17802 ΔΑΥΛΟΣ/271, Ἰούλιος 2004 ποὺ συνοδεύει τὸν κεντρικὸ χαρακτῆρα στὰ ὑπόγεια τοῦ Βατικανοῦ, ὅτι «οἱ κυβερνήσεις καὶ οἱ χῶρες ἔρχο- νται καὶ παρέχονται, ἐμεῖς ὅμως εἴμαστε ἐδῶ καὶ δια- τηροῦμε τὸ καλὸ στὸν κόσμο» (σωτῆρες). Ἐνδιαφέ- ρουσα ὅμως εἶναι καὶ ἡ θέση ποὺ παίρνει ἡ Ἐκκλη- σία γιὰ τὴν τεχνολογία καὶ τὴ γνώση. Δὲν τὴν κακί- ζει ἄμεσα, ἀλλὰ ἔμμεσα τὴν παρουσιάζει ὄργανο στὰ χέρια τοῦ «διαβολικοῦ» κόμητα Δράκουλα, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ τὴ χρησιμοποιήσῃ γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ. Δὲν εἶμαι σὲ θέση νὰ γνωρίζω τί θὰ δοῦμε καὶ τί θὰ ἀκούσουμε στὸ μέλλον ἀπὸ τοὺς ἐπαγγελματίες «σωτῆρες» - ἐσχα- τολόγους. Φαίνεται ὅμως νὰ ἔχουν πρόβλημα ἐπι- βίωσης. Ἐλπίζω ὅτι τὸ φῶς τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτι- σμοῦ θὰ βρῇ τὴ θέση του στὸν κόσμο μας καὶ θὰ φω- τίσῃ ὅλο καὶ περισσότερους ἀνθρώπους, εἴτε ἔχουν πνευματικὲς ἀναζητήσεις εἴτε εἶναι πνευματικὰ - ψυ- χολογικὰ ἐξαθλιωμένοι ἀπὸ τοὺς καιροὺς καὶ τὴν κοι- νωνία ποὺ ζοῦμε. Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὴν προσοχή σας Ἰάσων Μαραγκάκης Κερατσίνι Ὁ διάλογος γιὰ τοὺς Σλάβους στὴν Ἑλλάδα ἐπὶ Βυζαντίου Κύριε διευθυντά, Δὲν μοῦ ἀρέσει νὰ χρησιμοποιῶ τὸν χῶρο τοῦ πε- ριοδικοῦ σὰν πεδίο προσωπικῶν ἀντιπαραθέσεων. Ὅμως ἡ ἐπιστολή μου ποὺ εἶχε δημοσιευθῆ στὸν «Δ» ὡς ἀπάντηση ἐπιστολῶν τοῦ κ. Χρήστου Σαρτζετάκη πρὶν ἕναν χρόνο (τεῦχος Ἰουνίου 2003), φαίνεται ὅτι ἐνώχλησε πολλοὺς – ἐκτὸς ἴσως ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔπρε- πε. Βρέθηκα λοιπὸν στὴν δυσάρετη θέση νὰ πρέπει νὰ ἀπαντήσω σὲ ἀνθρώπους ποὺ παρανόησαν τὰ γραφό- μενά μου. Ἀρχικὰ δὲν εἶχα σκοπὸ νὰ ἀπαντήσω στὸνΔημή- τριο Δημόπουλο (τεῦχος 263), διότι ἀφ’ ἑνὸς θεωρῶ αὐθαίρετα κάποια συμπεράσματά του, ὅπως τὸ ὅτι ἡ λέ- ξη «Σλάβοι» προέρχεται ἀπὸ τὸ «σκλάβοι»,ἀφ’ ἑτέρου τοῦ ἀπάντησε καὶ τὸ ἴδιο τὸ περιοδικό. Ἰσχυρίζεται ὅμως ὁ κ. Δημόπουλος ὅτι «ἩἙλλὰς ἦταν πάντα πυ- κνοκατοικημένη», χρησιμοποιώντας σὰν ἐπιχείρημα μία μεγάλη μεταφορὰ πληθυσμοῦ ἀπὸ τὴν Πελοπόν- νησο στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 855 μ.X., 50 δηλαδὴ χρόνια μετὰ τὰ γεγονότα ποὺ ἀνέφερα μὲ τὸν Νικηφό- ρο τὸν A´! Πενῆντα χρόνια εἶναι σχεδὸν δύο γενεές, διάστημα ἀρκετὰ σημαντικὸ γιὰ τὰ μεγέθη τῆς ἀνθρώ- πινης ἱστορίας, κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ πληθυσμιακὴ σύστα- ση μιᾶς περιοχῆς μπορεῖ νὰ ὑποστῇ ἀρκετὲς μεταβο- λές. Σὺν τοῖς ἄλλοις θεωρεῖ ὅτι τὰ περὶ γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τοὺς Γότθους τοῦ Ἀλάριχου δὲν ἀλη- θεύουν. Ἴσως ἔπρεπε νὰ ἀνατρέξῃ σὲ ἱστορικὲς πηγὲς τῆς ἐποχῆς, ὅπως γιὰ παράδειγμα στὸν Μᾶρκο Διά- κονο (συγγραφέα τοῦ «Βίου Πορφυρίου») ἢ στὸν χρο- νογράφο Εὐνάπιο, ὁ ὁποῖος μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρει καὶ τὸ ἑξῆς πολὺ χαρακτηριστικό:«Τοὺς μὲν ἄνδρας ἡβηδὸν ἀποσφάττων, παῖδας δὲ καὶ γυναῖκας ἀγε- ληδὸν συνεπαγόμενος». Γράφει ἐπίσης ὅτι: «Τὸν 5ο, 6ο καὶ 7ο αἰῶνα δὲν εἰσέρχονταν Σλάβοι στὴν βυζαντινὴ ἐπικράτεια – μό- νο μία ἐπίθεσις ἔγινε στὴν Θράκη, ποὺ ἀπεκρούσθη», σχόλιο ἀρκετὰ παρόμοιο μὲ αὐτὸ τοῦ δεύτερου ἐπικριτῆ μου, τοῦΓεώργιου Φάκου (τεῦχος 269), ὁ ὁποῖος ἔγρα- ψε ὅτι «Δὲν κατέλαβαν πόλεις πλὴν ἐλάχιστων λαφυ- ραγωγήσεων. Ἡἐξουσία τῆς αὐτοκρατορίας οὐδέπο- τε κατελύθη...». Ὅμως ἐγὼ δὲν ἀνέφερα τίποτα γιὰ ἐπι- θέσεις οὔτε γιὰ κατάληψη πόλεων ἢ κεντρικῆς ἐξου- σίας ἀπὸ τοὺς Σλάβους. Τὴν λέξη «Σλαβία» τὴν χρη- σιμοποίησα κατ’ εὐφημισμὸν (ἐξ οὗ καὶ τὰ εἰσαγωγικὰ) καὶ ὄχι μὲ πολιτικὴ ἢ ἐθνικὴ χροιά. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἦσαν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον νομάδες κτηνοτρόφοι, οἱ τῆς Θεσσαλονίκης ἀφιερωμένη στὸν κολοσσὸ τῶν ἐπιστημῶν Ἀριστοτέλη, ἡ ἄστοχη χρήση τοῦ χα- ρακτηρισμοῦ «Ἀντίχριστοι» ὡς πολιτικῆς κατηγορίας πρὸς τοὺς κομματικοὺς ἀντιπάλους, ἡ θρη- σκευτικοῦ περιεχομένου φονταμενταλιστικὴ συνθηματολογία στὸν πολιτικὸ στίβο, ἡ καπήλευση τῶν χριστιανικῶν δογμάτων καὶ συμβόλων γιὰ μικροπολιτικὲς σκοπιμότητες καὶ ἄλλα πολλὰ τραγελα- φικὰ – ποὺ παραδόξως συνέβησαν ἐπὶ τῶν αὐτοπροσδιοριζομένων ὡς «σοσιαλιστικῶν» ἡμερῶν κά- ποιων αὐτοαποκαλουμένων «προοδευτικῶν» κυβερνήσεων... Πολὺ κακῶς κάποιοι ἐπιτήδειοι καὶ ἀμαθεῖς ἢ ἡμιμαθεῖς ἐπιμένουν νὰ συγχέουν τὴν συλλογικὴ ἐθνικὴ παράδοση μὲ τὴν προσωπικὴ θρησκευτικὴ πίστη, διότι ἡ σύγχυση ποὺ προκαλοῦν ἀποτελεῖ προσβολὴ γιὰ τὴν νοημοσύνη, ὕβρη γιὰ τὴν δημοκρατία καὶ βλασφημία γιὰ τὴν θεοσέβεια. Εὐτυχῶς βεβαίως ποὺ ὑπάρχει ἕνα εὐρὺ καὶ ἐνεργὸ πλαίσιο σκεπτομένων πολιτῶν, ἐναρέτων θρησκευομένων, ριζοσπαστῶν δημιουργῶν, πρωτοποριακῶν περιοδικῶν –ὅπως ὁ «Δαυλὸς»– ἀλλὰ καὶ εὐαισθητο- ποιημένων ἐφημερίδων, ποὺ ἀντιστέκονται σθεναρὰ σὲ τέτοιες ποταπὲς καὶ ἀνησυχητικὲς μεθοδεύ- σεις ὑποβάθμισης τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ ἀκύρωσης τῆς δημοκρατικῆς πολιτείας. Ὅσο καὶ ἂν ὑπάρχουν διαφωνίες ἢ διαφοροποιήσεις μεταξὺ ὅλων αὐτῶν τῶν πλευρῶν, σὲ ἕνα πρᾶγμα πρέπει ὁπωσδήποτε ὅλοι μας νὰ συμφωνήσουμε, καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ περιβόητη ρήση τοῦ μεγάλου Βολταίρου: �