ΔΑΥΛΟΣ/272-273, Αὔγ. - Σεπτ. 2004 17883 τήριά μας μόλις τὴ δεκαετία τοῦ 1970. Χειροκροτήσαμε. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν φτάνει. Ἡ «Γραικιὰ» γάγγραινα ὀφείλει νὰ χειρουργηθῇ, σάπιο πόδι = κόψει πόδι, χωρὶς ἀναβολή. Ἡ χώρα μας ὀφείλει νὰ ξανατυπωθῇ στὸν παγκόσμιο χάρτη Hellas, τὸ GrèceGreece νὰ παραμείνουν ἴσως γιὰ λίγο σὲ παρένθεση Hellas (Greece) καὶ κατόπιν ὁριστικὴ διαγραφή. Χαιρετίζω μὲ ἐνθουσιασμὸ τὴν πρωτοβουλία τῶν ΕΛΤΑ. Μὲ ἀπίστευτη συγκίνηση βλέπω στὰ Ἑλληνικὰ γραμματόσημα τὴ χώρα μας νὰ γράφεται Hellas (ἐπὶ τέλους) χωρὶς καμμία μνεία τοῦ Greece οὔτε σὲ παρένθεση. Ὅμως μία ταπεινὴ ἐρώτηση! Ἂν σ’ αὐτό μου τὸ γράμμα γράψω Athens-Hellas, θὰ τὸ λάβετε, φίλτατε κύριε Λάμπρου; Ἐπίσης χαιρετίζω (συγκρατημένα αὐτὴν τὴ φορὰ) τὴν πρωτοβουλία τῶν ὑπευθύνων ποὺ κατάργησαν τὸ λατινογενὲς H, καλά του κάνανε, καὶ ἄρχισαν νὰ τυπώνουν στὸν Εὐρωπαϊκὸ χάρτη τὸ ὄνομα τῆς χώρας μας στὴ δημοτική, ἔτσι σκέτο ΕΛΛΑΔΑ = ELLADA (συνημμένη φωτοτυπία ἀπὸ δημοσίευση ἄρθρου σὲ Μαδαγασκαρηνὴ ἐφημερίδα). Ταιριάζει ὅμως αὐτὸ τὸ «Ἑλλάδα» (στὴν αἰτιατικὴ τοῦ ἱστορικώτερου ὀνόματος τοῦ πλανήτη) νὰ ἀντικαταστήςῃ τὸ ἀπὸ γενέσεως κόσμου στὴν ὀνομαστικὴ «Ἑλλὰς» ὄνομα τῆς χώρας μας; Τὸ ἀφήνω στὴν κρίση καὶ στὴ συνείδηση τῶν ἐλλόγων συνελλήνων. Μὲ εὐάγωγους ἀπὸ τὴ μακρυνὴ Μαδαγασκάρη προσφιλεῖς χαιρετισμούς, Μὲ τιμή Βασίλης Κούβαρος Μαδαγασκάρη Οἱ Ἀλεξανδρινοὶ γραμματικοὶ γιὰ τὴν προέλευση τοῦ Ἀλφαβήτου Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Σᾶς ἐνημερώνω γιὰ τὰ κατωτέρω, ἐπειδὴ ὁ «Δαυλὸς» ἔχει ἀσχοληθῆ πλειστάκις καὶ πρῶτος ἔθεσε τὰ θέματα ποὺ ἀφοροῦν στὴν ἑλληνικότητα τοῦ Ἀλφαβήτου καὶ τὴν ἱστορικὴ ἀπάτη, ὅτι οἱ Φοίνικες ἀνακάλυψαν τὰ γράμματα. Πρὶν ἀπὸ καιρὸ ἕνας καλὸς φίλος μοῦ ἔκανε δῶρο ἕνα CD μὲ ὁλόκληρη τὴν ἀρχαιοελληνικὴ γραμματεία (τὸ γνωστὸ TLG). Μόλις βρῆκα τὸν χρόνο νὰ ἀρχίσω νὰ τὸ ψάχνω ἡ ἔκπληξή μου ὑπῆρξε ἀπερίγραπτη, ὅταν διαπίστωσα σὲ τρεῖς διαφορετικοὺς γραμματικοὺς τῆς ἀρχαιότητας, τὸν Σκάμνωνα, τὸν Θεοδόσιο Ἀλεξανδρέα καὶ τὸν «Ἄγνωστο», τὴν προέλευση καὶ τὴν ἐτυμολογία τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου. Ὅπως εἶναι γνωστό, οἱ διάφοροι φοινικιστὲς (καὶ οἱ παπαγαλίζοντες τὶς ἀπόψεις τους) προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας πῆραν τὸ ἀλφάβητο ἀπὸ ἕναν λαὸ ποὺ δὲν ἄφησε πίσω του οὔτε ἕνα γραπτὸ ἔργο. Φυσικὰ δὲν κάνουν τὴν παραμικρὴ νύξη γιὰ τὴν πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ τῆς Καστοριᾶς (περίπου 5.500 χρόνια π.Χ.), γιὰ τὶς διάφορες ἄλλες πανάρχαιες ἐπιγραφὲς ποὺ ἔχουν ἀνακαλυφθῆ καὶ συνεχίζουν νὰ ἀνακαλύπτονται σὲ ὁποιαδήποτε γωνιὰ τῆς ἑλληνικῆς –καὶ ὄχι μόνο– γῆς βυθιστῇ ἡ ἀξίνα, ἀλλὰ οὔτε καὶ γιὰ τὴν ἀποκρυπτογράφηση τῆς ΓΓΒ΄ ἀπὸ τὸν προώρως ἐκλιπόντα Ἄγγλο ἀρχαιολόγο Μάικλ Βέντρις. Τὰ γεγονότα ὅμως τρέχουν μὲ συνεχῶς αὐξανόμενη ταχύτητα. Ἔτσι μπροστὰ στὶς παγκόσμιες πλέον ἀντιδράσεις ἔρριξαν ἤδη τὸ πρῶτο νερὸ στὸ κρασί τους, δεχόμενοι ὅτι οἱ Ἕλληνες πῆραν μόνο τὰ σύμφωνα τοῦ ἀλφαβήτου, στὰ ὁποῖα προσέθεσαν τὰ φωνήεντα, ποὺ ἀκόμα καὶ σήμερα ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὸ ἀλφάβητο τῶν γλωσσῶν τῆς Ἐγγὺς Ἀνατολῆς. Γιὰ νὰ ὑποστηρίξουν μάλιστα τοὺς ἰσχυρισμούς τους, διατείνονται ὅτι τὰ ὀνόματα τῶν γραμμάτων προέρχονται ἀπὸ φοινικικὲς λέξεις, ὅπως τὸ ἄλφα ἀπὸ τὸ ἄλεφ (βόδι), τὸ βῆτα ἀπὸ τὸ μπὲτ (σπίτι) κ.λπ. Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες νὰ πῆραν τὰ «φοινικικὰ» σύμφωνα, νὰ προσέθεσαν τὰ φωνήεντα, γιὰ νὰ δημιουργήσουν τὸ ἀλφάβητό τους καὶ νὰ ἔδωσαν σὲ αὐτὰ (τὰ φωνήεντα) φοινικικὲς ὀνομασίες; Πῆγαν οἱ Φοίνικες καὶ τοὺς ρώτησαν ποιές λέξεις τους ἀρχίζουν ἀπὸ φωνῆεν, ὥστε νὰ τὶς χρησιμοποιήσουν γιὰ τὴν ὀνομασία τῶν δικῶν τους (τῶν ἑλληνικῶν) γραμμάτων; Καὶ γιατί δὲν ἔκαναν τὸ ἴδιο μὲ τὸ ὕψιλον, τὸ ἔψιλον, τὸ ὄμικρον καὶ τὸ ὠμέγα; Πέρα ὅμως ἀπὸ τὰ παραπάνω στοιχεῖα ὑπάρχουν καὶ ἔγγραφες ἀποδείξεις γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τοῦ ἀλφαβήτου, τὶς ὁποῖες εἴτε ἀγνοοῦν οἱ καλοί μας φοινικιστὲς εἴτε τὶς ἀποκρύπτουν σκοπίμως – καὶ δυστυχῶς γι’ αὐτοὺς ἡ πλάστιγγα γέρνει πρὸς τὸ δεύτερο σκέλος, διότι ὡς γλωσσολόγοι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοοῦν παρόμοια ντοκουμέντα. Σᾶς συνάπτω τὰ κείμενα τῶν τριῶν ἀρχαίων γραμματικῶν χωρὶς περαιτέρω σχόλια. Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Κουσουνέλος Ἀθήνα Ὁ Δῆμος Λετρίνων καὶ ἡ ἀνασύσταση τῶν Ὀλυμπιάδων Κύριε διευθυντά, Στὸ τελευταῖο τεῦχος Ἰουνίου (ἀρ. 270) τοῦ “Δαυλοῡ”, σελίδα 17744, στὸ βαρυσήμαντο ἄρθρο τοῦ κ. Σ. Κουμπούρα, ἀνεγράφη σὲ παραπομπὴ (18η) ὅτι ὁ Δῆμος Λετρίνων ἦταν τῆς πόλεως τοῦ Πύργου. Τὸ ὄνομα ἔδωσαν οἱ Πύργιοι στὸν δῆμο τους κατὰ τὸ ἔτος 1830, ὅταν τὸ νεοσύστατο τότε ἑλληνικὸ κρατίδιο καθώρισε τὶς διοικητικὲς ὑπηρεσίες του. Ἔλαβαν τοῦτο (τ’ ὄνομα) οἱ Πύργιοι ἀπὸ τὴν παραπλήσια τῆς πόλεώς των ἀρχαία πόλιν Λετρίνοι (τὸ σημερινὸ χωριὸ Ἅγιος Ἰωάννης), μία τῶν ὀκτὼ πόλε- ων τῆς Ἠλειακῆς Πισσάτιδος, κτισθείσας ἀπὸ τὸν Λετρέα, υἱὸ τοῦ Πέλοπος καὶ τῆς Ἱπποδάμειας. Ὁ Δῆμος Ὀλυμπίων συνεστήθη τὸ 1840 καὶ προῆλθε ἀπὸ τὴν συνένωση τῶν τότε Δήμων Πίσσης, Κυθηρίων (ἀπὸ τὸν ποταμό/ρυάκι Κυθηρέα) καὶ Κλαδέας (ἀπὸ τὸν ποταμὸ Κλαδέο). Αὐτὰ γιὰ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια. Μετὰ τιμῆς Βασίλειος Ἀνδ. Ἀργυρόπουλος Ταῦρος