«ΑΙΣΧΡΟΝ °∞ƒ Δ√ ™π°∞¡ Δ∏™ ∂§§∞¢√™ Ἀξιότιμε κ. διευθυντά, Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς κατὰ τὴν 6ην Αὐγούστου «συμπτώσεως» τῆς χριστιανικῆς ἑορτῆς τῆς Μεταμόρφωσης τοῦ Σωτῆρος μὲ τὴν ἀρχαιοελληνικὴν ἑορτὴν Ἡράκλεια τοῦ Κυνοσάργους (ἢ τὰ ἐν Διομείοις – τὸ Κυνόσαργες βρισκόταν στὸν δῆμο Διομείας) ἐνεπνεύσθην τὸ ἀκόλουθον ᾆσμα, ὃ καὶ ἀφιερώνω ὄχι μόνον στοὺς Σωτήρηδες (ἢ μᾶλλον Σωτηρίους) ἀλλ’ εἰς ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ Ἑλληνόπουλα, τὰ ὁποῖα εἶναι καταδικασμένα (εὔχομαι ὄχι γιὰ πολὺ ἀκόμη) νὰ ἑορτάζουν ἑβραϊκὲς ἀντὶ τῶν ἑλληνικῶν ἑορτές. Ἐπίσης παροτρύνω ὅλους μας ὅπως συνεχίσουμε τὴν δύσκολη ἔρευνα πρὸς ἐπανασύνδεσιν μὲ τὸ πατρῷον ἔθος. Διότι ἡ παρανόμως κρατοῦσα στὴν Ἑλλάδα πνευματικὴ ἐξουσία πολὺ τῆς Ἑλληνικῆς συνειδήσεως ἀπέχει καὶ βρισκόμαστε σὲ ἄκρως κρίσιμη ἀλλὰ κι ἐπικίνδυνη καμπὴ τῆς μακραίωνης καὶ πολύμοχθης ἐθνικῆς πορείας. Φεῦ, καὶ ἀλίμονον γιὰ τὸν ξεπεσμό μας! Ἐν Ἀθήναις μέχρι τὴν ἐποχὴ τοῦ Σόλωνος ἑώρταζαν τὸ Νυχθήμερον ὡς Πρωτοχρονιά, ποὺ συνέπιπτε μὲ τὴν ἑπομένη τοῦ Χειμερινοῦ Ἡλιοστασίου (1η Γαμηλιῶνος, 22/12) τῆς φυσικῆς τοῦ Ἡλίου πορείας, καθ’ ἣν σταματᾷ νὰ «μικραίνῃ» καὶ ἀρχίζει νὰ «μεγαλώνῃ». Μεγαλώνει ἡ ἡμέρα, μικραίνει ἡ νύξ. Συμβολικὰ ἑωρτάζετο (κατὰ τόπους) ἡ γέννησις τοῦ ἡλιακοῦ ἥρωος Ἡρακλέους καὶ τοῦ Θεοῦ τοῦ φωτὸς Ἀπόλλωνος. Ἐν Σπάρτῃ ἦταν ὁ μὴν Ἀπελλαῖος (Ἀπ-έλ-λων > Ἀπόλλων < ὑψηλὸν φῶς λοῦον). Ὁ νῦν ἐπίσκοπος Γκάνας Παντελεήμων ὅμως δηλώνει: «Ναί, εἶναι ἀλήθεια ὅτι κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶνας ἑωρτάζοντο τὰ Χριστούγεννα τὴν 6/1, ὅταν ὁ Χριστὸς ἐβαπτίσθη. Συμφώνως μὲ τὰς ἁγίας Γραφάς ἐγεννήθη μία κρύα νύχτα καθ’ ἣν οἱ βοσκοὶ ἐπιβλέπουν τὰ νεογέννητα ἀρνάκια, καὶ αὐτὸ ὑποδεικνύει ἀνοιξιάτικο καιρὸ ἐν Ἰσραὴλ καὶ οὐ χειμερινό. Ἡ 25/12 ἦταν ἡ γενεθλία τοῦ ψευδοῦς ἡλιακοῦ θεοῦ τῆς ἑλληνικῆς μυθολογίας Ἀπόλλωνος, ἡ δὲ Ἐκκλησία γιὰ νὰ τὸν πολεμήσῃ, τοποθέτησε ἐκεῖ τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης, τοῦ Ἀνατολικοῦ Ἄστρου, τοῦ Παγκοσμίου Φωτός»! Καὶ ἑορτάζουμε παγκοσμίως τὴν ἀλλαγὴ τοῦ χρόνου, ἐπειδὴ οἱ Ἑβραῖοι μία ἑβδομάδα μετὰ τὴν γέννησιν τῶν ἀρσενικῶν ἐκτελοῦν περιτομήν, ἐπεμβαίνοντας βιαίως καὶ παρὰ φύσιν εἰς τὰ γεννητικὰ ὄργανα τῶν τέκνων των! Ὁ κατάλογος τῶν δολοφόνων τοῦ πνεύματος καὶ συνεπῶς τοῦ παγκοσμίου πολιτισμοῦ εἶναι πολὺ μεγάλος (τουλάχιστον 17 αἰώνων συνεχιζομένης μέχρι σήμερον ἀνθελληνικῆς δράσεως) καὶ ἐλπίζω σὺν τῷ ἐγγὺς χρόνῳ νὰ ἐκδοθῇ, πλήρης τῶν ὀνομάτων καὶ τῶν ἐγκλημάτων τους ἀλλὰ καὶ τῶν Ἑλλήνων Θεῶν καὶ Ἡρώων ποὺ ἀντικατέστησαν καὶ δολίως τὴν μνήμην ἐσπίλωσαν παραχαράσσοντες τὴν ἱστορία μας· διότι, ὅπως εἶπε ὁ Θουκυδίδης, «αἰσχρὸν γὰρ τὸ σιγᾶν τῆς Ἑλλάδος πάσης ἀδικουμένης». Πρὸς τὸ παρὸν ἰδού τὸ ᾆσμα, ἐμβόλιον κατὰ τῆς ἐθνογενεαλογλωσσικῆς μας μεταλλάξεως: