Τὰ ἀνεξήγητα τῆς Ἑλληνικῆς Προϊστορίας Οἱ ἀναφορὲς ποὺ γίνονται στὰ πανάρχαια ἑλληνικὰ γραπτὰ (Ὅμηρος, Ἡσίοδος κ.λπ.) γιὰ τοὺς θεοὺς (ἅρματα, ἐξοπλισμός, ταξίδια, ἰδιότη- τες θεῶν κ.ο.κ.), συχνὰ δὲν ἀφοροῦν στὰ ἴδια τὰ πρόσωπα στὰ ὁποῖα ἀναφέρονται, ἀλλὰ ἀποσκοποῦν νὰ διασώσουν κάποιες πληροφορίες τῆς Προκατακλυσμιαίας Ἐποχῆς, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν Χρυσῆ Ἐποχὴ τοῦ Ἡσίοδου. ἩἈρχαιολογία παρέχει πληροφορίες (ἄλλες μὲν ὡς γεγονό- τα καὶ ἄλλες ὑπὸ ἀλληγορικὴ μορφὴ) γιὰ τὴν διάσωση ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ τῆς ἀνάμνησης ἑνὸς πανάρχαιου χαμένου πολιτισμοῦ στοὺς βοσκοὺς καὶ στοὺς βουκόλους, ποὺ ἐπιβίωσαν στοὺς ὀρεινοὺς ὄγκους ἀπὸ τὸν Κατακλυσμὸ (Πλά- των, «Τίμαιος», 22b). Αὐτὲς τὶς πληροφορίες τὶς συναντᾶμε στὶς περισσότερες ἀρχαῖες παραδόσεις (Ἔπος Γκιλγκαμές, Ἱερὴ λογοτεχνία Ἰνδῶν, Θρῦλοι Ἰνδιάνων Ἀμερικῆς κ.ἄ.). Ὁπανάρχαιος αὐτὸς πολιτισμὸς ἄφησε παντοῦ κοινὰ σύμβολα (λ.χ. Γοργόνιο Ἀθηνᾶς, μαιάνδρους, σβάστικες, σπεῖρες, δι- πλοῦς πελέκεις, μεγαλοκατασκευές, πυραμίδες κ.ἄ.). Τὸ κυριώτερο ὅμως ἀπομεινάρι τῆς Χρυσῆς Ἐποχῆς εἶναι ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, ποὺ σὲ κάθε λέξη, συλ- λαβὴ ἢ καὶ γράμμα της εἶναι ἀποτυπωμένη ὅλη ἡ γνώση καὶ ἡ σοφία τοῦ παρελθόντος. [Γιὰ παράδειγ- μα ἡ ὁμηρικὴ λέξη «ἡλικία» δηλώνει τὴν περιστροφὴ τῆς Γῆς περὶ τὸν Ἥλιο (ἥλιος + κίω = ἡλικία) (κίω = περιελίσσομαι, ἐξ οὗ καὶ ὁ κισσός). Ἐπίσης δηλώνει ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες γνώριζαν τὴν σφαιρικό- τητα τῆς Γῆς καὶ τὸ Ἡλιοκεντρικὸ Σύστημα (Πλάτων, «Κρατύλος», 401b). Ἑπομένως στοὺς «μύθους» με- ταφέρονται ὑψηλοτάτου ἐπιπέδου πληροφορίες καὶ ἔννοιες ἀπὸ τὸ ἀπώτατο παρελθόν, ποὺ χάθηκαν λόγῳ τοῦ Κατακλυσμοῦ. Γιατί ὅμως δὲν τὰ ἔλεγαν ἀνοικτὰ ἀλλὰ μὲ μύθους; 1. Οἱ ὀρεσίβιοι ποὺ διέφυ- γαν τὴν καταστροφὴ δὲν εἶχαν τὸ κατάλληλο πνευματικὸ ἐπίπεδο νὰ τὰ δεχθοῦν καὶ 2. ὁ μῦθος κεντρίζει περισσότερο τὴ φαντασία καὶ τὴν ἔρευνα ἀπὸ τὸν πεζὸ λόγο καὶ σῴζεται εὐκολώτερα μέσῳ τοῦ χρόνου. (Συστηματικὴ παρουσίαση τοῦ θέματος αὐτοῦ, σπουδαιότατου γιὰ τὴν γνώση τοῦ παρελθόντος, ἔκανε πρῶτος ὁ ἀείμνηστος συνεργάτης τοῦ «Δ» H.Λ.Τσατσόμοιρος στὸ ἔργο του «Ἱστορία Γενέσεως τῆς Ἑλλη- νικῆς Γλώσσας», ἐκδ. «Δαυλός» 1991, β´ ἐκδ. 2004 καὶ πρόσφατα ὁ ἐπίσης συνεργάτης τοῦ «Δ» κ. I. Λά- ζαρης στὸ ἔργο του «ἩΤεχνολογία τῶν Θεῶν», ἐκδ. «Δαυλός» 2003.) Προσκαλεσμένος μέσῳ Ὠκεανοῦ στοὺς Αἰθίοπες ὉὍμηρος ἔχει δώσει ὑψηλοῦ ἐπιπέδου πληροφορίες, ποὺ μοιάζουν ἀκόμη καὶ στὴν τεχνολογικὰ προηγμένη ἐποχή μας ὡς φανταστικές, διότι ὣς τώρα δὲν μποροῦν νὰ τὶς ἐξηγήσουν μὲ βάση τὶς γνώσεις τοῦ ἀρχαίου κόσμου. Ἀναφέρομαι λ.χ. «στὸ ταξίδι τοῦΔιὸς στὴν χώρα τῶν Αἰθιό- πων», ποὺ ἀδυνατοῦμε νὰ δώσουμε κάποια ἐξήγηση:1. Πῶς γίνονταν τὰ ταξίδια τῶν θεῶν; 2. Τί μέσα χρησιμοποιοῦσαν; 3. Τί ἦσαν οἱ θεοὶ τῶν Ἑλλήνων, ποὺ διέθεταν αὐτὴν τὴν θαυμαστὴ τεχνολο- γία. 4. Μήπως πρόκειται γιὰ τὸν Προκατακλυσμιαῖο Πολιτισμό, ποὺ κανεὶς δὲν ἀμφισβητεῖ; Ἂς λάβουμε τὸ σχετικὸ ἀπόσπασμα ἐκ τῆς Ὁμήρου Ἰλιάδος: Διάλογος τῆς θαλασσίας θεᾶς Θέτιδος