°ιὰ πρώτη φορὰ παγκοσμίως ἀπὸ τὶς σελίδες τοῦ «Δαυλοῦ» παρουσιάσθηκε τὸ θέμα τῆς ὕπαρξης κατασκευῶν ἀπὸ μπετὸν στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Ὁ πρωτοπόρος E. Εὐσταθιάδης, χημικὸς μηχανικός, Γεν. Διευθυντὴς ΚΕΔΕ, ἐδημοσίευσε μελέτη περὶ τῆς τσιμεντοκονίας μονώσεως τῆς δεξαμενῆς Καμείρου Ρόδου (τ. 226). Στὸ ἴδιος τεῦχος δημοσιεύθηκε συνέντευξη τοῦ καθηγητῆ Πανεπιστημίου I. Τσαγκάρη γιὰ τὸ ἀντιραδιενεργὸ ἐπίχρισμα. Ἀκολούθησε ἡ ἔρευνά μου «Ὑπέρθυρο ἐκ μπετὸν 270 τόν. στὸ Θησαυρὸ Ἀτρέως» (τ. 233+234). Συνεχίζει ὁ Εὐσταθιάδης μὲ τὸ «Κεραμικὸ κονίαμα» (τ. 253) καὶ τὸ «Αρχαῖο τσιμέντο δυαδικῆς μορφῆς» (τ. 258). Τέλος ὁ M. Μαμανέας παρουσίασε τὴν μπετονένια γέφυρα Ἰλισσοῦ (τ. 256). Παρὰ τὶς συνεχεῖς ἀνακοινώσεις στὴν «ἐπίσημη» Ἐπιστήμη «ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ βασιλεύει» (Σολωμός). Ἐπαναπαύονται στοὺς «κυβολίθους λατυποπαγοῦς πετρώματος». Τώρα, ἀπὸ ποῦ; Πῶς ἔκοβαν/μετέφεραν/ἀνέβαζαν 2,7-270 τόνους εἶναι «ἄλλου παπᾶ εὐαγγέλιο». Ἴσως σκέπτωνται: «Ἔστω, εἶναι εἰδικὴ περίπτωση, μία δεΤΟ ΜΠΕΤΟΝ ΠΑΝΤΟΥ. ΤΟ ΜΠΕΤΟΝ ΠΑΝΤΟΥ. ξαμενή, ἕνα ὑπέρθυρο, ἕνα γεφυράκι!». Μόνο; Μὰ ἂν ἐγνώριζαν οἱ Ἕλληνες τὴν (ἁπλούστατη) κατασκευὴ τοῦ τσιμέντου «πούδρα θηραϊκῆς γῆς καὶ ἄσβεστος», θὰ τὴν χρησιμοποιοῦσαν ὅπου ἔπρεπε. Δηλαδὴ σὲ ἔργα ὑποδομῆς, ὅπως γέφυρες, ἁψίδες, δεξαμενές, δάπεδα, θεμέλια κ.ἀ. Ἀντιθέτως οἱ ἀνωδομές, ἐπειδὴ ἔπρεπε νὰ ἔχουν «κάλλος», κατασκευάζονταν μὲ εὐγενῆ ὑλικά: μάρμαρο, ἀλάβαστρο, πυρόλιθο. Πλὴν τῶν ἀνωτέρω τὸ μπετὸν ἐχρησιμοποιήθη κατὰ κό- Φωτ. 1. Τὸ Τεῖχος τῶν Ἀθηνῶν:Ἀχαρνικὴ Πύλη (Πλατεῖα Κοτζιᾶ).