«ἀφ’ ἑκάστου ἑκάστῳ ξυμβήσεται (= βοηθοῦμε ξέχωρα ξεχωριστοὺς ἀνθρώπους) Ἱππ. Ἄρχ. Ἱ, 2 Τὰ ἔλλογα ὄντα [Ἄνθρωπος κ.ἄ. (;)], ἡ ἀνώτατη ἔκφραση τῆς Ζωῆς, κα- τάσπαρτα στοὺς ἄπειρους κόσμους («... τῶν αὐτῶν ἁπάντων», Ἡρά- κλειτος 30) ὑπάγονται ὡς μέρος συνόλου στοὺς Συμπαντικοὺς Νόμους. Ὁ Ἄνθρωπος λοιπὸν ἐκφράζεται καὶ λειτουργεῖ καὶ μὲ τὸν 3ο νόμο:Τὸ «ἰδιαίτερον».[Σημ. 1:Ἡ τετρακτὺς τῶν Νόμων: Ἀνάγκα, Ἀέανον, Ἰδιαίτε- ρον, Ἁπλότης.1Σημ .2: Τετρακτὺςεἶναι σύνολο 4 ἀνόμοιων ἐννοιῶν μὲ κοινὲς ἰδιότητες.1α] Ἡ διαφορετικότητα/ἰδιαιτερότητα/ποικιλομορφία τοῦ κάθε ἀνθρώπου εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητο. Μὲ σύμπραξη τῆς «ἐλεύθερης βούλησης» γίνεται αὐτὸς μία μοναδικὴ συμπαντικὴ σύνθεση (= κρᾶσις), ποὺ τείνει στὴν «καλο- καγαθία». Τί ὅμως εἶναι ἡ «μῖξις» καὶ τί μίγνυνται; ΟΙ ΤΥΠΟΙ. ΟΙ ΤΥΠΟΙ. Οἱ λαοὶ ἔχουν ἀρχέγονη φυλετικὴ μνήμη, ποὺ εἶναι προϊὸν συνεχοῦς καὶ ἰδίας νοοτροπίας (καὶ τρόπου ζωῆς), ἀποτέλεσμα κοινωνικῶν συνθηκῶν ἀλλὰ καὶ περιβαλλοντικῶν, ἤτοι τόπος, κλῖμα κ.ἄ. Ὁλαός μας ἀνα�θυμᾶται καὶ τώρα τοὺς 4 ἀνθρώπινους τύπους. Λένε: «αὐτὸς εἶναι αἱματικός, φλεγματικός, χολερικὸς ἢ μελαγ- χολικός», ἐκφράζοντας τὰ κύριαχαρακτηριστικὰ κάθε ἀνθρώ- που. Λέξεις πανάρχαιες (θὰ βρεθοῦν καὶ στὶς γραμμικὲς γραφές), ποὺ δὲν τὶς βρίσκουμε μόνο σὲ ἰατρικὰ κείμενα (ἰατρ. ὅροι σὲ Ἱπποκράτη, Γαληνὸ κ.ἄ.) ἀλλὰ καὶ στὴν κοινὴ γλῶσσα, ὑποδη- λοῦσες ἀνθρώπινους χαρακτῆρες λ.χ. «χολώδης» = ὀργίλος (Λεξ. «Liddell-Scott»). Φωτ. 1. Φλεγματικὸς (Ἡνίοχος). Ἰδιαιτέρως οἱ «ἰητροὶ»ἔγραφαν: αἱματικός, αἱματώδης, φλεγ- ματίας(ικός), [Φωτ. 1]χολώδης, χολερικὸς ἢ πικρόχολος καὶ με- λαγχολικός. Ἔτσι ὠνομάτιζαν τοὺς 4 ἀνθρώπινους τύπους(ἄλλως: φύσιαι, χαρακτῆρες, διαθέσεις, ἰδιοσυγκρασίαι, κράσεις (= κρήσεις). [Σημ.:Οἱ Ρωμαῖοι τὶς παρέλαβαν αὐτούσιες καὶ τὶς μετέδωσαν σὲ ὅλες τὶς εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες καὶ στὴν πα- γκόσμια ἰατρικὴ ὁρολογία:haematicus-phlegmaticus-cholericus-melancholicus. OI XYMOI. OI XYMOI. Οἱ «τύποι» προέρχονται ἀπὸ τὴν τετρακτὺν τῶν ὑγρῶν τοῦ σώματος, τῶν «χυμῶν», ὅπως τοὺς δέχονταν ὅλοι οἱ ἰατροὶ ἀλλὰ καὶ οἱ φιλόσοφοι (Ἀριστοτέλης κ.ἄ.) καὶ μάλιστα μὲ τὴ σειρὰ τοῦ Ἱπποκράτη: «τὸ δὲ σῶμα... ἔχει ἐν ἑαυτῷ αἷμα καὶ φλέγμα καὶ χολὴ ξανθή τε καὶ μέλαινα... μάλιστα (= τελείως) μεμιγμένα... ὑγιαίνει δὲ μάλιστα ὁκόταν