Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Τὸ ἐγκώμιον τῆς μανδήλας Εὖγε, Ἀρχιεπίσκοπε! Ἔτσι σὲ θέλω: Τηλαυγῆ φάρο τοῦ ὑπέ- ροχου κόσμου τοῦ Γιαχβέ, τοῦ προαιωνίως ἑτοιμασμένου γιὰ τὴν τελείωση τῶν δικαίων. Ἔδωσες ρεσιτὰλ πάλι μὲ τὴν ὑπε- ράσπιση τῆς μανδήλας τῶν ἀδελφῶν γυναικῶν μουσουλμανί- δων. Πολὺ καλὰ τὰ εἶπες. Ἄνοιξε ἡ καρδιὰ τῶν μουλλάδων καὶ τῶν ἀγιατολλάδων ἀπὸ τὴν Ἀλγερία μέχρι τὸν Καύκασο. Αὐτὸ θὰ πῇ «διαθρησκειακὴ προσέγγιση» στὴν πρά- ξη. Ὅσο γιὰ τοὺς Νεοέλληνες..., ἦταν ποὺ ἦταν τρελλαμένοι, τώρα πλέον «ἔκαψαν φλάν- τζες»! Ἔχουν καταμπερδευτῆ οἱ ἔρημοι. Ἀπ’ τὴ μιὰ σὲ ἀκοῦν νὰ λὲς ὅτι δέχεσαι στοὺς ναοὺς τοὺς «σκουλαρικοφόρους» καὶ τὶς «μινιφοροῦσες» κι ἀπ’ τὴν ἄλλη βλέπουν τὸ ἱε- ρατεῖο σου νὰ ἐμμένῃ στὶς παύλειες ὁδηγίες περὶ ὑποταγῆς τῆς γυναίκας στὸν ἄνδρα. Κι ὅμως, ὁ θεόπνευστος λόγος τῆς ποιμαντικῆς ὅλα τὰ βολεύει, συντελώντας στὴν ἀπο- σώβηση τῶν πολώσεων. Τί ἐννοῶ; Δοκίμασε, γιὰ παράδειγμα, νὰ βγάλῃς τὸ τσεμπέρι ἀπὸ μία «θεοῦσα» γιαγιὰ καὶ νὰ προσπαθήσῃς νὰ τὸ φορέσῃς σὲ μία αἰθέρια ὕπαρξη, ποὺ μόλις ἐξῆλθε ἀπὸ τὸ κομμω- τήριο. Θὰ σὲ βαρᾶνε ἀμφότερες «πρίμο-σεκόντο», μέχρι νὰ πῇς «τὸ δεσπότη, Παναγιώ- τη»! Γι’ αὐτὸ σοῦ λέω ὅτι ὁ Ρωμιὸς χρειάζεται τέτοιου εἴδους μανιπουλάρισμα. Νὰ βλέπῃ τὸ δόλωμα, χωρὶς νὰ ἀντιλαμβάνεται τὸ ἀγκίστρι ἀπὸ κάτω. Τί νὰ κάνῃς διαφορετικό; Ἂς ὄψεται ἡ ἐκκοσμίκευση. Γιατὶ μὴ μοῦ πῇς ὅτι, ἐὰν τὰ πράγματα ἦταν ἀλλιῶς καὶ ζού- σατε σὲ παποκαισαρικὸ καθεστώς, θὰ ἀνεχόσουν μιὰ τέτοια ἐλαστικότητα; Οἱ τότε ὁμό- λογοί σου, δικέ μου, ὄχι μόνο μαντήλα ἀλλὰ μέχρι καὶ καπίστρι θὰ ἐπέβαλαν στὸ «ὡραῖο φῦλο». Ἄσε ποὺ δὲν θὰ κρατοῦσαν πλέον τὴν ποιμαντορικὴ γκλίτσα ἀλλὰ τὴ «γάτα μὲ τὶς ἑπτὰ οὐρές», γιὰ νὰ νουθετοῦν τοὺς ἀπίστους. Τί νὰ γίνῃ ὅμως; Οἱ καιροὶ ἀλλάζουν. Ἐσὺ πάντως μὴν τὸ κουνήσῃς οὔτε χιλιοστὸ ἀπὸ τὶς θέσεις σου. Μεῖνε ἀκλόνητος σὰν βράχος καὶ γίνε ἀκόμη πιὸ ρηξικέλευθος, μπὰς καὶ γλυτώσουμε τὴ θεοκρατικὴ κτήση μας ἀπὸ τὴν κοσμοπολίτικη λαίλαπα. Κατ’ ἀρχὰς ἆρον τὶς ἀντιρρήσεις σου γιὰ τὴν ἀνέ- γερση μουσουλμανικοῦ τεμένους στὴν Παιανία. Τί διάτανο, ἀδελφὴ θρησκεία εἶναι κι αὐτὴ καὶ ἕνας ὁ «μπαμπᾶς». Κατόπιν ἐνίσχυσε γενναῖα τοὺς ἐν Ἑλλάδι μουσουλμάνους οἱασδήποτε προέλευσης, καὶ τὰ ὑπόλοιπα θὰ ἔρθουν μόνα τους. Ποιά εἶναι τὰ ὑπόλοι- πα; Χά, χά, χά! Μὰ φυσικὰ ὅσα προβλέπει τὸ μεγάλο κόλπο ποὺ ἔχω ἑτοιμάσει τόσο γιὰ τὴν Ψωροκώσταινα ὅσο καὶ γιὰ τὴν Γηραιὰ Ἤπειρο γενικῶς. Νομίζεις ὅτι τυχαῖα ἔρχο- νται ὅλα αὐτὰ τὰ στίφη τῶν Ἀφρο-ασιατῶν καὶ ἐγκαθίστανται μόνιμα στὴν Εὐρώπη γεν- νοβολώντας σὰν κουνέλια; Κούνια ποὺ σὲ κούναγε! Τί ἄλλο νὰ κάνω, ἀγαπητέ μου; Ἀφοῦ ἐδῶ καὶ δύο χιλιετίες στέλνω Παύλους,Πᾶπες, Βυζαντινούς, Καρλομάγνους, Καλβίνους καὶ ἕναν περίδρομο ἄλλους νὰ ἐγκαθιδρύσουν τὸ γιαχβικὸ βασίλειο καὶ κα- ταντῶ νὰ βλέπω τὸ εὐρωπαϊκὸ Σύνταγμα ἄχρωμο, ἄοσμο καὶ ἄγευστο ἀπὸ Γιαχβέ, κι ἀπ’ τὴν ἄλλη τὰ μαντριὰ νὰ ἀδειάζουν... ἔ, νισάφι πιά! Ἔβαλα κι ἐγὼ σὲ ἐνέργεια τὰ μεγά- λα μέσα. Θὰ τὸ καταλάβῃς καλύτερα, ὅταν στὸ μέλλον θὰ βλέπῃς πάνω στὴν κορυφὴ τοῦ Μπὶγκ Μπὲν καὶ τοῦ Πύργου τοῦ Ἄιφελ τὸν μουεζίνη νὰ καλῇ τοὺς πάντες νὰ προ- σευχηθοῦν στὸν Ὑπέρτατο. Κι ἀπὸ κάτω ἑκατομμύρια μαντηλοφορεμένα κεφάλια νὰ σκύβουν. Κι ὅσα δὲν σκύβουν, θὰ κόβωνται.Γι’ αὐτὸ λοιπὸν ἐσὺ συνέχισε αὐτό, ἐφ’ ᾧ ἐτάχθης. Μαντήλα καὶ ξερὸ ψωμί. Ἄσε ποὺ ἔχει καὶ πρακτικὴ σημασία τὸ πανί. Κρύ- βει, ξέρεις, τὰ καρούμπαλα ποὺ φυτρώνουν, ὅταν τρῶς κατραπακιὲς ἀπὸ τὸ Σάρωθρον