Ὁ θρησκευτικὸς μισογυνισμὸς ἀνάμικτος μὲ τὸν σκοταδισμό ¢ιαβάζοντας τὴν εὐρωπαϊκὴ ἱστορία τοῦΜεσαίωνος παρατηροῦμε ὅτι τὰ μο- νοθεϊστικὰ δόγματα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης (Ὀρθοδοξία, Καθολικισμός, Προ- τεσταντισμὸς) βρίσκονταν σὲ ἕνα ἀπίστευτο κυνήγι θανάτου γυναικῶν, τῶν λεγομένων «Μαγισσῶν». Χιλιάδες γυναῖκες θανατώθηκαν (πυρά, κρέμα- σμα, ἀγχόνη) μὲ τὴν κατηγορία τῆς «Μαγείας» γιὰ περισσότερο ἀπὸ μισὸ αἰῶνα ἀπὸ ἱερεῖς, ὅπου στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ(Γιαχβὲ) γίνονταν ἀδίστακτοι ἔναντι ὁποι- αδήποτε γυναίκας ὑποψιαζόντουσαν ὡς «Μάγισσα». Σὲ μιὰ Εὐρώπη ὅπου ἡ γενοκτονία τῶν «ἐθνικῶν - εἰδωλολατρῶν» ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς εἶχε πάρει ἀσύλληπτες διαστάσεις, ἡ γυναῖκα ὡς μάγισσα δολοφονεῖται ἀνηλεῶς. Ποιές ἦταν οἱ μάγισσες καὶ γιατί ὠνομάστηκαν ἔτσι; Ποιές πράξεις τους ἦταν ἔνοχες, ὥστε νὰ κατηγοροῦνται; Ἂς γυρίσουμε τὸν χρόνο πίσω καὶ ἂς δοῦμε τί πραγματικὰ συνέβαινε τὴν ἐποχὴ εκείνη. ΟΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ ΤΟΥΜΕΣΑΙΩΝΟΣ ΣΤΗΝΕΥΡΩΠΗ Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη μὲ τὴν διὰ ξίφους καὶ διὰ ροπάλου ἐπικράτηση τοῦ Γιαχβὲ σχεδὸν σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη ἐπέρχεται καὶ ὁ σκοταδισμός, δηλαδὴ ἡ ἀπαγόρευση τῆς ἰα- τρικῆς, τῆς ἐπιστήμης, τῆς φιλοσοφίας, τῶν μαθηματικῶν, τῆς γνώσης γενικὰ ὡς δαι- μονικῆς, ἐπειδὴ ὁ «συγκεκριμένος θεὸς» ἤθελε τὸν ἄνθρωπο πιστὸ καὶ ἀμόρφωτο, γιὰ νὰ μπορῇ νὰ τὸν ἐξουσιάζῃ. Τὸ πλῆγμα ἦταν βαρὺ ὄχι μόνο στὴν πνευματικὴ ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ περισσότερο στὴν ἐπιβίωσή του, ἀφοῦ μὲ τὴν ἀπαγόρευση τῆς ἰατρικῆς καὶ τῶν φαρμάκων γινόταν ἐπιρρεπὴς σὲ κάθε ἀρρώστια. Ἡἐπιληψία, ἡ λέπρα καὶ ἀργό- τερα τὰ ἕλκη, οἱ λειχῆνες, ὁ ἕρπης (οἱ ἀρρώστιες αὐτὲς ἐμφανίσθηκαν μὲ τὴν ἀπαγόρευση τῆς καθαριότητας τοῦ σώματος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἐπειδὴ ἡ γυμνότητα τοῦ σώματος στὰ λουτρὰ ἐμπνέει λογισμοὺς ἀσυμβίβαστους πρὸς τὴν ἁγνότητα) μαστίζουν τὴν Εὐρώπη – καὶ νὰ πῶς γιάτρευαν οἱ ἱερεῖς: Ἀφοῦ ἀφώρισαν τὸν Ἱπποκράτη καὶ ἔκαψαν τὶς συνταγὲς τοῦΓαληνοῦ, τὴν θέση αὐτῶν πῆραν τὰ ραντίσματα, δηλαδὴ ἡ ὑδροθεραπευτικὴ μέθοδος μὲ ἁγιασμένο ὕδωρ. Ὁ ἀσθενὴς θεραπευόταν στὴν ἐκκλησία μετὰ τὴν λειτουργία ἀπὸ τὸν ἱερέα. Ἐὰν ἡ ἀρρώστια δὲν θεραπευόταν (ποὺ συνήθως αὐτὸ γινόταν), ὁ ἱερέας ἔλεγε: «Ἁμάρτησες καὶ ὁ κύριος σὲ τιμωρεῖ, περίμενε νὰ πεθάνῃς. ἩἘκκλησία ἔχει εὐχὲς καὶ γιὰ τοὺς νεκρούς».Σὲ πολλὲς περιπτώσεις οἱ ἱερεῖς ἀπέδιδαν κάθε ἀρρώστια στοὺς δαίμονες καὶ προσπαθοῦσαν μὲ ἐξορκισμὸ νὰ τὸν βγάλουν ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ ἀσθενοῦς. Ἐὰν ὁ δαί- μων δὲν ἔβγαινε, ὁ ἀσθενὴς καιγόταν ζωντανός.