«ἀφ’ ἑκάστου ἑκάστῳ ξυμβήσεται (= βοηθοῦμε ξέχωρα ξεχωριστοὺς ἀνθρώπους) Ἱππ. Ἄρχ. Ἱ, 2 Τὰ ἔλλογα ὄντα [Ἄνθρωπος κ.ἄ. (;)], ἡ ἀνώτατη ἔκφραση τῆς Ζωῆς, κατάσπαρτα στοὺς ἄπειρους κόσμους («... τῶν αὐτῶν ἁπάντων», Ἡράκλειτος 30) ὑπάγονται ὡς μέρος συνόλου στοὺς Συμπαντικοὺς Νόμους. Ὁ Ἄνθρωπος λοιπὸν ἐκφράζεται καὶ λειτουργεῖ καὶ μὲ τὸν 3ο νόμο: Τὸ «ἰδιαίτερον». [Σημ. 1: Ἡ τετρακτὺς τῶν Νόμων: Ἀνάγκα, Ἀέανον, Ἰδιαίτερον, Ἁπλότης.1 Σημ .2: Τετρακτὺς εἶναι σύνολο 4 ἀνόμοιων ἐννοιῶν μὲ κοινὲς ἰδιότητες.1α] Ἡ διαφορετικότητα/ἰδιαιτερότητα/ποικιλομορφία τοῦ κάθε ἀνθρώπου εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητο. Μὲ σύμπραξη τῆς «ἐλεύθερης βούλησης» γίνεται αὐτὸς μία μοναδικὴ συμπαντικὴ σύνθεση (= κρᾶσις), ποὺ τείνει στὴν «καλοκαγαθία». Τί ὅμως εἶναι ἡ «μῖξις» καὶ τί μίγνυνται; Οἱ λαοὶ ἔχουν ἀρχέγονη φυλετικὴ μνήμη, ποὺ ΟΙ ΤΥΠΟΙ. ΟΙ ΤΥΠΟΙ. εἶναι προϊὸν συνεχοῦς καὶ ἰδίας νοοτροπίας (καὶ τρόπου ζωῆς), ἀποτέλεσμα κοινωνικῶν συνθηκῶν ἀλλὰ καὶ περιβαλλοντικῶν, ἤτοι τόπος, κλῖμα κ.ἄ. Ὁ λαός μας ἀνα(cid:2)θυμᾶται καὶ τώρα τοὺς 4 ἀνθρώπινους τύπους. Λένε: «αὐτὸς εἶναι αἱματικός, φλεγματικός, χολερικὸς ἢ μελαγχολικός», ἐκφράζοντας τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ κάθε ἀνθρώπου. Λέξεις πανάρχαιες (θὰ βρεθοῦν καὶ στὶς γραμμικὲς γραφές), ποὺ δὲν τὶς βρίσκουμε μόνο σὲ ἰατρικὰ κείμενα (ἰατρ. ὅροι σὲ Ἱπποκράτη, Γαληνὸ κ.ἄ.) ἀλλὰ καὶ στὴν κοινὴ γλῶσσα, ὑποδηλοῦσες ἀνθρώπινους χαρακτῆρες λ.χ. «χολώδης» = ὀργίλος (Λεξ. «Liddell-Scott»). Ἰδιαιτέρως οἱ «ἰητροὶ» ἔγραφαν: αἱματικός, αἱματώδης, φλεγΦωτ. 1. Φλεγματικὸς ματίας(ικός), [Φωτ. 1] χολώδης, χολερικὸς ἢ πικρόχολος καὶ με(Ἡνίοχος). λαγχολικός. Ἔτσι ὠνομάτιζαν τοὺς 4 ἀνθρώπινους τύπους (ἄλλως: φύσιαι, χαρακτῆρες, διαθέσεις, ἰδιοσυγκρασίαι, κράσεις (= κρήσεις). [Σημ.: Οἱ Ρωμαῖοι τὶς παρέλαβαν αὐτούσιες καὶ τὶς μετέδωσαν σὲ ὅλες τὶς εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες καὶ στὴν παγκόσμια ἰατρικὴ ὁρολογία: haematicus-phlegmaticus-cholericus-melancholicus. Οἱ «τύποι» προέρχονται ἀπὸ τὴν τετρακτὺν τῶν ὑγρῶν τοῦ σώματος, τῶν OI XYMOI. OI XYMOI. «χυμῶν», ὅπως τοὺς δέχονταν ὅλοι οἱ ἰατροὶ ἀλλὰ καὶ οἱ φιλόσοφοι (Ἀριστοτέλης κ.ἄ.) καὶ μάλιστα μὲ τὴ σειρὰ τοῦ Ἱπποκράτη: «τὸ δὲ σῶμα... ἔχει ἐν ἑαυτῷ αἷμα καὶ φλέγμα καὶ χολὴ ξανθή τε καὶ μέλαινα... μάλιστα (= τελείως) μεμιγμένα... ὑγιαίνει δὲ μάλιστα ὁκόταν