ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

271ΙΟΥΛΙΟΣ 2004

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 17869 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
74 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
ψηφιακό κείμενο τοῦ PDF
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Επιτέλους θα στεγασθή ο άστεγος. Διωκόμενος Ελληνικός Πολιτισμός. Ανεγείρεται μεγαλοπρεπές Κέντρο του Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης — ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ, ΑΡΤΕΜΙΣ
    ἀρχή: σελ. 17869 συμπερασμένος · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 271

Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση

Ἀνεγείρεται μεγαλοπρεπὲς Κέντρο τοῦ Ἱδρύματος Ἀλέξανδρος Σ. Ὠνάσης Τὸν Ἰούνιο τοῦ 2004 στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας «ξε- πρόβαλε» ἀπὸ τὰ ἔγκατα τῆς γῆς ἕνα μεγαλειῶδες κτήριο, ἑλληνοπρεποῦς ἀρχιτεκτονικῆς. Πρόκειται γιὰ τὴν Στέγη Γραμμάτων καὶ Τεχνῶν τοῦ Ἱδρύ- ματος Ὠνάση, ἡ ὁποία φιλοδοξεῖ νὰ ἀναδείξῃ καὶ νὰ στε- γάσῃ τὸν «ἄστεγο καὶ διωκόμενο Ἑλληνικὸ Πολιτισμό», ὅπως εἶχε δηλώσει στὸ «Δ» (τεῦχος Φεβρουαρίου 2004) ὁ μεγαλεπήβολος Πρόεδρος τοῦ λαμπροῦ αὐτοῦ ἰδιωτικοῦ Ἱδρύματος κ. Στέλιος Παπαδημητρίου. Ὅπως μᾶς εἶπε πρὶν λίγες μέρες ὁ κ. Παπαδημητρίου, «αὐτὸ ποὺ ὤθησε τὴν διοίκηση τοῦ Ἱδρύματος νὰ δημι- ουργήσῃ τὴν “Στέγη” ἦταν ἀφ’ ἑνὸς ἡ ἀνάγκη νὰ στε- γάσῃ τὶς πολυποίκιλες ἀλλὰ σημαντικὲς πολιτισμικὲς δρα- στηριότητες τοῦ ἰδίου τοῦ Ἱδρύματος (διεθνεῖς διαγωνι- σμοὺς θεάτρου, μουσικῆς, χορογραφίας, ζωγραφικῆς, ἔργα τῶν δεκάδων ὑποτρόφων ποὺ ἀποφοιτοῦν κ.λπ.) καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ δώσῃ τὴν δυνατότητα καὶ νὰ ὠθήσῃ τοὺς ἀνθρώπους τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν νὰ δημιουρ- γήσουν ὑψηλῆς ποιότητος ἔργα πολιτισμοῦ καὶ νὰ τὰ πα- ρουσιάσουν στὸ εὐρὺ κοινό». Στέλιος Παπαδημητρίου: Τὰ μεγαλεπήβολα σχέδια καὶ ἔργα του στὸν τομέα τοῦ Πολιτισμοῦ καλύ- πτουν τὸ θλιβερὸ κενὸ ποὺ ἄφησε ἡ πολιτιστικὴ μιζέρια τοῦ Ρωμαίικου. Στὴν πολυαίωνη καὶ πολυτάραχη ἱστορία τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους οἱ Ἕλληνες πά- ντοτε, ἀκόμα καὶ στὶς δύσκολες στιγμές, καλλιεργοῦσαν τὰ γράμματα, τὸ πνεῦμα, δη- μιουργοῦσαν τέχνη καὶ πολιτισμὸ καὶ μάλιστα πολιτισμὸ ἀνθρωποκεντρικό, ποὺ «γεν- νοῦσε» τοὺς πνευματικὰ Ἕλληνες, ἐκείνους ποὺ συμμετεῖχαν στὸν Ἑλληνικὸ Πολι- τισμό. Ὅμως ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς οὐδέποτε ἀποτέλεσε τὸ ἰσχυρὸ ὅπλο τοῦ Ἑλλη- νικοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖο, ἰδιαίτερα μετὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 (καὶ τὴν «με- τάλλαξή» του σὲ ρωμαίικο κρατίδιο), ἀντιμετώπισε τὴν Ἑλλάδα τοῦ πνεύματος εἴτε μὲ ἀδιαφορία (στὴν καλύτερη περίπτωση) εἴτε μὲ ἐχθρότητα. Τὸ νεοελληνικὸ κράτος στὸν τομέα τοῦ Πολιτισμοῦ προτίμησε νὰ ἀσχολῆται μὲ τὰ τετριμμένα καὶ νὰ στηρίζῃ ἀνθρώπους «ἀκίνδυνους» γιὰ τὴν ἐξουσία του, τάχα πνευματικοὺς καὶ τάχα καλλι-
← καθαρισμένο κείμενο