«Μοιχαλὶς» ἀλλὰ καὶ πραγματικὴ σύζυγος ™τὸ τεῦχος 236-237 εἴχαμε τὴν εὐκαιρία νὰ «καμαρώσουμε» τὸ «μεγαλεῖο» τῆς ἀνισότητας τῶν δύο φύλων στὸ Χριστιανισμό, ὅπου ἡ γυναῖκα θεωρεῖται ὑποχείριο τοῦ ἄνδρα. Διαπιστώσαμε ἐπίσης πὼς ἡ γυναῖκα δὲν ἔχει προσωπικότητα καὶ ἀνθρώπινη ἀξία, παρὰ πρέπει νὰ κυκλοφορῇ… «μεταμφιεσμένη» κακόγουστα καὶ νὰ κρύβεται πίσω ἀπὸ μαντῆλες καὶ γενικὰ ἀξιολύπητη ἔνδυση. Τὸ ὕψιστο ἀνθρώπινο κοινωνικὸ ἀγαθό, ὁ ἔρωτας, τῆς παρέχεται μὲ τὸ σταγονόμετρο καὶ αὐτὸ μὲ τὴν προϋπόθεση νὰ δείξῃ καὶ νὰ ἀποδεικνύῃ διαχρονικὰ πὼς κρατιέται μακριὰ ἀπ’ αὐτὸν ὅπως… «ὁ διάβολος ἀπὸ τὸ λιβάνι». Ποιά ἦταν ὅμως ἡ θέση τῆς γυναίκας στὸν ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Πολιτισμό; Πρόκειται γιὰ θέμα εὐρύτατο. Τὸ ἄρθρο τοῦτο θὰ περιοριστῇ στὸ νὰ παρουσιάσῃ τὴ γυναῖκα-σύμβολο τῆς Ἑλληνικῆς ἀρχαιότητας, τὴν «Ὡραία Ἑλένη». Τὸ θέμα αὐτὸ θὰ ἐξετασθῇ ὅπως παρουσιάζεται σὲ κείμενα τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γραμματείας μὲ ἔμφαση στὴν προσωπικότητα τῆς ἡρωίδας στὸ ἔργο «Ἑλένη» τοῦ δραματουργοῦ Εὐριπίδη. Ὁ ὁποῖος τῆς ἐπιφύλαξε ἕνα πρόσωπο ἀξιότιμο καὶ βαθιὰ εὐγενικό, εὐαίσθητο καὶ συνάμα ἡρωικό, πανέξυπνο καὶ «θηλυκὰ» ἱκανό, στὸ ὁποῖο εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποδοθοῦν οἱ ὅροι πρότυπο καὶ σύμβολο γυναίκας. Ἀξίζει νὰ σημειωθῇ ἐπίσης ὅτι ἡ μορφὴ τούτη τῆς Ἑλένης ἀποτελεῖ τὸ θέμα διδασκαλίας στὴ Β´/θμια Ἐκπαίδευση (Γ´ Γυμνασίου, α´ τετράμηνο) στὰ πλαίσια τῆς δραματικῆς ποίησης. Ὁ Μενέλαος ἀποδέχεται τὸ προτεινόμενο ἀπὸ τὴν Ἑλένη σχέδιο ἀπόδρασής τους ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο μὲ ἐξαπάτηση τοῦ Θεοκλύμενου, βασιλιᾶ τῆς Αἰγύπτου καὶ ἐπίδοξου συζύγου τῆς ἡρωίδας. (Σχέδιο Κυριακῆς Λύσσα.) Ἡ «Ἑλένη» τοῦ Εὐριπίδη ἀντικατέστησε τὴ διδασκαλία τῆς «Ἰφιγένειας ἐν Ταύροις» τοῦ ἴδιου ποιητῆ, μετατοπίζοντας τὸ ἐνδιαφέρον στὸ ἀνθρωπιστικὸ πρότυπο γυναίκας ποὺ φέρει τοὺς ρόλους: ἀξιότιμης κόρης, συζύγου, ἀδελφῆς καὶ μητέρας, ἀρθρώνοντας ταυτόχρονα λόγο ὑπὲρ τῆς παγκόσμιας εἰρήνης.