«ΑΘΗΝΑ 2004»:Η ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟΣ Μπροστὰ στὸ κρισιμώτερο σταυροδρόμι τῆς Ἱστορίας της βρίσκεται σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα. Μετὰ ἀπὸ ἄπειρες περιπέτειες καὶ ἀμφιταλαντεύσεις διὰ μέσου τῶν αἰώνων μεταξὺ κατάπωσης καὶ ἀνάτασης, παρακμῆς καὶ ἔξαρσης, εὐτυχίας καὶ δυστυχίας –μεταξὺ δυϊστικῶν διχαστικῶν καὶ διλημματικῶν σχημάτων, ποὺ ἀναλόγως τὴν ὡδηγοῦσαν στὴν α´ ἢ β´ ἐπιλογὴ– ἔφθασε πιὰ ἐνώπιον τῆς Εἱμαρμένης της, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν τελική, τὴ μὴ ἀναβλητή, τὴ μὴ ἀναστρέψιμη ἀπόφαση: Λόγος ἢ Ἀλογία; Ἁπλῆ φιλοσόφηση τῆς ἀνθρώπινης ἱστορικῆς διαδρομῆς καταλήγει στὸ μοναδικό, σταθερά ἐπαναλαμβανόμενο καὶ ἀπολύτως καθοριστικὸ τῆς ἀνθρώπινης τύχης συμπέρασμα, ὅτι αὐτὸ ποὺ ἀνέβαζε τὸν ἄνθρωπο-κτῆνος στὸν σοφὸ ἄνθρωπο (homo sapiens) ἦταν πάντοτε ἡ ἔλλογη προσέγγισή του στὴν πραγματικότητα – τὴ φυσική, κοινωνικὴ-πολιτικὴ καὶ ὑποκειμενική του πραγματικότητα. Κι αὐτὸ ποὺ τὸν ἔσπρωχνε στὸ κατρακύλισμα τῆς ἀποκτήνωσης, ἐξαχρείωσης καὶ ἐξαγρίωσής του –πηγῆς ὅλων τῶν δεινῶν του καὶ τῶν κινδύνων ἐξαφανίσεώς του, ὅπως συνέβη μὲ πλεῖστα ἄλλα εἴδη τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου– ἦταν πάντοτε ἤ ἄλογη (φαντασιακή), αὐθαίρετη (μεταφυσική, μυστικιστικὴ) καὶ διαστρεβλωτικὴ (δογματικὴ) ἀντίληψή του γιὰ τὸν κόσμο καὶ τὴ ζωή. Ἡ ὀρθὴ πολιτεία-κοινωνία, ἡ ἐπιστήμη, ἡ τέχνη, ὁ πολιτισμός, αὐτὰ τὰ ἀποκλειστικῶς ἀνθρώπινα ἐπιτεύγματα, εἶναι οἱ ἀνεκτίμητοι καρποὶ τοῦ Λόγου· καὶ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ γίνῃ ἀλλιῶς, ἂν σκεφθοῦμε ὅτι τὸ μοναδικὸ γνώρισμα ποὺ διακρίνει τὸ εἶδος μας ἀπ’ ὅλα τ’ ἄλλα εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι μόνο ἐμεῖς μιλᾶμε. Καὶ ἡ βαρβαρότητα, ἡ ἀπολιτισιά, ἡ δυστυχία καὶ οἱ δυσχέρειες στὴν ἐπιβίωση (λιμοί, ἐπιδημίες, ἀλληλογενοκτονίες κ.λπ.) εἶναι ἡ νέμεσις, ποὺ μᾶς τιμωροῦσε καὶ μᾶς τιμωρεῖ ὁσάκις ἀφιερώναμε τὸν ἑαυτό μας στὴν Ἀλογία τῶν φαντασιώσεων, τῶν παθῶν, τῶν μανιῶν, τῶν αὐταπατῶν, καρπὸς τῶν ὁποίων ἦσαν ὅλοι οἱ μεσαίωνες, ὅλοι οἱ «σκοτεινοὶ χρόνοι» κι ὅλοι οἱ σκοταδισμοὶ ποὺ κατὰ καιροὺς μᾶς βύθισαν στὴ δυστυχία, τὴν κακοδαιμονία καὶ τὴν βαρβαρότητα. *** ™τὴν «Ἀθήνα 2004» γιὰ πρώτη φορὰ οἱ δύο τάσεις τῆς Ἱστορίας, ἡ τάση τῆς Ζωῆς καὶ ἡ τάση τοῦ Θανάτου, βρίσκονται σὲ θανάσιμη μετωπικὴ σύγκρουση μεταξύ τους. Ποτὲ τὸ ἔλλογο ἥμισυ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς Ἱστορίας δὲν ἦταν τόσο ἰσχυρό, ὅσο ἔφθασε νὰ εἶναι στὶς μέρες μας μὲ τὴν ἀποκορύφωση τῆς ἐπιστήμης, τῆς τεχνολογίας καὶ τῆς ἠλεκτρονικῆς λογικῆς (πληροφορικῆς). Καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὸ σκοτεινὸ «ἕτε-