Οἱ ἀρχαῖες γνώσεις γιὰ τὴν σύσταση τοῦ ἀτόμου Οἱ νόμοι τοῦ Νεύτωνα διατυπώνονται ὑπὸ τὴν μορφὴ συνήθων τυπικῶν ἐξισώσεων καὶ εἶναι νόμοι καθαρὰ αἰτιοκρατικοί. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι σὲ μιὰ συγκεκριμένη αἰτία ἀντιστοιχεῖ ἕνα καὶ μοναδικὸ ἀποτέλεσμα, τὸ ὁποῖο εἶναι πάντοτε τὸ ἴδιο, ἐφόσον ξεκινοῦμε μὲ τὴν ἴδια ἀρχικὴ κατάσταση (αἰτία). M’ αὐτὸν τὸν τρόπο μποροῦν νὰ ὑπολογιστοῦν οἱ θέσεις τῶν πλανητῶν στὴν τροχιά τους γύρω ἀπὸ τὸν Ἥλιο γιὰ τὰ ἑπόμενα χρόνια, καὶ ἔτσι νὰ προβλέψουμε τὰ διάφορα ἀστρονομικὰ φαινόμενα ποὺ θὰ συμβοῦν στὸ μέλλον, ὅπως π.χ. μιὰ ἔκλειψη Ἡλίου ἢ Σελήνης, τὴν ἐμφάνιση ἑνὸς κομήτη ἢ ἀκόμη καὶ τὴν τροχιὰ ἑνὸς ἀστεροειδῆ, ὁ ὁποῖος ἀκολουθεῖ μιὰ πορεία συγκρούσεως μὲ τὴν Γῆ. Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἡ τροχιὰ ὑπολογίζεται ἀκριβῶς μὲ τὴν βοήθεια τῶν αἰτιοκρατικῶν νόμων καὶ εἶναι αὐτονόητο ὅτι μὲ τὸν κατάλληλο μαθηματικὸ τύπο μποροῦμε νὰ προβλέψουμε μὲ ΣΧΕΣΗ ΜΑΖΑΣ - ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ: ΗΤΑΝ «ΣΩΣΤΟΣ» Ο Α´ΝΣΤΑ´Ν; Ἡ θεωρία τῆς σχετικότητας ὑποστηρίζει ὅτι ἡ μᾶζα αὐξάνεται μὲ τὴν ταχύτητα. Ὅσο ταχύτερα κινεῖται μία μᾶζα, τόσο περισσότερο αὐξάνει. Ὅταν δὲ ἡ μᾶζα ἐν κινήσει ἀποκτήσῃ τὴν ταχύτητα τοῦ φωτός, τότε ἡ μᾶζα αὐτὴ γίνεται ἄπειρος (τείνει στὸ ἄπειρο). Κατὰ συνέπεια κανένα σῶμα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κινηθῇ μὲ τὴν ταχύτητα τοῦ φωτός, καθότι αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἐν κινήσει μᾶζα θὰ ἔτεινε στὸ ἄπειρο καὶ συνεπῶς θὰ γινόταν τὸ σύμπαν ἢ καλύτερα θὰ κατέστρεφε τὸ σύμπαν (πάντα βέβαια σύμφωνα μὲ τὴν θεωρία τῆς σχετικότητας). Ἡ ἀνωτέρω θεωρία βασίζεται στὸν κάτωθι τύπο: m0(cid:5)(cid:5) , ὅπου m = ἡ τελικὴ μᾶζα m = (cid:4)1(cid:5)-(cid:5)((cid:5)v(cid:5) (cid:5)(cid:5))2(cid:5) = ἡ μᾶζα ἡρεμίας m0 c v = ἡ ταχύτητα τῆς μάζας ἐν κινήσει c = ἡ ταχύτητα τοῦ φωτὸς στὸ κενό Ἀλλὰ στὸ σύμπαν ὑπάρχει ἕνα σωματίδιο (μᾶζα), τὸ ὁποῖο κινεῖται μὲ τὴν ταχύτητα τοῦ φωτός. Αὐτὸ τὸ σωματίδιο (μᾶζα) εἶναι τὸ ἴδιο τὸ φωτόνιο. Κι ὅμως ἡ μᾶζα του δὲν εἶναι ἄπειρη. Ἐὰν στὸν ἀνωτέρω τύπο ἀντικαταστήσουμε τὸ v μὲ τὸ c λαμβάνουμε: (cid:2)