ΔΑΥΛΟΣ/273, Ὀκτώβριος 2004 17981 να τὰ ἡρωϊκὰ τῶν Μακκαβαίων, ποὺ κυβερνοῦσε τὴν Παλαιστίνη ὁ Ἀντίοχος ὁ Δ΄ ὁ Ἐπιφανὴς –ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἀσεβὴς καὶ ἀδίστακτος– στρατιῶτες δικοί του εἶχαν καταλάβει κάποιο φρούριο καὶ ἀγέρωχοι τὸ θεωροῦσαν ἀπόρθητο. Μέσα λοιπὸν στὴν ἀλαζονεία τους βλασφημοῦσαν τὸν Θεὸ καὶ τοὺς πολιορκητὲς τοῦ Ἰούδα τοῦ Μακκαβαίου μὲ λόγους ἀθέμιτους καὶ ὑβριστικούς. Τὰ παλικάρια ὅμως τοῦ Ἰούδα ἄλλους ἔσφαξαν καὶ ἄλλους “πυρᾶς ἀνάψαντες ζῶντας τοὺς βλασφήμους κατέκαιον”». Αὐτοὶ ὄχι μόνο δὲν ἔχουν σκοπὸ νὰ ἀπορρίψουν τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἀλλὰ στὰ ἄπειρα παραληρήμα- τα φθηνῆς «λογοτεχνίας» ποὺ δημοσιεύουν στὰ φυλλάδια καὶ περιοδικά τους ἐκτρέπονται σὲ μία ὑμνολογία ἀπαράδεκτη, ὅπως αὐτὴ ποὺ μόλις διαβάσατε, γιὰ τὰ «παλλικάρια τοῦ Ἰούδα», καὶ ἀναπολοῦν μὲ νοσταλγία τὰ «ἡρωικὰ ἐκεῖνα χρόνια τῶν Μακκαβαίων», ὅταν οἱ Ἑβραῖοι ἔσφαζαν τοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς ἔκαιγαν στὴ φωτιά. Αἶσχος! Μὲ τιμή Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης Θεσσαλονίκη Ποιοί, πότε καὶ πῶς δημιουργοῦν τὴν Ἑλληνικὴ Σκέψη Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Πραγματικὰ δὲν γνωρίζω τὶς βαθύτερες σκέψεις σας, τὰ ὄνειρα ἢ ἀκόμα, ἂν θέλετε, τὶς ἐπιθυμίες σας γιὰ τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδας. Δὲν δύναμαι νὰ γνωρίζω τί κρύβεται πίσω ἀπὸ τὶς προσπάθειές σας τόσα χρόνια ποὺ ἐκδίδετε τὸν «Δαυλό». Εἶμαι φύσει καχύποπτος καὶ ἔχω μάθει νὰ ἐμπιστεύωμαι τὸ ἔνστικτο ἀλλὰ καὶ τὰ συμπεράσματα τῆς λογικῆς μου. Στὴν συγκεκριμένη περίπτωση τόσο τὸ ἔνστικτο ὅσο καὶ ἡ λογική μου μὲ ὁδηγοῦν στὸ συμπέρασμα ὅτι πράγματι οἱ προσπάθειες τόσων χρόνων καὶ τόσων ἀγώνων πηγάζουν ἀπὸ ἕνα ἰδανικό, τὴν ἀνασυγκρότηση τῆς ἑλληνικῆς σκέψης καὶ κοσμοθεώρησης καὶ τὴν ἐπαναφορὰ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς παιδείας ὡς βάση γαλουχήσεως τῶν νέων μας. Εὐελπιστῶ νὰ μὴν κάνω λάθος καὶ στηρίζω τὸν ἀγῶνα σας. Ἁπλᾶ μὲ δεδομένο καὶ τὶς εὐρωεκλογὲς θεωρῶ ὅτι εἶναι ἀναγκαῖο παρά ποτε ἡ συγκρότηση ἑνὸς πολιτικοῦ φορέα, ὁ ὁποῖος θὰ ἑνώνῃ ὅσους νιώθουν πρῶτα Ἕλληνες καὶ μετὰ ὁτιδήποτε ἄλλο. Ὅσοι διαπνέονται ἀπὸ τὰ ἰδανικὰ καὶ τὰ διδάγματα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας, εἶναι καιρὸς νὰ συσπειρωθοῦν καὶ νὰ ἐμπνεύσουν τὸν καθένα ἀπὸ ἐμᾶς, ὁ ὁποῖος ἀναζητάει δημοκρατικοὺς τρόπους ἀποτίναξης τοῦ σημερινοῦ καθεστῶτος. Ὑπάρχουν τόσοι ἀξιόλογοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι θὰ μποροῦσαν νὰ βάλουν τὶς βάσεις ἀλλὰ καὶ νὰ συνεργαστοῦν μὲ ἤδη ὑπάρχοντες φορεῖς καὶ νὰ χαράξουν μία νέα πορεία. Αὐτὰ ποὺ μᾶς ἑνώνουν εἶ- ναι πολὺ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς χωρίζουν ἀκόμα καὶ μὲ τοὺς ὀρθόδοξους χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι μὲ πρώτη τὴν ἡγεσία τους θὰ μποροῦσαν νὰ παραδεχτοῦν τὰ τεράστια λάθη τοῦ παρελθόντος καὶ νὰ ἀποτινάξουν ἀπὸ πάνω τους τὸ πέπλο τοῦ σιωνιστικοῦ ἱερατείου. Αὐτὸ ποὺ θέλω νὰ τονίσω εἶναι ὅτι τὸ σύστημα πολεμᾶται μόνον ἐκ τῶν ἔσω, μὲ τοὺς δικούς του ὅρους. Πρέπει νὰ εἰσχωρήσουμε σὲ αὐτὸ καὶ νὰ τὸ ἐπαναπροσδιορίσουμε καὶ ὄχι ἁπλᾶ νὰ τὸ παρατηροῦμε ἀπὸ ἔξω. Δὲν ξέρω ἂν ἔγινα σαφὴς καὶ κατανοητός, ἁπλᾶ ψάχνω νὰ βρῶ μία ὁμάδα ἀνθρώπων μὲ τὶς ἴδιες ἀντιλήψεις νὰ συναγωνιστῶ, καὶ νιώθω τόσο ἀδύναμος ἀλλὰ καὶ τόσο δυνατός. Ἐπιδιώκω τὴν ἕνωση αὐτῶν ποὺ πολεμοῦν τὸν σιωνισμό, γιατὶ αὐτὸς εἶναι ὁ κοινὸς ἐχθρὸς καὶ στὴν συνέχεια τὴν ἐπαναχάραξη τόσο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἀλλὰ ὅσο καὶ ἀπὸ τὶς ἀνεξάρτητες πνευματικὲς δυνάμεις τοῦ τόπου μιᾶς πορείας ἐπιστροφῆς ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ σταμάτησαν οἱ πραγματικοὶ πρόγονοί μας. Δὲν γνωρίζω ἀληθινὰ ἂν αὐτὸ εἶναι δυνατόν, ἁπλᾶ ἤθελα νὰ ἐκφράσω μία γνώμη γεμάτη ἀγωνία, ποὺ κρύβει μέσα της ὅμως αὐτογνωσία καὶ αἰσιοδοξία γιὰ μία ἀνθρωπότητα μὲ ἑλληνικὸ εἶναι. Μὲ ἀλ Δημήτρης Σταθάκης Γεωπόνος Α.Π.Θ. Χανιὰ Κρήτης Σημείωση: Ὀρθῶς θεωρεῖ ὁ ἐπιστολογράφος ὅτι «ἰδανικὸ» τῆς προσπάθειας τοῦ «Δ» εἶναι ἡ «ἀνασυγκρότηση τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψης καὶ Κοσμοθεώρησης». Σ’ ὅ,τι ἀφορᾷ στὴ συνέχεια τῆς ἐπιστολῆς του, δηλαδὴ στὸν τρόπο ἐφαρμογῆς τοῦ «ἰδανικοῦ» αὐτοῦ, ἡ θέση τοῦ «Δ» ἔχει πλειστάκις διατυπωθῆ στὶς σελίδες του: Ἡ Ἑλληνικὴ Σκέψη καὶ Κοσμοθεώρηση ἦταν καὶ εἶναι ἀποκλειστικὰ ἔργο μεμονωμένων προσωπικοτήτων καὶ φωτεινῶν ἀτομικῶν συνειδήσεων. Τέτοιες συνειδήσεις μόνο μὲ τὸν διαφωτισμό, τὴν καλλιέργεια, τὴν ἔλλογη (μὴ δογματικὴ) προσέγγιση τῆς πραγματικότητας –κι ὄχι μὲ ὀργανωτικὰ ἢ πολιτικὰ σχήματα– μποροῦν νὰ προκύψουν. «Συσπειρώσεις», «φορεῖς», «σύστημα», «ὁμάδες ἀνθρώπων» κ.ἄ. παρόμοια, ποὺ ἀπαριθμεῖ ὁ κ. Δ.Στ. ὡς προτάσεις του γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς «ἀνασυγκρότησης τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψης καὶ Κοσμοθεώρησης» εἶναι «ἀλλωνῶν παπάδων εὐαγγέλια», δὲν ὑπῆρξαν ποτὲ στὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία, ἤ, ἂν ὑπῆρξαν, δὲν πρόσθεσαν τίποτε ἀπολύτως στὴν Ἑλληνικότητα. Ἀντιθέτως ὅ,τι ἔπληξε καὶ περιώρισε τὸν σκοταδισμό, τὸν ἱστορικὸ αὐτὸν ἐχθρὸ τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψης, ἦταν ἀποκλειστικὰ ὁ ἑκάστοτε Διαφωτισμός, ὁ ὁποῖος προηγήθηκε πάντοτε ὅλων τῶν σημαντικῶν ἁλμάτων ποὺ σημειώθηκαν στὴ Νεώτερη Ἱστορία. Ὁ Ἕλληνας ὅταν γίνεται μέλος «ὀργάνωσης» οἱασδήποτε μορφῆς, βρίσκεται αὐτομάτως καὶ πάντοτε ἐκτὸς τῆς ἑλληνικῆς πρωτοπορίας. Ἂν ἐμεῖς πλανώμεθα στὴ θέση μας αὐτή, τότε ἂς προχωρήσῃ ὁ ἴδιος μὲ τοὺς «τόσους ἀξιόλογους», μὲ τοὺς «ὀρθόδοξους ποὺ ἀποδέχονται τὰ λάθη τους», ὥστε νὰ πάψῃ ἴσως «νὰ νιώθῃ τόσο ἀδύναμος ἀλλὰ καὶ τόσο δυνατός». Ἐμεῖς θὰ χαροῦμε, ἂν ἔτσι διαψευσθοῦμε στὴν ἀντίληψη ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸ πῶς (καὶ πόσο δύσκολα!) χτίζεται ἡ Ἑλληνικὴ Σκέψη καὶ Κοσμοθεώρηση. Δ.Ι.Λ.