ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ «ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ» ΕΝΟΣ ΠΡΥΤΑΝΗ Κύριε διευθυντά, Σχετικὰ μὲ τὸ δημοσιευθὲν στὸ «Βῆμα» τῆς 3.8.03 ἄρθρο τοῦ πρύτανη τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Μπαμπινιώτη, τὸ ὁποῖο εἶναι ἐκτὸς πάσης ἱστορικῆς ἀλήθειας ἰδιαίτερα στὸν ἰσχυ- ρισμό του ὅτι «ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς, δύο μεγάλα πολιτιστικὰ μεγέθη, κατώρθω- σαν μετὰ τὴν σύγκρουση νὰ περάσουν ἤδη ἀπὸ τοὺς πρώτους μεταχριστιανικοὺς χρόνους σὲ μιὰ θαυμαστή, ἱστορικὰ τεκμηριωμένη συμπόρευση», ὁ ἐπιστολογράφος σας στὸ τεῦχος 262 κ. Ἀθαν. Π.Καψάλης μὲ πρόλαβε καὶ ἀπήντησε καταλλήλως στὸν κ. Μπαμπινιώτη. Ὅμως ὁ κ. Κα- ψάλης, προφανῶς γιὰ νὰ μὴν κάνῃ κατάχρηση χώρου, ἀνέφερε ὡρισμένες μόνο βασικὲς ἱστο- ρικὲς ἀλήθειες. Ἡ Ἱστορία, χιλιάδες τόμοι, εἶναι ἐκεῖ, στὴν Ἐθνική μας Βιβλιοθήκη, σιωπηλὸς μάρτυρας κάθε ἐγκλήματος, ἀρετῆς καὶ ἀλήθειας. Μὲ αὐτὰ ποὺ ἀναφέρει ὁ κ. πρύτανης εἶναι σὰν νὰ ὁμολογῇ ὅτι δὲν ἔχει διαβάσει μὲ ποιές ἐνέρ- γειες τῆς Ρωμαϊκῆς - Βυζαντινῆς ἐξουσίας καθιερώθηκε ὁ χριστιανισμὸς ὡς ἐπίσημη θρησκεία τῆς αὐτοκρατορίας· ἢ δὲν ἔχει διαβάσει ὅτι ὁ «Μέγας» (ὅπως τὸν ὠνόμασαν οἱ χριστιανοὶ) Θε- οδόσιος καὶ οἱ διάδοχοί του ἔσφαξαν χιλιάδες, ἔκλεισαν τὶς φιλοσοφικὲς σχολὲς τῶν Ἑλλήνων καὶ ἐδήμευσαν τὶς περιουσίες αὐτῶν· ὅτι μὲ μιὰ σειρὰ διαταγμάτων χριστιανοὶ αὐτοκράτορες ἀπα- γόρευσαν νὰ ἑορτάζωνται οἱ ἐπέτειοι τῆς μάχης τοῦ Μαραθῶνος, τῶν Πλαταιῶν καθὼς καὶ ἄλλων σημαντικῶν γεγονότων τῆς περιόδου τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος καὶ ἀκόμη ὅτι ἀπαγόρευσαν οἱαδήποτε μνεία καὶ αὐτοῦ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου διατηρεῖται ἀκό- μη καὶ στὴν Ἀσία σὰν Ἰσκεντέρ. Δὲν γνωρίζει ὁ πρύτανης ὅτι μὲ διάταγμα ἐπίσης ἐκηρύχθη- σαν αἱρετικοὶ οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι καὶ ὅτι τὸ ὄνομα «Ἕλλην» ἐτέθη ὑπὸ ἀπαγόρευση ἐπὶ ποινῇ θανάτου. Δὲν γνωρίζει ὅτι μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Θεοδοσίου ὁ υἱός του Ἀρκάδιος ὠργά- νωσε τὴν καταστροφὴ καὶ ἰσοπέδωση τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδος, διότι ἦταν ἐμπόδιο γιὰ τὴν πα- γκυριαρχία τοῦ χριστιανισμοῦ ὁ πολιτικὸς καὶ φιλοσοφικὸς λόγος τῶν Ἑλλήνων καθὼς καὶ ἡ ἐλευθερία τους καὶ ἡ ὑψηλὴ τέχνη τους. Δὲν γνωρίζει ὁ πρύτανης ὅτι ὁ ἐντολοδόχος αὐτῶν τῶν ἐγκλημάτων χριστιανὸς Ἀλάριχος κατ’ ἐντολὴν τῶν Βυζαντινῶν δὲν ἄφησε τίποτα ὄρθιο, θρυμ- μάτισε τὰ ἀγάλματα καὶ ὅ,τι ἐθύμιζε τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα – στὴν Θήβα, τὴν Ἐλευσῖνα, τὴν Κό- ρινθο, τὸ Ἄργος, τὴν Τεγέα, τὴν Μαντίνεια, τὴνΣπάρτη καὶ φυσικὰ τὴν Ὀλυμπία. Αὐτὸν τὸν πολιτισμὸ ἔχει νὰ δείξῃ ἡ Χριστιανοσύνη, ἡ ὁποία, ὅπως οἱ περισσότερες θρησκεῖες, ἐπεβλήθη διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου.ὉΧριστιανισμὸς δὲν εἶχε καὶ οὔτε ἔχει νὰ παρουσιάσῃ στὴν ἀνθρωπό- τητα οὔτε πραγματικὰ ὑψηλὲς καὶ ἐλεύθερες τέχνες οὔτε ἐπιστῆμες καὶ εἶναι γνωστὴ ἡ ἀπα- ξίωση τῶν μαθηματικῶν, τὰ ὁποῖα ἀπαγόρευαν νὰ διδάσκωνται τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τοῦ σκοτα- δισμοῦ, «διότι ἦταν ἔργο τοῦ Διαβόλου καὶ ἀθέιζαν τοὺς νέους». Αὐτὸς εἶναι ὁ «ἑλληνοχριστιανικὸς πολιτισμός», ἐν ὀνόματι τοῦ ὁποίου οἱ Ρωμιοὶ ψάλλουν κά- θε χρόνο ἐναντίον τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τοὺς ἑπτὰ ἀναθεματισμοὺς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Ὀρθοδοξίας. Τὸ ἄρθρο, τὸ ὁποῖο ἐστάλη στὸ «Βῆμα» γιὰ δημοσίευση, καμμία σχέση δὲν ἔχει μὲ τὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ συνετάχθη γιὰ νὰ ὡραιοποιήσῃ τὸν ρόλο τοῦ χριστιανισμοῦ ψα- ρεύοντας σὲ θολὰ νερά, κινούμενο στὸ ἴδιο μῆκος κύματος μὲ τὸν παπα-Γιώργη Μεταλληνό, ὁ ὁποῖος προσπαθεῖ νὰ πείσῃ κάποιους ἀνιστόρητους ὅτι ὁ Μέγας Θεοδόσιος δὲν ἦτο τόσο φα- νατικὸς καὶ κανένα κείμενό του δὲν ἐπιβάλλει τὴν καταστροφὴ τῶν ἀρχαίων ἱερῶν κ.λπ. (βλέπε ἄρθρο του στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο», 18 Ἰουλίου 2003). Μετὰ τιμῆς Γιάννης Γρηγορέας Ἀθήνα