Ἡ συνέχεια τῶν πινδαρικῶν ᾠδῶν στὴ Νέα Ἑλληνικὴ Λογοτεχνία Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ™τὴν ἀρχαιότητα οἱ τρόποι γιὰ νὰ διατηρηθῇ ἡ μνήμη τῆς μεγάλης νίκης ἦταν πρῶτον ἡ ἵδρυση ἀνδριάντος τοῦ νικητῆ καὶ δεύτερον ἡ παραγγελία σὲ ποιητὴ σύνθεσης ἑνὸς τραγουδιοῦ, ἑνὸς ἐπινικίου ὕμνου, ὅπως τὸν ὠνόμαζαν, ποὺ θὰ ἐξυμνοῦσε τὸ κατόρθωμα. Στοὺς ὕμνους αὐτούς, οἱ περισσότεροι τῶν ὁποίων εἶναι ἀρκετὰ ἐκτενεῖς, οἱ ποιητὲς δὲν ἐνδιαφέρονταν νὰ δώσουν λεπτομέρειες τοῦ ἀγῶνα ἢ τῶν ἀντιπάλων τοῦ νικητῆ. Οἱ ὕμνοι εἶναι ἔπαινοι γιὰ τὸν ἴδιο καὶ τοὺς προγόνους του, γιὰ τὴν τυχερὴ πατρίδα του, γιὰ τὸ μυθικὸ παρελθόν της, γιὰ τοὺς μεγάλους Θεοὺς καὶ τὰ Ἱερά τους. Ἔτσι ὁ νικητὴς παρουσιάζεται ὡς ὁ τελευταῖος κρίκος μιᾶς ἁλυσίδας, ποὺ ὁ πρῶτος της εἶναι οἱ Θεοὶ καὶ οἱ ἥρωες. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἐξυμνοῦνται καὶ αὐτοὶ ποὺ τὸν ἔπλασαν «καλὸν κ’ ἀγαθὸν» καὶ τοῦ ἔδωσαν τὴ δύναμη καὶ τὸ ἦθος νὰ γίνῃ ἄξιος νικητής. Οἱ ἐπινίκιοι τραγουδιόνταν κυρίως ὅταν ὁ νικητὴς γύριζε στὴν πατρίδα του. Στὴ γιορτὴ ποὺ ὠργανωνόταν πήγαινε νὰ καταθέσῃ στεφάνι στὸν πολιοῦχο Θεό, συνοδευόμενος ἀπὸ ὁμάδα νέων. Τότε τραγουδοῦσαν τὸν ἐπινίκιο καὶ πανηγύριζαν ἢ ὅταν τὴν ἡμέρα τοῦ ἀγῶνα στὸ στάδιο, μετὰ τὴ δύση τοῦ ἡλίου, ὁ νικητὴς καὶ οἱ φίλοι του προσέρχονταν στοὺς βωμούς. Ὁ πιὸ γνωστὸς ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους ποιητὲς ποὺ εἶχαν εἰδικευτῆ στὴ σύνθεση ἐπινικίων ὕμνων ἦταν ὁ ὕψιστος Θηβαῖος Πίνδαρος. Ὁ Πίνδαρος, ὁ ὑμνητὴς τῶν εὐγενῶν ἀθλημάτων, ὁ μεγαλύτερος λυρικὸς ποιητὴς τῆς ἀρχαιότητας. Ἡ ἀρχαιοελληνικὴ αὐτὴ παράδοση ἀνεβίωσε στὴν ἐποχή μας μετὰ τὴν «ἀνάσταση» τοῦ Ἀθλητικοῦ Πνεύματος, πρὶν ἀπὸ ἕνα καὶ πλέον αἰῶνα. Ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα οὔτε κατὰ τοὺς πιὸ σκοτεινοὺς αἰῶνες τοῦ Βυζαντίου ἐξέλιπε ἐντελῶς τὸ ἀθλητικὸ πνεῦμα στὸν διωκόμενο Ἑλληνισμό. ***