Λόγος καὶ «Γνῶθι σαὐτὸν» οἱ πηγὲς τῆς ψυχικῆς ὑγείας Ø υχιατρικὴ κατὰ τὴν σύγχρονη ὁρολογία εἶναι ἡ ἰατρικὴ εἰδικότης ποὺ ἀσχολεῖται μὲ τὴν σπουδὴ καὶ τὴν θεραπεία τῶν ψυχικῶν νόσων. Οἱ ψυχικὲς παθήσεις διακρίνονται σὲ ψυχώσεις καὶ νευρώσεις. Ἡ σημερινὴ ἀντιφατικὴ κοινωνία τῆς δύναμης, τῆς κυριαρχίας, τῆς βίας, τῶν ναρκωτικῶν καὶ τῶν μεταφυσικῶν φανατισμῶν προκαλεῖ βαρειὲς ψυχικὲς κακώσεις καὶ παγιδεύει τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο σὲ ψυχικὰ καὶ πνευματικὰ ἀδιέξοδα. Ἡ ἔλλειψη νοήματος καὶ οὐσίας τῆς ζωῆς ἐπέδραμε καταλυτικὰ στὴν αὔξηση τῶν ψυχικῶν παθήσεων σὲ Εὐρώπη καὶ Η.Π.Α. Κατὰ τὸν ἰατροφιλόσοφο Γαληνὸ «οἱ λαθεμένες ἰδέες περὶ τοῦ σκοποῦ τῆς ζωῆς εἶναι αὐτὲς ποὺ ὁδηγοῦν κατὰ κοινὴ ὁμολογία στὴν δυστυχία». Οἱ ποικίλες μεταφυσικὲς καὶ θρησκευτικὲς λύσεις στὸ πρόβλημα τῶν ψυχικῶν διαταραχῶν, δοκιμασμένες ἤδη ἀπ’ τὸ παρελθὸν (ἐξομολογήσεις, ἁγιασμοί, ἐξορκισμοί, λιτανεῖες, μέντιουμ, «γκουροῦ», ὑπνώσεις, χαρτομαντεῖες καὶ ἄλλες δεισιδαιμονίες), χειροτέρεψαν τὴν κατάσταση. Ἀπ’ τὴν μεριὰ τῆς ἐπιστήμης ἡ «πτωχὴ» φροϋδικὴ ψυχανάλυση ἀποτελοῦσε τὴν βάση τῆς συγχρόνου ψυχολογίας καὶ τῶν ψυχοθεραπευτικῶν μεθόδων μέχρι τὸ τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1990. Διάφοροι «τσαρλατᾶνοι» καὶ αγύρτες τοῦ εἴδους πλούτισαν καὶ πλουτίζουν ἀκόμη καὶ σήμερα ἀπὸ τὴν ἄγνοια, τὴ μοναξιά, τὴ δυστυχία καὶ τὴν ἀνάγκη τοῦ κόσμου γιὰ ψυχικὴ ἀνάταση. Τότε σημειώθηκε κυρίως ἀπὸ ἀρκετοὺς φωτισμένους ἑλληνιστὲς ψυχιάτρους μία στροφὴ πρὸς τὴν κλασικὴ Ἑλλάδα. Ἡ ψυχοθεραπεία βασίσθηκε πλέον στὴ λογοθεραπία, στὴν ἐπιλεκτικὴ δηλαδή «ἀνάγνωση», «ἀνάλυση» καὶ «κατανόηση» τοῦ ἀνθρωπίνου λόγου. Τὰ ἀποτελέσματα ἦταν ἐκπληκτικά. Στὴν χώρα μας ἡ μέθοδος αὐτὴ δὲν ὑφίσταται. ΓΑΛΗΝΟΣ: ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ Ç̔ ψυχιατρικὴ κατὰ τὴν κλασικὴ ἐποχὴ ἦταν κλάδος τῆς Ἱπποκρατικῆς ἰατρικῆς τέχνης κι αὐτὴ μὲ τὴν σειρά της κλάδος τῆς φιλοσοφίας. Ὁ Γαληνὸς ὁ Ἔνδοξος ἢ Κλαύδιος ὑπῆρξε ὁ διασημότερος ἰατρoφιλόσοφος τῆς ἐποχῆς του. Γεννήθηκε στὴν Πέργαμο τῆς