Τὰ ἀνεξήγητα τῆς Ἑλληνικῆς Προϊστορίας Οἱ ἀναφορὲς ποὺ γίνονται στὰ πανάρχαια ἑλληνικὰ γραπτὰ (Ὅμηρος, Ἡσίοδος κ.λπ.) γιὰ τοὺς θεοὺς (ἅρματα, ἐξοπλισμός, ταξίδια, ἰδιότητες θεῶν κ.ο.κ.), συχνὰ δὲν ἀφοροῦν στὰ ἴδια τὰ πρόσωπα στὰ ὁποῖα ἀναφέρονται, ἀλλὰ ἀποσκοποῦν νὰ διασώσουν κάποιες πληροφορίες τῆς Προκατακλυσμιαίας Ἐποχῆς, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν Χρυσῆ Ἐποχὴ τοῦ Ἡσίοδου. Ἡ Ἀρχαιολογία παρέχει πληροφορίες (ἄλλες μὲν ὡς γεγονότα καὶ ἄλλες ὑπὸ ἀλληγορικὴ μορφὴ) γιὰ τὴν διάσωση ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ τῆς ἀνάμνησης ἑνὸς πανάρχαιου χαμένου πολιτισμοῦ στοὺς βοσκοὺς καὶ στοὺς βουκόλους, ποὺ ἐπιβίωσαν στοὺς ὀρεινοὺς ὄγκους ἀπὸ τὸν Κατακλυσμὸ (Πλάτων, «Τίμαιος», 22b). Αὐτὲς τὶς πληροφορίες τὶς συναντᾶμε στὶς περισσότερες ἀρχαῖες παραδόσεις (Ἔπος Γκιλγκαμές, Ἱερὴ λογοτεχνία Ἰνδῶν, Θρῦλοι Ἰνδιάνων Ἀμερικῆς κ.ἄ.). Ὁ πανάρχαιος αὐτὸς πολιτισμὸς ἄφησε παντοῦ κοινὰ σύμβολα (λ.χ. Γοργόνιο Ἀθηνᾶς, μαιάνδρους, σβάστικες, σπεῖρες, διπλοῦς πελέκεις, μεγαλοκατασκευές, πυραμίδες κ.ἄ.). Τὸ κυριώτερο ὅμως ἀπομεινάρι τῆς Χρυσῆς Ἐποχῆς εἶναι ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, ποὺ σὲ κάθε λέξη, συλλαβὴ ἢ καὶ γράμμα της εἶναι ἀποτυπωμένη ὅλη ἡ γνώση καὶ ἡ σοφία τοῦ παρελθόντος. [Γιὰ παράδειγμα ἡ ὁμηρικὴ λέξη «ἡλικία» δηλώνει τὴν περιστροφὴ τῆς Γῆς περὶ τὸν Ἥλιο (ἥλιος + κίω = ἡλικία) (κίω = περιελίσσομαι, ἐξ οὗ καὶ ὁ κισσός). Ἐπίσης δηλώνει ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες γνώριζαν τὴν σφαιρικότητα τῆς Γῆς καὶ τὸ Ἡλιοκεντρικὸ Σύστημα (Πλάτων, «Κρατύλος», 401b). Ἑπομένως στοὺς «μύθους» μεταφέρονται ὑψηλοτάτου ἐπιπέδου πληροφορίες καὶ ἔννοιες ἀπὸ τὸ ἀπώτατο παρελθόν, ποὺ χάθηκαν λόγῳ τοῦ Κατακλυσμοῦ. Γιατί ὅμως δὲν τὰ ἔλεγαν ἀνοικτὰ ἀλλὰ μὲ μύθους; 1. Οἱ ὀρεσίβιοι ποὺ διέφυγαν τὴν καταστροφὴ δὲν εἶχαν τὸ κατάλληλο πνευματικὸ ἐπίπεδο νὰ τὰ δεχθοῦν καὶ 2. ὁ μῦθος κεντρίζει περισσότερο τὴ φαντασία καὶ τὴν ἔρευνα ἀπὸ τὸν πεζὸ λόγο καὶ σῴζεται εὐκολώτερα μέσῳ τοῦ χρόνου. (Συστηματικὴ παρουσίαση τοῦ θέματος αὐτοῦ, σπουδαιότατου γιὰ τὴν γνώση τοῦ παρελθόντος, ἔκανε πρῶτος ὁ ἀείμνηστος συνεργάτης τοῦ «Δ» H.Λ. Τσατσόμοιρος στὸ ἔργο του «Ἱστορία Γενέσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας», ἐκδ. «Δαυλός» 1991, β´ ἐκδ. 2004 καὶ πρόσφατα ὁ ἐπίσης συνεργάτης τοῦ «Δ» κ. I. Λάζαρης στὸ ἔργο του «Ἡ Τεχνολογία τῶν Θεῶν», ἐκδ. «Δαυλός» 2003.) Προσκαλεσμένος μέσῳ Ὠκεανοῦ στοὺς Αἰθίοπες ὉὍμηρος ἔχει δώσει ὑψηλοῦ ἐπιπέδου πληροφορίες, ποὺ μοιάζουν ἀκόμη καὶ στὴν τεχνολογικὰ προηγμένη ἐποχή μας ὡς φανταστικές, διότι ὣς τώρα δὲν μποροῦν νὰ τὶς ἐξηγήσουν μὲ βάση τὶς γνώσεις τοῦ ἀρχαίου κόσμου. Ἀναφέρομαι λ.χ. «στὸ ταξίδι τοῦ Διὸς στὴν χώρα τῶν Αἰθιόπων», ποὺ ἀδυνατοῦμε νὰ δώσουμε κάποια ἐξήγηση: 1. Πῶς γίνονταν τὰ ταξίδια τῶν θεῶν; 2. Τί μέσα χρησιμοποιοῦσαν; 3. Τί ἦσαν οἱ θεοὶ τῶν Ἑλλήνων, ποὺ διέθεταν αὐτὴν τὴν θαυμαστὴ τεχνολογία. 4. Μήπως πρόκειται γιὰ τὸν Προκατακλυσμιαῖο Πολιτισμό, ποὺ κανεὶς δὲν ἀμφισβητεῖ; Ἂς λάβουμε τὸ σχετικὸ ἀπόσπασμα ἐκ τῆς Ὁμήρου Ἰλιάδος: Διάλογος τῆς θαλασσίας θεᾶς Θέτιδος