ΔΑΥΛΟΣ/271, Ἰούλιος 2004 17801 ὅπως τὴ δημοσίευσε ἡ βιεννέζικη ἐφημερίδα. «Ἀργοναῦτες Σύμφωνα μὲ τὸν μῦθο τὸ Λάιμπαχ (πρωτεύουσα τῆς Σλοβενίας) ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Ἰάσονα καὶ τοὺς Ἀργοναῦτες του. Κατὰ τὴν ἐπιστροφή των μὲ τὸ ἁρπαγμένο Χρυσόμαλλον Δέρας ἔπλευσαν ἀπὸ τὴν ἐκβολὴ τοῦ Δουνάβεως καὶ τοῦ Σαύου μέχρι τὴ Λιουμπλιάνα. Ἐκεῖ ὁ Ἰάσων ἐφόνευσε ἕνα φοβερὸ τέρας – ἐκεῖνον τὸν δράκοντα, ὁ ὁποῖος στολίζει σήμερα τὸ οἰκόσημο Λάιμπαχ». Ἡ ἑλληνικὴ παγκοσμιότητα (ποὺ ἀπετέλεσε τὸ θέμα τοῦ ἀφιερώματός σας στὸ τεῦχος 269) ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἀναμφισβήτητο γεγονός, καθ’ ὅσον οἱ λαοὶ ἀναθεωροῦν τὴν ἱστορία των καὶ ἀνακαλύπτουν ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον τὶς ἑλληνικὲς ρίζες τοῦ πολιτισμοῦ των. Μετὰ τιμῆς Κωνσταντῖνος Γκαγκάνας Ὀργανισμὸς Βιομηχανικῆς Ἀναπτύξεως τοῦ OHE Βιέννη, Αὐστρία Τρομοκρατοῦν μὲ τὸ Διάβολο καὶ σῴζουν μὲ τὸ Θεό... Κύριε Λάμπρου, ἀξιότιμοι συντελεστὲς τοῦ «Δαυλοῦ», Διαβάζοντας τὸ ἄρθρο τοῦ κ. B. Μαυρομμάτη στὸ τεῦχος 269, ὅπου κάνει ἀνάλυση τοῦ βιβλίου τοῦ ἀρχιεπισκόπου κ. Χριστόδουλου, μοῦ δημιουργήθηκε αἴσθημα φρίκης ἀπὸ τὴν ἀρρωστημένη ἑρμηνεία τοῦ κόσμου μας ποὺ κάνουν τὰ ἱερατεῖα, ἑρμηνεία ποὺ δὲν ἀπέχει πολὺ ἀπὸ τὴν κοσμοθεωρία τῶν τρομοκρατῶν. Διότι πῶς ἀλλιῶς νὰ χαρακτηρίσω αὐτοὺς πού, ἐνῶ αὐτοαποκαλοῦνται «πνευματικοὶ πατέρες», χρησιμοποιοῦν τὸν ψυχαναγκασμὸ καὶ τὸν ψυχολογικὸ τρόμο, γιὰ νὰ ὁδηγήσουν τὸν ἀφελῆ καὶ παραπληροφορημένο μέσο ἄνθρωπο στὸ ἐμπορικὸ μαντρὶ ποὺ λέγεται «δόγμα». Καὶ τὸ δίλημμα ποὺ τίθεται γνωστό: «Πίστεψε (καὶ ἔλα μὲ ἐμᾶς), γιὰ νὰ μὴν σὲ πάρῃ ὁ Διάβολος». Μεταφορικὰ καὶ κυριολεκτικὰ. Κόλαση ἢ Παράδεισος. Ἀλλοῦ νὰ πᾷς δὲν ἔχει. Ἡ ἐπιχείρηση «Χριστιανισμὸς» χρησιμοποιεῖ ὅ,τι διαθέτει στὸ ὁπλοστάσιό της γιὰ νὰ περνάῃ τὰ μηνύματα ποὺ θέλει. Τὰ βιβλία εἶναι τὸ λιγώτερο. Τὸ «βαρὺ πυροβολικὸ» εἶναι τὰ MME καὶ ὁ κινηματογράφος, ποὺ αὐτὸς ἀπὸ μόνος του εἶναι ἕνα ὁλόκληρο κεφάλαιο. Θὰ μποροῦσε ὁ «Δαυλὸς» νὰ φιλοξενῇ ἕνα ἄρθρο σὲ κάθε τεῦχος μὲ ἀνάλυση ταινιῶν, ποὺ ἄλλοτε ὑποδορίως καὶ ἄλλοτε ἀνοιχτὰ διαπράττουν πλύση ἐγκεφάλου στὸ φιλοθεάμον κοινὸ ὑπαγορεύοντας κομμάτια τῆς «Χριστιανικῆς Παράδοσης» (ἢ Ἑβραϊκῆς). Γιὰ ὅποιον θέλει νὰ πειστῇ τοῦ παραθέτω τρανὸ καὶ πρόσφατο παράδειγμα: Ἡ ταινία «Βὰν Χέλσινγκ». Στὴν ταινία αὐτὴν ὁ χαρακτῆρας «Βὰν Χέλσινγκ» (παραποιημένη εἰκόνα, ποὺ εἶναι γνωστὴ στὴν φιλολογία τοῦ τρόμου) παρουσιάζεται ὡς μία ἔκδοση τοῦ Τζέιμς Μπόντ, μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι αὐτὸς ὁ πράκτωρ δουλεύει γιὰ τὸν Πάπα καὶ τὸ Βατικανό, μὲ ἀποστολή του νὰ πολεμήσῃ τὸν Διάβολο. Τὰ ὡραῖα δὲν τελειώνουν ἐδῶ: σὲ κάποια στιγμὴ λέγει ὁ παπᾶς, Σημασία ὅμως, κ. Λάμπρου, ἔχει πὼς τὰ φονταμενταλιστικὰ φαινόμενα στὴν χώρα μας αὐξάνουν ραγδαῖα καὶ δυστυχῶς μὲ τὴν ἀνοχὴ καὶ τὴν συνέργια –ὅπως φαίνεται– κάποιων κέντρων κρατικοῦ ἐλέγχου. Ἂς θυμηθοῦμε ἁπλῶς –εἴτε συμφωνοῦμε μὲ τοὺς διωκόμενους εἴτε ὄχι– ἀρκετὰ δυσοίωνα σημάδια ἐπικίνδυνου θρησκευτικοῦ φονταμενταλισμοῦ, τὰ ὁποῖα πληθαίνουν τελευταῖα σὲ βάρος ἐν τέλει τῆς ἴδιας τῆς ἑλλαδικῆς πολιτείας καὶ ποὺ σαφῶς λειτουργοῦν κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Τὰ συμπτώματα στὶς μέρες μας εἶναι πολλὰ καὶ ἂς ἀρκεστοῦμε σὲ κάποια ἐξ αὐτῶν, ποὺ εἶδαν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας, ὅπως ἡ λοιδορία κορυφαίων Ἑλλήνων ἀγωνιστῶν καὶ δημιουργῶν –ὡς εἶναι ὁ Γιάννης Μαρκόπουλος καὶ ὁ Μίκης Θεοδωράκης– ἀπὸ θεοκρατικοὺς κύκλους, ὁ ἀποκλεισμὸς τῆς πρωτοποριακῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας ἀπὸ τὴν δημόσια τηλεόραση, ἡ διοργάνωση φονταμενταλιστικῶν ἐκδηλώσεων σὲ πανεπιστημιακοὺς χώρους, οἱ προπηλακισμοὶ σὲ βάρος διαφωνούντων ἐπιστημόνων, οἱ διώξεις μὴ συμφωνούντων μὲ τὸ πνεῦμα τῆς θεοκρατίας μαθητῶν, φοιτητῶν καὶ ἐρευνητῶν στὰ ἐκ-παιδευτήρια, ἡ ἀπομάκρυνση βελγικοῦ ζωγραφικοῦ πίνακα ἀπὸ δημόσια ἔκθεση τῆς «Πολιτιστικῆς Ὀλυμπιάδος» κατόπιν ὑποδείξεων στὸν ἁρμόδιο ὑπουργό, ἡ κατάσχεση βιβλίων «κόμιξ» μὲ θέμα τὸν βίο τοῦ Ἰησοῦ, ἡ πίεση πρὸς ἐπιστήμονα καὶ πολιτικὸ νὰ ἀποσύρῃ πρόλογό του ἀπὸ βιβλικὴ μελέτη Ἰταλοῦ συγγραφέα, ἡ δημόσια καύση βιβλίων συγγραφέα καὶ πολιτικοῦ σὲ πλατεῖα (cid:2)