18072 ΔΑΥΛΟΣ/274, Νοέμβριος 2004 Ἡ ἀναφορὰ τῶν Ἑβραίων «προπατόρων» μας στὶς κηδεῖες Κύριε Λάμπρου, Πρὶν λίγο καιρὸ θρήνησα τὸν χαμὸ τοῦ ἀγαπημένου μου ἀδελφοῦ Γιώργου. Τὸ συναίσθημα λύπης καὶ ὀδύνης ἦταν φυσικὸ ἐπακόλουθο τῆς ἀγάπης ποὺ ἔνοιωθα γι’ αὐτόν. Αὐτὸ εἶναι κάτι προσωπικὸ ὅμως. Αὐτὸ ποὺ θὰ ἤθελα νὰ μοιραστῶ μὲ ἐσᾶς καὶ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ ἀξιόλογου περιοδικοῦ σας, εἶναι τὸ συναίσθημα ὀργῆς καὶ ἀγανάκτησης ποὺ ἔνοιωσα, ὅταν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς νεκρώσιμης ἀκολουθίας οἱ κληρικοὶ μνημόνευσαν τὰ ὀνόματα τῶν «ἁγίων» προπατόρων «ἡμῶν» Ἀβραάμ, Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ. Στὸ ὕστατο χαῖρε τοῦ ἀδελφοῦ μου δὲν ἄξιζαν νὰ ἀναφερθοῦν αὐτοὶ οἱ Ἑβραῖοι, τῶν ὁποίων ἡ ζωὴ ἦταν ἀφιερωμένη στὴν διαφθορὰ καὶ τὴν ἀπαξίωση κάθε ἀξίας. Ὣς πότε θὰ ἀνεχώμαστε, Ἕλληνες, νὰ μᾶς καθυβρίζουν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο; Ὣς πότε θὰ λένε οἱ ἱερεῖς μας τὰ τέκνα μας «δούλους τοῦ (Ἑβραίου) θεοῦ»; Ὣς πότε θὰ κα- θώμαστε ἀδρανεῖς ἀκούγοντας τὸν ἀνθελληνισμὸ τῶν Πατερικῶν καὶ Ἐκκλησιαστικῶν κειμένων ποὺ ψάλλονται στοὺς ὀρθόδοξους ναούς; Ὣς πότε θὰ μᾶς λένε πὼς πρέπει νὰ ἐκλιπαροῦμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες γιὰ τὸ ἔλεος ἑνὸς ἀσήμαντου Ἑβραίου (Ἰησοῦ) καὶ τοῦ πατέρα του (Γιαχβέ); 2.000 χρόνια σκλάβοι εἴμαστε! Ἂς ξυπνήσουμε, εἴμαστε τέκνα τῆς Πύρρας καὶ τοῦ Δευκαλίωνα, τοῦ Ἕλληνα, τοῦ Σωκράτη καὶ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου καὶ ὄχι κάποιων ἄλλων, ποὺ μᾶς τοὺς παρουσιάζουν (πού ’λεγε καὶ ὁ Κολοκοτρώνης) ὡς προπάτορές μας. Ἂς ἐκπληρωθῇ ἡ εὐχὴ τοῦ Νίτσε καὶ ἀπὸ ἑλληνίζοντα φαντάσματα ἂς γίνουμε πάλι Ἕλληνες! Μὲ χαιρετισμοὺς σὲ ὅλους τοὺς συνεργάτες τοῦ «Δαυλοῦ». Βασίλης Παπαγεωργίου Φοιτητής, Κυψέλη Τὸ «πολιτικὸ κόστος» διαιωνίζει τὴ Ρωμιοσύνη Κύριε διευθυντά, Αὐτὸ τὸ πολιτικὸ κόστος, τὸ ὁποῖο ἀναγκάζει τοὺς πολιτικοὺς τῆς κυβερνητικῆς μας παράταξης καὶ τῆς ἀντιπολίτευσης νὰ σιωποῦν μπροστὰ σὲ ἱστορικὲς ἀλήθειες (νὰ καμαρώνουν π.χ. στὴν πρώτη γραμμὴ στὸν καθεδρικὸ ναό, ὅπως κάθε χρόνο τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπου ἄκουγαν νὰ ψάλλωνται οἱ ἑπτὰ ἀναθεματισμοὶ ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, παρόντος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου), ἔχει καταντήσει πολιτικὴ κατάρα τῆς Ρωμιοσύνης. Ἀπορεῖ κανεὶς ἀκούοντας τὸν ἐξωφρενικὸ ἰσχυρισμό, δηλαδὴ ὅτι δὲν καταλάβαιναν οἱ κληρικοὶ ποιούς ἔβριζαν, ὅταν ἔψαλαν τοὺς ἀναθεματισμούς, αὐτὸ τὸ αἶσχος, τὸ ὁποῖο χρονολογεῖται πρὶν ἀπὸ 1.215 χρόνια! Σίγουρα οἱ ἐπαίσχυντες ὕβρεις κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ δὲν ξέρω πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ συνεχίζοντο, ἐὰν ὁ αναγνώστης τοῦ «Δ» πολιτικὸς μηχανικὸς κ. Χατζηθεοδώρου ἀπὸ τὴ Γερμανία δὲν διεμαρτύρετο στὸν πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας μὲ ἐπιστολή του («Δ», τ. 247). Ἀπὸ τοὺς πολιτικούς μας κανεὶς δὲν τόλμησε νὰ βγάλῃ τὰ κάστανα ἀπὸ τὴ φωτιά, οὔτε ἀκόμα καὶ οἱ τῆς προοδευτικῆς λεγομένης παράταξης, τοὺς ὁποίους ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ ἁγιασμοῦ στὴν ἔναρξη τῆς Βουλῆς παρέκαμψε ἀπαξιωτικά. Ἕνας εἶναι ὁ δρόμος, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ κοιτάξουμε τὴ ζωὴ κατάματα καὶ νὰ γλυτώσουμε ἀπὸ τὰ φαντάσματα καὶ τὰ δεσμὰ τῆς καθοδηγούμενης θεοκρατίας, ποὺ τόσους αἰῶνες μᾶς στέρησε τὸν φιλοσοφικὸ λόγο τῶν προγόνων μας. Ἡ ἐπιστροφή μας στὸν Λόγο αὐτόν. Μετὰ τιμῆς Γιάννης Γρηγορέας Ἀθήνα Στὸ βιβλίο μου αὐτὸ ἀποδεικνύεται πόσο δίκαιο ἔχετε μὲ τὶς καταγγελίες τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ τὸ ἐμπνευσμένο ἐξώφυλλο τοῦ Σεπτεμβρίου. Ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν ἔρευνά μου περίτρανα ὅτι οἱ ἀπειλὲς καὶ ἡ μαύρη μαγεία (δηλητηριοχρησία) τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μὲ τὴν λευκή τους πλέον ὄψη (τὴν ἀπατηλὴ ἀγάπη καὶ τὴν ἐλπιδο-λαγνεία) συνεχίζονται καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη σὰν μία φυσικὴ μετεξέλιξη καὶ ἀναβάθμιση τῶν χαλδαϊκῶν πνευματικῶν παγιδεύσεων. Σᾶς στέλνω τοὺς ὁλόθερμους χαιρετισμοὺς τοῦ Συνδέσμου Ἀπομυθοποιητῶν Θεσσαλονίκης, ποὺ σᾶς εὔχονται καλὴ δύναμη καὶ πάντα ἐπιτυχίες στὸν καλὸ καὶ ἐθνωφελῆ ἀγῶνα σας. Τέλος θὰ πρότεινα κάποια ἀπὸ τὰ συγκλονιστικὰ ἄρθρα σας ἐπιλεκτικὰ νὰ μεταφράζωνται στὰ Ἀγγλικὰ καὶ νὰ κοινοποιοῦνται στὸ Διαδίκτυο καὶ στὸν δικτυακό σας τόπο, ὥστε νὰ ἔχῃ πρόσβαση στὸ περιοδικό σας καὶ ὁ ἀγγλόφωνος κόσμος. Μὲ φιλικοὺς χαιρετισμοὺς Μιχάλης Καλόπουλος Συγγραφέας, Θεσσαλονίκη