φί λος μοῦ εἶ πε: «Τί ἀ να κα τεύ ε σαι μὲ τοὺς Ἕλ λη νες, ἀ φοῦ μπορεῖς νὰ βο η θή σῃς καὶ νὰ βο η θη θῇς, ἐ φευ ρί σκον τας συ σκευ ὲς ἢ προ γράμ μα τα, με τέ χον τας στὴν τε χνο λο γι κὴ ἔκρη ξη;». Τοῦ ἀ πάντη σα: «Δὲν συμ πράτ τω στὴν αὔ ξη ση τῆς ἐξ·ου σί ας καὶ πε ρι·ουσί ας τῶν ἐ ξου σια στῶν·1 αὐ τοὶ ὁ ρί ζουν τὴν Τε χνο λο γί α! Γιὰ μᾶς ἡ εὕ ρε ση τῆς ἀ λή θειας σὲ κά θε το μέ α, ἡ ἀ να κά λυ ψη τοῦ ἤ θους (ὄ χι τῆς θρη σκευ τι κῆς ἠ θι κῆς), ἡ ἀ πό κτη ση τῆς ἐ λευ θε ρί ας μέ σῳ τῆς ἀν δρεί ας εἶ ναι στό χος ζω ῆς»... Ὁ δι ά λο γος ἔ λα βε τέ λος. Ὁ νο ῶν νο εί τω. ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ. Τί ἐν νο εῖ ὁ ἀ φαι ρε τι κὸς τίτλος; Πολ λά! Λ.χ. «Για τί οἱ Ἕλ λη νες, μὲ τὰ ἐ λά χι στα ἐ να πο μεί ναν τα κεί με να, μπο ροῦν, μόνοι αὐ τοί νὰ μᾶς με τα δώ σουν ἀ ξί ες γιὰ μί α ὁ λό κλη ρη ζω ή;» Ἤ: «Για τί ἐ δη μι ούρ γη σαν τὸν Πο λι τι σμό, τὸν μό νο μὲ τὴν πραγ μα τι κὴ ἔν νοι α τοῦ ὅρου;». Ἤ: «Για τί οἱ Ἕλ λη νες, μό νον αὐ τοί, μπο ροῦν νὰ σώ σουν τὴν ἀν θρω πό τη τα ἀ πὸ τὸν 5ο κα τα κλυ σμό;».2 Εἶ ναι πε ρί ερ γο ὅ τι οἱ Νε ο έλ λη νες δὲν γρά φουν σοβαρὰ βι βλί α γιὰ τοὺς ἀρ χαί ους (καὶ ὅσοι λί γοι θά βον ται βα θιά), σὲ ἀν τί θε ση πρὸς τοὺς ξέ νους μὲ τὰ χι λιά δες συγ γράμ μα τά τους (πάμ πολ λα με τα φρα σμέ να). Ἀ πὸ αὐ τοὺς ἄλ λοι εἶ ναι «βαμ μέ νοι» ἀν θέλ λη νες (ὅ ρα Μπέρναλ: «Μαύ ρη Ἀ θη νᾶ»), ἄλ λοι ἀ κο λου θοῦν τὴν ἀ κα δη μα ϊ κὴ γραμ μὴ «Ἐξ Ἀ να το λῶν τὸ φῶς» (φοι νι κι στές, ἰν δο ευ ρω πα ϊ στὲς κ.ἄ.).3, 4, 5 Στὴν κα λύ τε ρη πε ρί πτω ση, πα ρὰ τὴν σκλη ρὴ μελέ τη καὶ κα λὴ δι ά θε ση, δὲν κα τα λα βαί νουν (σχε δὸν) τί πο τα! Για τί οἱ Ἕλ λη νες ἔ χουν τὴν δυ να τό τη τα κα τα νό η σης τῆς Ἑλληνικῆς Γραμ μα τεί ας; Φυσι κὰ ὄ χι λό γῳ ἰ δι αί τε ρου DNA, ἀ φοῦ ἀ κό μα καὶ ἀ πὸ τὸν χιμ πατ ζῆ δι α φέ ρου με λι γώ τε ρο τοῦ 1% τοῦ γο νι δι ώ μα τος (συ νό λον DNA). Μό νο λό γῳ τοῦ πε ρι βάλ λον τος –φυ σι κοῦ/κοινω νι κοῦ– ἔ χου με τὴ δυ να τό τη τα ἀν τί λη ψης τοῦ Ἑλληνικοῦ Πο λι τι σμοῦ. Καὶ ἐν νο οῦ με:  τὸ φυ σι κὸ οἰ κο σύ στη μα (τοπί ο καὶ κλῖ μα) τῆς Ἑλ λά δας μὲ συ νε χεῖς ἐ ναλ λα γὲς κον τι νῶν βου νῶν, ἤ πι ων λό φων ποὺ πε ρι κλεί ουν κοι λά δες καὶ χει μάρ ρους μὲ μί α θέ α πάν τα πρὸς τὴ θά λασ σα, μὲ τὶς δαν τε λω τὲ ς6 (φρα κτα λι κὲς) ἀ κτὲς [Φωτ. 1]. Ἐ πί σης τὴ συ νε χῆ δι α δο χὴ και ρι κῶν συν θη κῶν, ὑ πέ ρο χους σχη μα τι σμοὺς συν νέ φων, γα λά ζιο (ἀ πὸ μπλὲ ὣς γλαυ κὸ) οὐ ρα νό, ἀ κτι νο βό λο φῶς.  Τὸ κοι νω νι κὸ πε ρι βάλ λον, ἤ τοι τὰ ἔ θι μα, τὸ ἦ θος (ὅ σο ἀ πέ μει νε ἀ πὸ τὴν ἀλ λο τρίω ση), τὴ λε βεν τιά, τὸ φι λό τι μο (ἀ με τά φρα στες λέ ξεις), τὸ σέ βας. Ὅ λα αὐ τὰ μᾶς δί νουν ἕ να μέ γα πλε ο νέ κτη μα/προ βά δι σμα ἔ ναν τι τῶν ἄλ λων στὴν ἔ ρευ να «τί εἶ ναι Ἑλ λη νι κὸς Πο λι τι σμός». Φυ σι κὰ ὅ ποι ος «ξέ νος» ζῇ στὶς ἴ δι ες συν θῆ κες, στὴ χώ ρα του ἢ ἐ δῶ, ἔ χει τὶς ἴ δι ες πι θα νό τη τες μὲ ἐ μᾶς (λ.χ. οἱ ἀν τί πο δές μας Ἰ ά πω νες ἔ χουν τὴν ἴ δια νο ο τρο πί α καὶ ἦ θος.7 Ἐ πὶ πλέ ον πλε ο νε κτοῦ με ὡς πρὸς τὴν ἐ κμά θη ση τῆς ἀρ χαί ας μορ φῆς τῆς γλώσ σας μας, ἀ φοῦ ἕ νας μα θη τὴς Λυ κεί ου με τὰ ἀ πὸ μη νια ία ἐν τα τι κὴ αὐτο εκπαί δευ ση μπο ρεῖ νὰ κα τα νο ῇ τὰ πρω τό τυ πα κεί με να.