Παρ’ ὀλίγον ἐμφύλιος στὴν Ἑλλάδα γιὰ τὸ χατήρι τῆς Ἰουδαϊκῆς Βίβλου... Ἀ πὸ τὴν δολοφονία τοῦ μεγάλου ὁραματιστῆ τῆς ἀναβιώσεως τῆς κλασικῆς Ἑλλάδος Ἰωάννη Καποδίστρια καὶ ἐντεῦθεν ἡ νεοσύστατη χώρα θὰ γίνῃ ἕρμαιο στὰ χέρια τοῦ ἐξουσιασμοῦ, ποὺ λειτουργοῦσε ἤδη παρακρατικά. Ξένα κέντρα ἐξουσίας –Ρῶσσοι, Βρεταννοί, Γερμανοὶ καὶ Γάλλοι– θὰ προωθήσουν σταδιακὰ «δικούς τους» βασιλεῖς, ὑπουργοὺς, πολιτικούς, γιὰ τὰ δικά τους συμφέροντα. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο θὰ κινηθῇ καὶ ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποκτώντας περίοπτη θέση στὸ ἀνασυσταθὲν κράτος. Μὲ τὸν γνωστὸ τρόπο πλύσεως ἐγκεφάλου τοῦ πλήθους διὰ τῆς παιδείας, τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημερώσεως, τῶν τεχνῶν κ.λπ. δημιουργοῦσαν στίφη φανατικῶν ὀπαδῶν, ἕτοιμων γιὰ ὅλα. Οἱ ἐξουσίες τῆς Ἐκκλησίας θὰ φθάσουν νὰ ἐπηρεάζουν πολιτικούς, στρατιωτικούς, δασκάλους κ.ἄ. ἀνθρώπους-κλειδιὰ μέσα στὸ νέο κράτος. Κάθε προσπάθεια εἰσόδου στὴν χώρα τοῦ ἑλληνικοῦ εὐρωπαϊκοῦ διαφωτισμοῦ θὰ καταβαραθρωθῇ ἀπ’ τοὺς κληρικούς. Τὸ 1901 ἡ θρησκόληπτη μέχρι δεισιδαιμονίας βασίλισσα τῆς Ἑλλάδος Ὄλγα εἶχε τὴν ἔμπνευση νὰ ἀποδοθῇ τὸ εὐαγγέλιο στὴν δημοτικὴ γλῶσσα, μὲ σκοπὸ νὰ περιορισθῇ ἀπὸ τὸν λαὸ «ἡ ἀδιαφορία πρὸς τὰ θεῖα». Λίγα χρόνια πρίν, τὸ 1897, ἡ Ἑλλὰς ἡττήθη ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ διεσώθη χάρις στὴν ἐπέμβαση τῶν μεγάλων δυνάμεων. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θὰ καλλιεργήσῃ πανελληνίως ἀπόψεις περὶ «θείας ὀργῆς» καὶ «θεϊκῆς τιμωρίας», τάχα ὅτι ὁ Γιαχβὲ τιμώρησε τὸν λαὸ ποὺ τὰ τελευταῖα ἔτη ἔδειχνε συμπτώματα ἠθικῆς ἐκλύσεως καὶ ἀσεβείας πρὸς τὴν θρησκεία, καὶ ὅλη αὐτὴ ἡ ἐσχατολογία ἐστράφη ἐναντίον τῶν ἐλαχίστων φωνῶν ποὺ ὡμιλοῦσαν γιὰ ἐπιστροφὴ στὴν κλασικὴ Ἑλλάδα (Π. Ὁ πρωτοσέλιδος τίτλος τῆς ἐφημερίδος «Ἐμπρός», φύλλο 7ης Νοεμβρίου 1901, περιγράφει τὴν εἰκόνα τῶν ταραχῶν στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας.