Ὁ θρησκευτικὸς μισογυνισμὸς ἀνάμικτος μὲ τὸν σκοταδισμό ¢ιαβάζοντας τὴν εὐρωπαϊκὴ ἱστορία τοῦ Μεσαίωνος παρατηροῦμε ὅτι τὰ μονοθεϊστικὰ δόγματα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης (Ὀρθοδοξία, Καθολικισμός, Προτεσταντισμὸς) βρίσκονταν σὲ ἕνα ἀπίστευτο κυνήγι θανάτου γυναικῶν, τῶν λεγομένων «Μαγισσῶν». Χιλιάδες γυναῖκες θανατώθηκαν (πυρά, κρέμασμα, ἀγχόνη) μὲ τὴν κατηγορία τῆς «Μαγείας» γιὰ περισσότερο ἀπὸ μισὸ αἰῶνα ἀπὸ ἱερεῖς, ὅπου στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ (Γιαχβὲ) γίνονταν ἀδίστακτοι ἔναντι ὁποιαδήποτε γυναίκας ὑποψιαζόντουσαν ὡς «Μάγισσα». Σὲ μιὰ Εὐρώπη ὅπου ἡ γενοκτονία τῶν «ἐθνικῶν - εἰδωλολατρῶν» ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς εἶχε πάρει ἀσύλληπτες διαστάσεις, ἡ γυναῖκα ὡς μάγισσα δολοφονεῖται ἀνηλεῶς. Ποιές ἦταν οἱ μάγισσες καὶ γιατί ὠνομάστηκαν ἔτσι; Ποιές πράξεις τους ἦταν ἔνοχες, ὥστε νὰ κατηγοροῦνται; Ἂς γυρίσουμε τὸν χρόνο πίσω καὶ ἂς δοῦμε τί πραγματικὰ συνέβαινε τὴν ἐποχὴ εκείνη. O ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ TOY ΜΕΣΑΙΩΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη μὲ τὴν διὰ ξίφους καὶ διὰ ροπάλου ἐπικράτηση τοῦ Γιαχβὲ σχεδὸν σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη ἐπέρχεται καὶ ὁ σκοταδισμός, δηλαδὴ ἡ ἀπαγόρευση τῆς ἰατρικῆς, τῆς ἐπιστήμης, τῆς φιλοσοφίας, τῶν μαθηματικῶν, τῆς γνώσης γενικὰ ὡς δαιμονικῆς, ἐπειδὴ ὁ «συγκεκριμένος θεὸς» ἤθελε τὸν ἄνθρωπο πιστὸ καὶ ἀμόρφωτο, γιὰ νὰ μπορῇ νὰ τὸν ἐξουσιάζῃ. Τὸ πλῆγμα ἦταν βαρὺ ὄχι μόνο στὴν πνευματικὴ ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ περισσότερο στὴν ἐπιβίωσή του, ἀφοῦ μὲ τὴν ἀπαγόρευση τῆς ἰατρικῆς καὶ τῶν φαρμάκων γινόταν ἐπιρρεπὴς σὲ κάθε ἀρρώστια. Ἡ ἐπιληψία, ἡ λέπρα καὶ ἀργότερα τὰ ἕλκη, οἱ λειχῆνες, ὁ ἕρπης (οἱ ἀρρώστιες αὐτὲς ἐμφανίσθηκαν μὲ τὴν ἀπαγόρευση τῆς καθαριότητας τοῦ σώματος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἐπειδὴ ἡ γυμνότητα τοῦ σώματος στὰ λουτρὰ ἐμπνέει λογισμοὺς ἀσυμβίβαστους πρὸς τὴν ἁγνότητα) μαστίζουν τὴν Εὐρώπη – καὶ νὰ πῶς γιάτρευαν οἱ ἱερεῖς: Ἀφοῦ ἀφώρισαν τὸν Ἱπποκράτη καὶ ἔκαψαν τὶς συνταγὲς τοῦ Γαληνοῦ, τὴν θέση αὐτῶν πῆραν τὰ ραντίσματα, δηλαδὴ ἡ ὑδροθεραπευτικὴ μέθοδος μὲ ἁγιασμένο ὕδωρ. Ὁ ἀσθενὴς θεραπευόταν στὴν ἐκκλησία μετὰ τὴν λειτουργία ἀπὸ τὸν ἱερέα. Ἐὰν ἡ ἀρρώστια δὲν θεραπευόταν (ποὺ συνήθως αὐτὸ γινόταν), ὁ ἱερέας ἔλεγε: «Ἁμάρτησες καὶ ὁ κύριος σὲ τιμωρεῖ, περίμενε νὰ πεθάνῃς. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει εὐχὲς καὶ γιὰ τοὺς νεκρούς». Σὲ πολλὲς περιπτώσεις οἱ ἱερεῖς ἀπέδιδαν κάθε ἀρρώστια στοὺς δαίμονες καὶ προσπαθοῦσαν μὲ ἐξορκισμὸ νὰ τὸν βγάλουν ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ ἀσθενοῦς. Ἐὰν ὁ δαίμων δὲν ἔβγαινε, ὁ ἀσθενὴς καιγόταν ζωντανός.