Διαιτητική: προστασία, δηλητήρια ἢ ἡδονή; Τέσσερις λέξεις ἀρχαῖες, ποὺ παραμένουν μόνιμα ἐπίκαιρες στὴν ἀνθρώπινη συνείδηση, εἴτε στὴν ὑγεία ὡς ἀπαγορεύσεις εἴτε στὶς αἰσθήσεις ὡς ἀπολαύσεις. Εἶναι λοιπὸν ἀπαραίτητα συστατικὰ τοῦ ὀργανισμοῦ (καὶ τῆς κοινωνίας) ἢ δὲν εἶναι ἀναγκαῖα; Εἶναι ἐπικίνδυνα; Μὴν ἀπαντᾶτε κατηγορηματικά, λάθος θὰ κάνετε. Πράγματι εἶναι τόσες οἱ διατροφικὲς ἀλλαγὲς καὶ τόσο συχνὲς οἱ ἀντιστροφὲς τῶν «κανόνων διαίτης», τόσο ἀντίθετα τὰ συμπεράσματα τῶν ἐρευνητῶν, ὥστε βρισκόμαστε σὲ μόνιμη σύγχυση. Λ.χ. περίοδοι ἀπαγόρευσης λιπῶν, μετὰ fast-food, τώρα «μεσογειακὴ» δίαιτα κ.ο.κ. Τί τὸ καλόν; Τί συνέβη πανάρχαια; Τί τὸ ἀληθές; «Ἐξ ὀνομάτων ἄρξασθαι»: Ἂς ξεκινήσουμε ἀπὸ τὶς ἔννοιες. Ἡ τετρακτὺς τῶν αἰσθήσεων ΓΕΥΣΕΙΣ-ΟΣΜΕΣ. ΓΕΥΣΕΙΣ-ΟΣΜΕΣ. (εἶναι τέσσερις καὶ ὄχι πέντε, ἀφοῦ γεύση χωρὶς ὄσφρηση δὲν ὑπάρχει) ἤτοι ὅρασις, ἀκοή, γεῦσ (cid:2) ὄσφρησις καὶ ἁφὴ εἶναι σὲ πλήρη ἀντιστοιχία μὲ τὰ «στοιχεῖα» τῶν Ἑλλήνων: πῦρ, ἀήρ, ὕδωρ, γῆ. Πράγματι (cid:4) Ὅρασις: Ἐκ φωτεινῆς πηγῆς (θερμότης) «πῦρ ἀείζῳον»· Ἡρακλ. (cid:5) Ἀκοή: Μὲ ἠχητικὰ κύματα στὸν ἀέρα (κυρίως). (cid:6) Γεῦσ (cid:2) ὄσφρησις: Μὲ μόρια ὑγρὰ στοὺς ὑγροὺς βλεννογόνους στόματος/μύτης. (cid:7) Ἁφὴ-ἰσορροπία: Ἡ αἴσθηση ὕπαρξης μέσῳ τῶν στερεῶν. Τὸ ψυχο-πνευματικὸ μέρος τοῦ ὅλου ἀνθρώπου (σῶμα, «ψυχή», πνεῦμα, ἐπίγνωση) ἀποτελεῖται κατὰ τὸν Πλάτωνα1 καὶ Ἀριστοτέλη2 ἀπὸ τὴν τετρακτύν: φυτικόν, αἰσθητικόν, ἐπιθυμητικόν, νοητικόν. «τὸ μὲν φυτικὸν οὐδαμῶς κοινωνεῖ λόγου (=μετέχει λογικῆς), τὸ δ’ ἐπιθυμητικὸν μετέχει (κά)πως». Ἄρα τὸ φυτικὸν εἶναι τὰ ἔνστικτα τὸ δὲ αἰσθητικὸν εἶναι οἱ αἰσθήσεις ποὺ παρέχουν τὰ δεδομένα στὸν νοῦ. Καὶ ἐνῷ θεωροῦμε τὶς ὅραση, ἀκοή, ἁφὴ βασικές, τὴν ἑνιαία γεύση/ὄσφρηση τὴν νομίζουμε εὐτελῆ «ἀνάλογον ἔχειν πρὸς τὴν γεῦσιν, καὶ ὁμοίως τὰ εἴδη τῶν χυμῶν τοῖς Φωτ. 1. Ψαρᾶς τῆς Θήρας πάει γιὰ ἁλάτισμα ἢ κάπνισμα.