Ç ΕΥΡΩΠΗ, ΟΙ ΗΠΑ ΚΑΙ Ç ΘΡΗΣΚΕΙΑ υμ πλη ρω μα τι κῶς πρὸς τὸν τό σο λό γο γιὰ τὸ σο βα ρώ τα το θέμα τῆς θρη σκεί ας καὶ τὶς ἐ πι πτώ σεις της στὴν ζω ὴ τῶν ἀν θρώπων, ποὺ ἀρ θρώ νε ται συ στη μα τι κὰ στὸν «Δ», ἔ χει ἐν δι α φέρον νὰ δοῦ με πῶς βλέ πουν τὸ ζή τη μα καὶ κά ποι οι ὑπεύθυνοι ἄν θρω ποι ἀ πὸ τὴν ἀν τί πε ρα ὄ χθη τοῦ Ἀτ λαν τι κοῦ (ὁ πωσ δή πο τε ἀ νω τέρου ἐ πι πέ δου ἀ πὸ ἐκεῖνο τοῦ μέ σου Ἀ με ρι κα νοῦ): «Τὴν στιγ μὴ ποὺ ὁ Χρι στι α νι σμὸς βγά ζει τὸν ἐ πι θα νά τιο ρόγ χο του στὴν Δυτι κὴ Εὐ ρώ πη, ἀ πο δει κνύ ε ται πα ρα δό ξως ἰ δι αι τέ ρως «εὔ ρω στος» στὶς Ἡ νω μένες Πο λι τεῖ ες τῆς Ἀ με ρι κῆς. Δὲν θὰ πρέ πει ὡ στό σο νὰ θε ω ροῦ με πα ρά δο ξο τὸ γε γο νός, ὅ τι οἱ Ἀ με ρι κα νοί, τὸ πλου σι ώ τε ρο καὶ ἰ σχυ ρό τε ρο ἔ θνος τῆς Γῆς, τὸ γε μᾶ το αὐ το πε ποί θη ση ἀλ λὰ καὶ ἐ πι θε τι κό τη τα, εἶ ναι τὸ πιὸ ἐ πι δε κτι κό, τὸ πιὸ εὐ ά λω το σὲ θρη σκευ τι κὰ συ ναι σθή μα τα. Δὲν χρει ά ζε ται νὰ ἀ να τρέ ξου με στὴν ἱ στο ρί α γιὰ νὰ ἐ ξη γή σου με αὐ τὸ τὸ φαι νό με νο. Ἁ πλῆ πα ρα τή ρη ση τῆς σύγ χρονης ἀ με ρι κα νι κῆς ζω ῆς ἀρ κεῖ. »Ἐ πὶ μα κρὸν εἴ χα με τὴν αἴ σθη ση ὅ τι οἱ φτω χοὶ ἦ σαν ἐ κεῖ νοι οἱ ὁ ποῖ οι ἔ τειναν πρὸς τὴν θρη σκο λη ψί α, γιὰ προ φα νεῖς λό γους. Ἀ π’ ὅ, τι φαί νε ται ὅ μως, ἡ ὑπερ βο λι κὴ εὐ η με ρί α μπο ρεῖ νὰ ἔ χῃ τὰ ἴ δια ἀ πο τε λέ σμα τα. »Δὲν εἶ ναι εὔ κο λο νὰ δι α τη ρη θοῦν οἱ ἰ σορ ρο πί ες στὸν ἀ με ρι κα νι κὸ τρό πο ζωῆς. Στὶς καρ δι ὲς τῶν ἀν θρώ πων ποὺ κυ νη γοῦν ἀ ε νά ως τὴν προ σω πι κή τους εὐτυ χί α ὑ πάρ χει ἡ αἴ σθη ση τοῦ κε νοῦ. Ὑ πάρ χει μο να ξιὰ καὶ εὐ θύ νη γιὰ τὴν ὑπὲρ τὸ δέ ον ἐ κμε τάλ λευ ση τοῦ φυ σι κοῦ κό σμου. »Πῶς εἶ ναι δυ να τὸν νὰ μὴν ἀ να ζη τᾷ κα νεὶς τὴν γα λή νη καὶ τὴν στα θε ρό τη τα, τὴν αἴ σθη ση προ σω πι κῆς πλη ρό τη τας καὶ τὴν εὐ δαι μο νί α τῆς σε μνό τη τας; Ἡ θρη σκεί α εἶ ναι ἡ ἀ πάν τη ση σὲ αὐ τὲς τὶς “ὑ περ φορ τι σμέ νες” ἀ νάγ κες. »Οἱ Δυ τι κο ευ ρω παῖοι ὑ πό κειν ται καὶ ἐ κεῖ νοι ἀ σφα λῶς στὴν ἴ δια δυ να μι κή, ὅμως ὄ χι μὲ αὐ τὴν τὴν ἔν τα ση. Ἐ κεῖ αὐ τὲς οἱ δυ νά μεις ἀμ βλύ νον ται ἀ πὸ ἄλ λους πο λι τι στι κοὺς πα ρά γον τες, κα θι στών τας τὴν θρη σκεί α λι γώ τε ρο ἀ ναγ καί α. Ἡ σὲ πιὸ ἀν θρώ πι νη κλί μα κα ἀ νά πτυ ξη, ἡ ὕ παρ ξη σὲ κά θε ση μεῖ ο το πι κῆς γε ωρ γίας, τὰ πα λιὰ ἢ καὶ ἀρ χαῖ α κτή ρια καὶ δρό μοι, ἡ θύ μη ση τῆς κοι νω νι κῆς ἱ ε ραρχί ας, ἡ λι γώ τε ρη αὐ το μα το ποί η ση στὶς συ ναλ λα γὲς καὶ μί α συ νο λι κὰ ἐν το νώ τερη αἴ σθη ση ἱ στο ρι κό τη τας καὶ διά ρκειας μπο ρεῖ σὲ ἀ το μι κὸ ἐ πί πε δο νὰ μοιάζουν ἀ σή μαν τα, ἀλ λὰ στὸ σύ νο λο ἐ πι δροῦν κα τα λυ τι κά. Στὴν Δυ τι κὴ Εὐ ρώ πη ὑ πάρ χει ταυ τό τη τα, στα θε ρό τη τα καὶ ἄ νε ση, ποὺ ὑ πο κα θι στοῦν τὶς λει τουρ γίες τῆς θρη σκεί ας. Ἐ δῶ, στὴν Ἀ με ρι κή, ὅ που ἀ που σιά ζουν οἱ ἀρ χαῖ οι δρό μοι, ποὺ κα θο δη γοῦν καὶ χει ρα γω γοῦν, οἱ νευ ρώ σεις τῆς σύγ χρο νης ζω ῆς λυσ σο μανοῦν ἄ γρια καὶ πρέ πει νὰ τι θα σευ τοῦν». Με τά φρα ση: A.Γ. Στέ φεν Ε. Σίλ βερ (Πε ρι ο δι κὸ «Free Inquiry», Φθι νό πω ρο 2002, τεῦ χος 22, Ἀρ. 4)