ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ «ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ» ΕΝΟΣ ΠΡΥΤΑΝΗ Κύριε διευθυντά, Σχετικὰ μὲ τὸ δημοσιευθὲν στὸ «Βῆμα» τῆς 3.8.03 ἄρθρο τοῦ πρύτανη τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Μπαμπινιώτη, τὸ ὁποῖο εἶναι ἐκτὸς πάσης ἱστορικῆς ἀλήθειας ἰδιαίτερα στὸν ἰσχυρισμό του ὅτι «ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς, δύο μεγάλα πολιτιστικὰ μεγέθη, κατώρθωσαν μετὰ τὴν σύγκρουση νὰ περάσουν ἤδη ἀπὸ τοὺς πρώτους μεταχριστιανικοὺς χρόνους σὲ μιὰ θαυμαστή, ἱστορικὰ τεκμηριωμένη συμπόρευση», ὁ ἐπιστολογράφος σας στὸ τεῦχος 262 κ. Ἀθαν. Π. Καψάλης μὲ πρόλαβε καὶ ἀπήντησε καταλλήλως στὸν κ. Μπαμπινιώτη. Ὅμως ὁ κ. Καψάλης, προφανῶς γιὰ νὰ μὴν κάνῃ κατάχρηση χώρου, ἀνέφερε ὡρισμένες μόνο βασικὲς ἱστορικὲς ἀλήθειες. Ἡ Ἱστορία, χιλιάδες τόμοι, εἶναι ἐκεῖ, στὴν Ἐθνική μας Βιβλιοθήκη, σιωπηλὸς μάρτυρας κάθε ἐγκλήματος, ἀρετῆς καὶ ἀλήθειας. Μὲ αὐτὰ ποὺ ἀναφέρει ὁ κ. πρύτανης εἶναι σὰν νὰ ὁμολογῇ ὅτι δὲν ἔχει διαβάσει μὲ ποιές ἐνέργειες τῆς Ρωμαϊκῆς - Βυζαντινῆς ἐξουσίας καθιερώθηκε ὁ χριστιανισμὸς ὡς ἐπίσημη θρησκεία τῆς αὐτοκρατορίας· ἢ δὲν ἔχει διαβάσει ὅτι ὁ «Μέγας» (ὅπως τὸν ὠνόμασαν οἱ χριστιανοὶ) Θεοδόσιος καὶ οἱ διάδοχοί του ἔσφαξαν χιλιάδες, ἔκλεισαν τὶς φιλοσοφικὲς σχολὲς τῶν Ἑλλήνων καὶ ἐδήμευσαν τὶς περιουσίες αὐτῶν· ὅτι μὲ μιὰ σειρὰ διαταγμάτων χριστιανοὶ αὐτοκράτορες ἀπαγόρευσαν νὰ ἑορτάζωνται οἱ ἐπέτειοι τῆς μάχης τοῦ Μαραθῶνος, τῶν Πλαταιῶν καθὼς καὶ ἄλλων σημαντικῶν γεγονότων τῆς περιόδου τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος καὶ ἀκόμη ὅτι ἀπαγόρευσαν οἱαδήποτε μνεία καὶ αὐτοῦ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου διατηρεῖται ἀκόμη καὶ στὴν Ἀσία σὰν Ἰσκεντέρ. Δὲν γνωρίζει ὁ πρύτανης ὅτι μὲ διάταγμα ἐπίσης ἐκηρύχθησαν αἱρετικοὶ οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι καὶ ὅτι τὸ ὄνομα «Ἕλλην» ἐτέθη ὑπὸ ἀπαγόρευση ἐπὶ ποινῇ θανάτου. Δὲν γνωρίζει ὅτι μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Θεοδοσίου ὁ υἱός του Ἀρκάδιος ὠργάνωσε τὴν καταστροφὴ καὶ ἰσοπέδωση τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος, διότι ἦταν ἐμπόδιο γιὰ τὴν παγκυριαρχία τοῦ χριστιανισμοῦ ὁ πολιτικὸς καὶ φιλοσοφικὸς λόγος τῶν Ἑλλήνων καθὼς καὶ ἡ ἐλευθερία τους καὶ ἡ ὑψηλὴ τέχνη τους. Δὲν γνωρίζει ὁ πρύτανης ὅτι ὁ ἐντολοδόχος αὐτῶν τῶν ἐγκλημάτων χριστιανὸς Ἀλάριχος κατ’ ἐντολὴν τῶν Βυζαντινῶν δὲν ἄφησε τίποτα ὄρθιο, θρυμμάτισε τὰ ἀγάλματα καὶ ὅ,τι ἐθύμιζε τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα – στὴν Θήβα, τὴν Ἐλευσῖνα, τὴν Κόρινθο, τὸ Ἄργος, τὴν Τεγέα, τὴν Μαντίνεια, τὴν Σπάρτη καὶ φυσικὰ τὴν Ὀλυμπία. Αὐτὸν τὸν πολιτισμὸ ἔχει νὰ δείξῃ ἡ Χριστιανοσύνη, ἡ ὁποία, ὅπως οἱ περισσότερες θρησκεῖες, ἐπεβλήθη διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου. Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶχε καὶ οὔτε ἔχει νὰ παρουσιάσῃ στὴν ἀνθρωπότητα οὔτε πραγματικὰ ὑψηλὲς καὶ ἐλεύθερες τέχνες οὔτε ἐπιστῆμες καὶ εἶναι γνωστὴ ἡ ἀπαξίωση τῶν μαθηματικῶν, τὰ ὁποῖα ἀπαγόρευαν νὰ διδάσκωνται τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τοῦ σκοταδισμοῦ, «διότι ἦταν ἔργο τοῦ Διαβόλου καὶ ἀθέιζαν τοὺς νέους». Αὐτὸς εἶναι ὁ «ἑλληνοχριστιανικὸς πολιτισμός», ἐν ὀνόματι τοῦ ὁποίου οἱ Ρωμιοὶ ψάλλουν κάθε χρόνο ἐναντίον τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τοὺς ἑπτὰ ἀναθεματισμοὺς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Ὀρθοδοξίας. Τὸ ἄρθρο, τὸ ὁποῖο ἐστάλη στὸ «Βῆμα» γιὰ δημοσίευση, καμμία σχέση δὲν ἔχει μὲ τὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ συνετάχθη γιὰ νὰ ὡραιοποιήσῃ τὸν ρόλο τοῦ χριστιανισμοῦ ψαρεύοντας σὲ θολὰ νερά, κινούμενο στὸ ἴδιο μῆκος κύματος μὲ τὸν παπα-Γιώργη Μεταλληνό, ὁ ὁποῖος προσπαθεῖ νὰ πείσῃ κάποιους ἀνιστόρητους ὅτι ὁ Μέγας Θεοδόσιος δὲν ἦτο τόσο φανατικὸς καὶ κανένα κείμενό του δὲν ἐπιβάλλει τὴν καταστροφὴ τῶν ἀρχαίων ἱερῶν κ.λπ. (βλέπε ἄρθρο του στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο», 18 Ἰουλίου 2003). Μετὰ τιμῆς Γιάννης Γρηγορέας Ἀθήνα