ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ Ἑλλάδα 2004. Τὸ Ἀπολλώνειο Φῶς ἄναψε στὴν Ὀλυμπία καὶ ἡ φλόγα του διέρχεται ἤδη τὴν οἰκουμένη, γιὰ νὰ καταλήξῃ στὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν, σημαίνοντας ἔτσι τὴν ἔναρξη τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων. Ἡ παγκοσμιοποιημένη πλέον ἀνθρωπότητα καλεῖται νὰ συμμετάσχῃ στὴν ὕψιστη αὐτὴν γιορτὴ τοῦ Ἀγῶνος στὸν γενέθλιο τόπο του, καὶ δι’ αὐτῆς νὰ ἐπικοινωνήσῃ νοερὰ μὲ τὸ Ἀθάνατο Ἑλληνικὸ Πνεῦμα. Οἱ Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες τῶν Ἀθηνῶν βρίσκουν τὴν ἀνθρωπότητα σὲ ἕνα ὁριακὸ σημεῖο τῆς ἱστορικῆς της πορείας: Ἡ θεοκρατικὴ βαρβαρότητα, ἁπλωμένη ἐδῶ καὶ αἰῶνες σὲ Δύση κι Ἀνατολή, ἀποκαλύπτει πλέον τὸ πραγματικό της πρόσωπο, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπ’ τὸ ἐγγενὲς μῖσος της γιὰ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ τὸν ἐλεύθερο ἄνθρωπο. Ἀσιάτες πλανητάρχες καὶ Ἀσιάτες πιστοὶ θέτουν τὸ δίλημμα πρὸς τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο: Ὑποταγὴ ἢ θάνατος, βαρβαρότητα ἢ καταστροφή. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ὀλυμπιάδα τῶν Ἀθηνῶν ἀναμένεται νὰ διεξαχθῇ σὲ συνθῆκες πλήρους ἀστυνόμευσης. Μὲ τὴν παρουσία τῆς ἀστυνομίας, τοῦ στρατοῦ, τοῦ NATO, ἐνῷ οἱ ἀθλητικὲς ἀποστολὲς θὰ συνοδεύωνται ἀπὸ ἀστυνομικοὺς πράκτορες τῶν χωρῶν τους. Συνθῆκες ποὺ θυμίζουν τὶς παράνομες Ὀλυμπιάδες ποὺ διεξήγοντο στὴν Ὀλυμπία μετὰ τὴν ἀπαγόρευσή τους ἀπὸ τὸν Θεοδόσιο (βλ. «Δ», τ. 268). Ὡστόσο ἡ κατάσταση αὐτὴ ποὺ ἔχει δημιουργηθῆ βοηθᾷ ὅσο τίποτε ἄλλο τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο νὰ καταλάβῃ τί τὸν διχάζει ἀλλὰ καὶ τί τὸν ἑνώνει. Τὸν βοηθᾷ νὰ γυρίσῃ τὴν πλάτη στὰ καταστροφικὰ διλήμματα τῶν θεοκρατῶν. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἐφέτος στὴν Ἀθήνα θὰ ἀνταμώσουν ἐν εἰρήνῃ καὶ θὰ συναγωνισθοῦν ὁ Εὐρωπαῖος μὲ τὸν Ἀσιάτη καὶ τὸν Ἀφρικανό. Ὁ Νέγρος μὲ τὸν Κινέζο καὶ τὸν Λευκό. Ὁ Ἀμερικανὸς μὲ τὸν Ἄραβα. Ὁ ἰσλαμιστὴς μὲ τὸν βουδιστὴ καὶ τὸν χριστιανό. Καὶ τὸ θέατρο αὐτὸ τῆς συνύπαρξης θὰ ἔχῃ θεατὲς ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς μέσα ἀπὸ τὴν παγκόσμια αὐτὴ γιορτὴ καθίσταται καὶ στὴν πράξη τὸ παντοδύναμο ἑνοποιητικὸ στοιχεῖο. Πρὶν ἀπὸ ἕξι ἀκριβῶς χρόνια γράψαμε («Δαυλός», τ. 193, 1998) πὼς οἱ Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες τῶν Ἀθηνῶν θὰ ἀνοίξουν τὸν δρόμο πρὸς τὴν κατάκτηση τῆς ἱστορικῆς αὐτογνωσίας τῆς Ἀνθρωπότητας. Αὐτογνωσίας ποὺ ὁδηγεῖ στὴν Ἑλλάδα, τὴν πνευματικὴ μήτρα τοῦ Παγκοσμίου Πολιτισμοῦ. Στὶς 25 Μαρτίου ἐφέτος ἡ φλόγα τοῦ Ἀπολλωνείου Φωτὸς ξεκίνησε τὸ ταξίδι της πρὸς τὶς πέντε ἠπείρους. Σὲ ὅλες τὶς χῶρες ἀπ’ τὶς ὁποῖες διέρχεται προκαλεῖ συγκίνηση καὶ συναισθήματα σχεδὸν ἀνερμήνευτα, ἀσυνείδητα ἀπ’ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ διακατέχονται ἀπ’ αὐτά. Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ συναισθήματα αὐτὰ θὰ πρέπει νὰ ἑδραιωθοῦν στὴ συνείδηση τῶν λαῶν, νὰ γίνουν Λόγος. Γιατὶ τὸ Ἑλληνικὸ Φῶς δὲν φωτίζει μόνο τὴν ψυχὴ ἀλλὰ τὸν νοῦ. Ἡ πανανθρώπινη αὐτὴ μυσταγωγία τοῦ Ἑλληνικοῦ Φωτὸς ἐκφράζει πρῶτα ἀπ’ ὅλα τὴν πίστη τοῦ ἀνθρώπου στὶς ἀστείρευτες δυνάμεις τῆς διανοίας του. Τὴν ἀταλάντευτη πεποίθησή του πὼς ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος, ἀναβαπτισμένος στὰ νάματα τῆς Ἑλλάδας, ἔχει τὶς δυνάμεις νὰ γνωρίσῃ τὰ μυστικὰ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου, πὼς ὁ ἴδιος, χωρὶς θεοκράτες καθοδηγητές, μπορεῖ νὰ ἀνέλθῃ στὶς ἀπάτητες κορυφὲς τοῦ Ὀλύμπου. Καὶ ὣσπου νὰ φθάσῃ ἐκεῖ, σίγουρα θὰ μπορῇ νὰ ζῇ ἀληθινά, χωρὶς τὰ σκιάχτρα ἐξουσιαστῶν θεῶν. Ἄλλωστε ὅ,τι κατάφερε ὣς σήμερα, μόνος του τὸ κατάφερε. Αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούμενο, τὸ μέγα ζητούμενο. Τὸ ρῖγος τῆς συγκίνησης, τὸ δέος τῆς Ὀλυμπιακῆς Γιορτῆς νὰ γίνῃ καὶ γνώση. Τὸ συναίσθημα νὰ ἐξελιχθῇ σὲ Λόγο. Παν. Κουβαλάκης