Διαιτητική: προστασία, δηλητήρια ἢ ἡδονή; Τέσσερις λέξεις ἀρχαῖες, ποὺ παραμένουν μόνιμα ἐπίκαιρες στὴν ἀνθρώ- πινη συνείδηση, εἴτε στὴν ὑγεία ὡς ἀπαγορεύσεις εἴτε στὶς αἰσθήσεις ὡς ἀπολαύσεις. Εἶναι λοιπὸν ἀπαραίτητα συστατικὰ τοῦ ὀργανισμοῦ (καὶ τῆς κοινωνίας) ἢ δὲν εἶναι ἀναγκαῖα; Εἶναι ἐπικίνδυνα; Μὴν ἀπα- ντᾶτε κατηγορηματικά, λάθος θὰ κάνετε. Πράγματι εἶναι τόσες οἱ διατρο- φικὲς ἀλλαγὲς καὶ τόσο συχνὲς οἱ ἀντιστροφὲς τῶν «κανόνων διαίτης», τόσο ἀντίθετα τὰ συμπεράσματα τῶν ἐρευνητῶν, ὥστε βρισκόμαστε σὲ μόνιμη σύγ- χυση. Λ.χ. περίοδοι ἀπαγόρευσης λιπῶν, μετὰ fast-food, τώρα «μεσογειακὴ» δίαιτα κ.ο.κ. Τί τὸ καλόν; Τί συνέβη πανάρχαια; Τί τὸ ἀληθές; «Ἐξ ὀνομάτων ἄρξασθαι»: Ἂς ξεκινήσουμε ἀπὸ τὶς ἔννοιες. ΓΕΥΣΕΙΣ-ΟΣΜΕΣ. ΓΕΥΣΕΙΣ-ΟΣΜΕΣ. Ἡ τετρακτὺς τῶν αἰσθήσεων (εἶναι τέσσερις καὶ ὄχι πέντε, ἀφοῦ γεύση χωρὶς ὄσφρη- ση δὲν ὑπάρχει) ἤτοι ὅρασις, ἀκοή, γεῦσ�ὄσφρησις καὶ ἁφὴ εἶναι σὲ πλήρη ἀντιστοιχία μὲ τὰ «στοιχεῖα»τῶν Ἑλλήνων: πῦρ, ἀήρ, ὕδωρ, γῆ. Πράγματι � Ὅρασις: Ἐκ φωτεινῆς πηγῆς (θερμότης) «πῦρ ἀείζῳον»· Ἡρακλ. � Ἀκοή: Μὲ ἠχητικὰ κύματα στὸν ἀέρα (κυρίως). �Γεῦσ� ὄσφρησις: Μὲ μόρια ὑγρὰ στοὺς ὑγροὺς βλεννογόνους στόματος/μύτης. � Ἁφὴ-ἰσορροπία: Ἡ αἴσθηση ὕπαρξης μέσῳ τῶν στερεῶν. Τὸ ψυχο-πνευματικὸ μέρος τοῦ ὅλου ἀνθρώπου (σῶμα, «ψυχή», πνεῦμα, ἐπίγνωση) ἀποτελεῖται κατὰ τὸν Πλά- τωνα1καὶ Ἀριστοτέλη2ἀπὸ τὴν τετρακτύν: φυτικόν, αἰσθητικόν, ἐπιθυμητικόν, νοητικόν. «τὸ μὲν φυτικὸν οὐδαμῶς κοινωνεῖ λόγου(=μετέχει λογικῆς), τὸ δ’ ἐπι- θυμητικὸν μετέχει (κά)πως».Ἄρα τὸ φυτικὸνεἶναι τὰ ἔνστικτα τὸ δὲ αἰσθητικὸνεἶναι οἱ αἰσθήσεις ποὺ παρέ- χουν τὰ δεδομένα στὸν νοῦ. Καὶ ἐνῷ θεωροῦμε τὶς ὅραση, ἀκοή, ἁφὴ βασικές,τὴν ἑνιαία γεύση/ὄσφρηση τὴν νομίζουμε εὐτελῆ «ἀνάλογον ἔχειν πρὸς τὴν γεῦσιν, καὶ ὁμοίως τὰ εἴδη τῶν χυμῶν τοῖς Φωτ. 1. Ψαρᾶς τῆς Θήρας πά- ει γιὰ ἁλάτισμα ἢ κάπνισμα.