ΤΑ «ΕΛΛΗΝΙΖΟΝΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ» Ἀπὸ πολιτικὴ ἀνάγκη ὁ Χριστιανισμὸς δέχεται τὸν ὅρο «Ἑλληνοχριστιανισμὸς» (ὁ κ. Χριστόδουλος φθάνει μέχρι καὶ τὴν ταύτιση τῶν δύο ἐννοιῶν τῆς σύνθετης αὐτῆς λέξεως μὲ τὸν ἀφορισμό του «Ἑλλάδα ἴσον Ὀρθοδοξία»)· δὲν δέχεται ὅμως τὸν ὅρο «Ἑλληνοχριστιανικὸς Πολιτισμὸς» (λόγῳ τῆς παραδοσιακῆς χριστιανικῆς ἀπέχθειας πρὸς τὴν ἔννοια «πολιτισμός»). • Ἄλλοι, διανοούμενοι, ἱστορικοὶ καὶ πολιτικοί, γιὰ ἐθνοκρατικὲς σκοπιμότητες κατασκεύασαν (ἐκ τοῦ ἱστορικοῦ καὶ ἰδεολογικοῦ μηδενὸς) τοὺς δύο αὐτοὺς ὅρους (γύρω στὰ 1850) καὶ τοὺς δέχονται ὡς ὑπαρκτοὺς καὶ ὡς ἐπίσημη ἰδεολογία τοῦ Κράτους, ἴσως γιὰ νὰ ἀμβλύνουν τὴν ἰδεολογικοπνευματικὴ σχιζοφρένεια τοῦ «Ἕλληνα-Χριστιανοῦ» καὶ τοῦ «Χριστιανοῦ-Ἕλληνα», ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξ ἱστορικῆς κληρονομικότητας πάσχουν οἱ δύο αὐτοὶ «ψυχολογικοὶ τύποι», ποὺ ἐν τῷ συνόλῳ τους ἀποτελοῦν τὴν ἐθνοκρατικὴ ὁμάδα ποὺ σήμερα –κακῶς– ὀνομάζονται «Ἑλληνισμός». • Ἄλλοι, ποὺ πολλαπλασιάζονται κατὰ γεωμετρικὴ πρόοδο τὰ τελευταῖα χρόνια, ἀπορρίπτουν αὐτοὺς τοὺς ὅρους, ὄχι πάντοτε γιατὶ ἔχουν συνειδητοποιήσει ὅτι εἶναι καὶ οἱ δύο ἀπὸ ἱστορικὴ καὶ φιλοσοφικὴ ἄποψη ἐντελῶς αὐθαίρετοι καὶ ἀβάσιμοι, ἀλλὰ γιὰ ἕναν ἄλλον, ἐντελῶς διαφορετικὸ ὅσο καὶ δυσδιάκριτο, λόγο: γιατὶ γι’ αὐτοὺς πιὰ «πέθανε ὁ Θεός», ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Φρειδερῖκος Νίτσε, ἕνας θεὸς ποὺ δὲν ἦταν ἄλλος ἀπὸ τὸν Χριστό, καὶ γι’ αὐτὸ οἱ δύο ὅροι ποὺ περιέχουν ὡς συνθετικό τους τὸ ὄνομα ἑνὸς ἀνύπαρκτου πιὰ θεοῦ εἶναι καὶ οἱ ἴδιοι ὡς ἔννοιες ἀνύπαρκτοι. Ἂν τὰ παραπάνω ἀντικατοπτρίζουν κατὰ βάθος καὶ καλύπτουν ἐν ὅλῳ ἢ ἔστω ἐν μέρει τὴν πνευματικὴ κατάσταση τοῦ καιροῦ μας, τότε ἔχουμε τρεῖς κατηγορίες σημερινῶν ἀνθρώπων μὲ διαφορετικὴ ἡ κάθε μιά τους σχέση μὲ τὸ ἀντικείμενο «Ἑλληνοχριστιανισμός»: α´) σχέση μισοαποδοχῆς-μισοαπόρριψης, β´) σχέση ἀποδοχῆς, γ´) σχέση ἀπόρριψης. Γιατί; *** £ὰ ἀποτολμήσωμε μιὰ ἑρμηνεία. Σήμερα δὲν ὑπάρχουν οὔτε «Ἕλληνες» οὔτε «Χριστιανοί». Αὐτοὶ οἱ δῆθεν ὑπαρκτοὶ σήμερα τύποι ἀνθρώπου ὑπῆρξαν μόνο σὲ ἄλλες ἐποχές, ἐνῷ γιὰ τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο, τὸν αὐτοαποκαλούμενο «Ἕλληνα» ἢ «Χριστιανό», οἱ ἰδιότητες αὐτὲς ἀποτελοῦν ἁπλῶς ἕνα βολικὸ ἄλλοθι καὶ γιὰ τοὺς δύο. Διότι προϋπόθεση τῆς ὑπάρξεως καὶ τῶν δύο ἦταν ἡ ὕπαρξη θεοῦ: Στοὺς Ἕλληνες, γιὰ νὰ μάχωνται ἐναντίον του (ἀπὸ τὸν γιὸ τοῦ Ἕλληνα Προμηθέα ποὺ ἐμάχετο ἐναντίον τοῦ Δία στὴν προκατακλυσμιαία ἐποχὴ καὶ ἀπὸ τὸν Ὀδυσσέα τῆς Ὁμηρικῆς ἐποχῆς –ἀντίπαλο τοῦ Ποσειδῶνα– μέχρι τὸν τελευταῖο Ἕλληνα τῶν πρώτων Βυζαντινῶν αἰώνων – ἀντίπαλο τοῦ Γιαχβέ), ἀφοῦ ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς δὲν εἶναι παρὰ τὸ προϊὸν μιᾶς ἀτέλειωτης μά-