ΓΝΩΣΤΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΑΓΩΝΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΥΣΗΣ ∫ατὰ κόρον ἔχει λεχθῆ καὶ ἀκούγεται κατὰ τὶς ἀναμεταδόσεις - περιγραφὲς τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀθλημάτων ὅτι τὸ ἀγώνισμα τῶν καταδύσεων ἦταν ἄγνωστο στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ ὅτι τοῦτο ἐφευρέθη καὶ εἰσήχθη ὑπὸ τῶν Ἀμερικανῶν ὡς ἀγώνισμα Ὀλυμπιακό. Ἀναμφιβόλως δὲν ἦτο ἀγώνισμα εἰς τοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες, ἀφοῦ δὲν ἀναφέρεται στοὺς ἀρχαίους συγγραφεῖς. Ὅμως τὸ νὰ λέγεται ὅτι τοῦτο ἦταν ἄγνωστο ἀποτελεῖ ἀνακρίβεια, πρᾶγμα ποὺ τεκμαίρεται ἐκ τοῦ ἀνευρεθέντος στὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ ἀποικία τῆς κάτω Ἰταλίας, τὴν Ποσειδωνία (7ος π.Χ), καλουμένου «Τάφου τοῦ Βουτηχτοῦ».(Ἴδετε φωτ.). Ἡ ἀριστουργηματικὴ αὐτὴ νωπογραφία ἐκόσμει τὸ σκέπασμα τοῦ τάφου καὶ οὐδὲν ἔχει διαφορετικὸ ἢ ὑπολείπεται τῶν σημερινῶν ἐγκαταστάσεων καταδύσεων τῶν ἀγώνων, οἱ ὁποῖες, θὰ ἔλεγα, ἔχουν ἀντιγραφῆ ἐκ τοῦ «Τάφου τοῦ Βουτηχτοῦ», ἀφοῦ αὐτὸς προηγεῖται κατὰ 2.500 ἔτη. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ προξενεῖ θαυμασμό, εἶναι ἡ τεχνικὴ τελειότης τῆς ὅλης στάσεως τοῦ σώματός του, ὥστε νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ἄριστη κατάδυση. Παρατηρώντας τὴν ὡραιότατη καὶ κομψότατη νωπογραφία τοῦ βουτηχτοῦ, ἀναγόμενη στὸν 5ον αἰ. π.Χ., διεπίστωσα ὅτι μία ἁπλῆ γραμμὴ μὲ καθαρότητα ὁρίζει τὸ μικρὸ περίγραμμα τοῦ Βουτηχτοῦ, μόνου ἐπάνω σ’ ἕναν ὁρίζοντα λευκό, θαμπερό, τὸ ὁποῖο δίδει στὸν χῶρο μίαν ἀξία ἀπεριόριστη καὶ διαχρονικὴ. Ἡ ἐμφαίνουσα αὐτοσυγκέντρωση ἔκφραση τοῦ προσώπου του μαζὶ μὲ τὸ τέλειο περίγραμμά του, ἡ ἀλήθεια ὡρισμένων ἀνατομικῶν παρατηρήσεων προβάλλουν ὄντως τὴν ἀναζήτηση τῆς ἀκρίβειας, ἡ ὁποία δείκνυται ἰδιαιτέρως εἰς αὐτὸ τὸ κλῖμα τοῦ ἄυλου καὶ μὴ καθημερινοῦ καὶ κατὰ πολλοὺς συμβολίζει τὸν πυθαγορισμό, ὁ ὁποῖος ἦταν ἔντονος ἐκεῖ, τοὐτέστιν μιὰ τάση πρὸς τὴν ἀθανασία. Ἡ ὅλη ζωγραφικὴ τοῦ τάφου τοῦ Βουτηχτοῦ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ σπανίζοντα γνωστὰ ζωγραφικὰ ἑλληνικὰ τεκμήρια τῆς κλασικῆς ἐποχῆς καὶ ἀποδίδεται σὲ Ἕλληνα ζωγράφο ἐργασθέντα σὲ ἀττικὸ περιβάλλον μὲ ἰωνικὲς ἐπιδράσεις. Ἰωάννης Δημ. ’Αλμπάνης Τὸ σκέπαστρο τοῦ λεγομένου «Τάφου τοῦ Βουτηχτοῦ» (475 π.X.).