17802 ΔΑΥΛΟΣ/271, Ἰούλιος 2004 ποὺ συνοδεύει τὸν κεντρικὸ χαρακτῆρα στὰ ὑπόγεια τοῦ Βατικανοῦ, ὅτι «οἱ κυβερνήσεις καὶ οἱ χῶρες ἔρχονται καὶ παρέχονται, ἐμεῖς ὅμως εἴμαστε ἐδῶ καὶ διατηροῦμε τὸ καλὸ στὸν κόσμο» (σωτῆρες). Ἐνδιαφέρουσα ὅμως εἶναι καὶ ἡ θέση ποὺ παίρνει ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὴν τεχνολογία καὶ τὴ γνώση. Δὲν τὴν κακίζει ἄμεσα, ἀλλὰ ἔμμεσα τὴν παρουσιάζει ὄργανο στὰ χέρια τοῦ «διαβολικοῦ» κόμητα Δράκουλα, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ τὴ χρησιμοποιήσῃ γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ. Δὲν εἶμαι σὲ θέση νὰ γνωρίζω τί θὰ δοῦμε καὶ τί θὰ ἀκούσουμε στὸ μέλλον ἀπὸ τοὺς ἐπαγγελματίες «σωτῆρες» - ἐσχατολόγους. Φαίνεται ὅμως νὰ ἔχουν πρόβλημα ἐπιβίωσης. Ἐλπίζω ὅτι τὸ φῶς τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ θὰ βρῇ τὴ θέση του στὸν κόσμο μας καὶ θὰ φωτίσῃ ὅλο καὶ περισσότερους ἀνθρώπους, εἴτε ἔχουν πνευματικὲς ἀναζητήσεις εἴτε εἶναι πνευματικὰ - ψυχολογικὰ ἐξαθλιωμένοι ἀπὸ τοὺς καιροὺς καὶ τὴν κοινωνία ποὺ ζοῦμε. Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν προσοχή σας Ἰάσων Μαραγκάκης Κερατσίνι Ὁ διάλογος γιὰ τοὺς Σλάβους στὴν Ἑλλάδα ἐπὶ Βυζαντίου Κύριε διευθυντά, Δὲν μοῦ ἀρέσει νὰ χρησιμοποιῶ τὸν χῶρο τοῦ περιοδικοῦ σὰν πεδίο προσωπικῶν ἀντιπαραθέσεων. Ὅμως ἡ ἐπιστολή μου ποὺ εἶχε δημοσιευθῆ στὸν «Δ» ὡς ἀπάντηση ἐπιστολῶν τοῦ κ. Χρήστου Σαρτζετάκη πρὶν ἕναν χρόνο (τεῦχος Ἰουνίου 2003), φαίνεται ὅτι ἐνώχλησε πολλοὺς – ἐκτὸς ἴσως ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔπρεπε. Βρέθηκα λοιπὸν στὴν δυσάρετη θέση νὰ πρέπει νὰ ἀπαντήσω σὲ ἀνθρώπους ποὺ παρανόησαν τὰ γραφόμενά μου. Ἀρχικὰ δὲν εἶχα σκοπὸ νὰ ἀπαντήσω στὸν Δημήτριο Δημόπουλο (τεῦχος 263), διότι ἀφ’ ἑνὸς θεωρῶ αὐθαίρετα κάποια συμπεράσματά του, ὅπως τὸ ὅτι ἡ λέξη «Σλάβοι» προέρχεται ἀπὸ τὸ «σκλάβοι», ἀφ’ ἑτέρου τοῦ ἀπάντησε καὶ τὸ ἴδιο τὸ περιοδικό. Ἰσχυρίζεται ὅμως ὁ κ. Δημόπουλος ὅτι «Ἡ Ἑλλὰς ἦταν πάντα πυκνοκατοικημένη», χρησιμοποιώντας σὰν ἐπιχείρημα μία μεγάλη μεταφορὰ πληθυσμοῦ ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 855 μ.X., 50 δηλαδὴ χρόνια μετὰ τὰ γεγονότα ποὺ ἀνέφερα μὲ τὸν Νικηφόρο τὸν A´! Πενῆντα χρόνια εἶναι σχεδὸν δύο γενεές, διάστημα ἀρκετὰ σημαντικὸ γιὰ τὰ μεγέθη τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ πληθυσμιακὴ σύστα- ση μιᾶς περιοχῆς μπορεῖ νὰ ὑποστῇ ἀρκετὲς μεταβολές. Σὺν τοῖς ἄλλοις θεωρεῖ ὅτι τὰ περὶ γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τοὺς Γότθους τοῦ Ἀλάριχου δὲν ἀληθεύουν. Ἴσως ἔπρεπε νὰ ἀνατρέξῃ σὲ ἱστορικὲς πηγὲς τῆς ἐποχῆς, ὅπως γιὰ παράδειγμα στὸν Μᾶρκο Διάκονο (συγγραφέα τοῦ «Βίου Πορφυρίου») ἢ στὸν χρονογράφο Εὐνάπιο, ὁ ὁποῖος μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρει καὶ τὸ ἑξῆς πολὺ χαρακτηριστικό: «Τοὺς μὲν ἄνδρας ἡβηδὸν ἀποσφάττων, παῖδας δὲ καὶ γυναῖκας ἀγεληδὸν συνεπαγόμενος». Γράφει ἐπίσης ὅτι: «Τὸν 5ο, 6ο καὶ 7ο αἰῶνα δὲν εἰσέρχονταν Σλάβοι στὴν βυζαντινὴ ἐπικράτεια – μόνο μία ἐπίθεσις ἔγινε στὴν Θράκη, ποὺ ἀπεκρούσθη», σχόλιο ἀρκετὰ παρόμοιο μὲ αὐτὸ τοῦ δεύτερου ἐπικριτῆ μου, τοῦ Γεώργιου Φάκου (τεῦχος 269), ὁ ὁποῖος ἔγραψε ὅτι «Δὲν κατέλαβαν πόλεις πλὴν ἐλάχιστων λαφυραγωγήσεων. Ἡ ἐξουσία τῆς αὐτοκρατορίας οὐδέποτε κατελύθη...». Ὅμως ἐγὼ δὲν ἀνέφερα τίποτα γιὰ ἐπιθέσεις οὔτε γιὰ κατάληψη πόλεων ἢ κεντρικῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς Σλάβους. Τὴν λέξη «Σλαβία» τὴν χρησιμοποίησα κατ’ εὐφημισμὸν (ἐξ οὗ καὶ τὰ εἰσαγωγικὰ) καὶ ὄχι μὲ πολιτικὴ ἢ ἐθνικὴ χροιά. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἦσαν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον νομάδες κτηνοτρόφοι, οἱ τῆς Θεσσαλονίκης ἀφιερωμένη στὸν κολοσσὸ τῶν ἐπιστημῶν Ἀριστοτέλη, ἡ ἄστοχη χρήση τοῦ χαρακτηρισμοῦ «Ἀντίχριστοι» ὡς πολιτικῆς κατηγορίας πρὸς τοὺς κομματικοὺς ἀντιπάλους, ἡ θρησκευτικοῦ περιεχομένου φονταμενταλιστικὴ συνθηματολογία στὸν πολιτικὸ στίβο, ἡ καπήλευση τῶν χριστιανικῶν δογμάτων καὶ συμβόλων γιὰ μικροπολιτικὲς σκοπιμότητες καὶ ἄλλα πολλὰ τραγελαφικὰ – ποὺ παραδόξως συνέβησαν ἐπὶ τῶν αὐτοπροσδιοριζομένων ὡς «σοσιαλιστικῶν» ἡμερῶν κάποιων αὐτοαποκαλουμένων «προοδευτικῶν» κυβερνήσεων... Πολὺ κακῶς κάποιοι ἐπιτήδειοι καὶ ἀμαθεῖς ἢ ἡμιμαθεῖς ἐπιμένουν νὰ συγχέουν τὴν συλλογικὴ ἐθνικὴ παράδοση μὲ τὴν προσωπικὴ θρησκευτικὴ πίστη, διότι ἡ σύγχυση ποὺ προκαλοῦν ἀποτελεῖ προσβολὴ γιὰ τὴν νοημοσύνη, ὕβρη γιὰ τὴν δημοκρατία καὶ βλασφημία γιὰ τὴν θεοσέβεια. Εὐτυχῶς βεβαίως ποὺ ὑπάρχει ἕνα εὐρὺ καὶ ἐνεργὸ πλαίσιο σκεπτομένων πολιτῶν, ἐναρέτων θρησκευομένων, ριζοσπαστῶν δημιουργῶν, πρωτοποριακῶν περιοδικῶν –ὅπως ὁ «Δαυλὸς»– ἀλλὰ καὶ εὐαισθητοποιημένων ἐφημερίδων, ποὺ ἀντιστέκονται σθεναρὰ σὲ τέτοιες ποταπὲς καὶ ἀνησυχητικὲς μεθοδεύσεις ὑποβάθμισης τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ ἀκύρωσης τῆς δημοκρατικῆς πολιτείας. Ὅσο καὶ ἂν ὑπάρχουν διαφωνίες ἢ διαφοροποιήσεις μεταξὺ ὅλων αὐτῶν τῶν πλευρῶν, σὲ ἕνα πρᾶγμα πρέπει ὁπωσδήποτε ὅλοι μας νὰ συμφωνήσουμε, καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ περιβόητη ρήση τοῦ μεγάλου Βολταίρου: (cid:2)