόβωνται. Γι’ αὐτὸ λοιπὸν ἐσὺ συνέχισε αὐτό, ἐφ’ ᾧ ἐτάχθης. Μαντήλα καὶ ξερὸ ψωμί. Ἄσε ποὺ ἔχει καὶ πρακτικὴ σημασία τὸ πανί. Κρύβει, ξέρεις, τὰ καρούμπαλα ποὺ φυτρώνουν, ὅταν τρῶς κατραπακιὲς ἀπὸ τὸ Σάρωθρον