φίλος μοῦ εἶπε: «Τί ἀνακατεύεσαι μὲ τοὺς Ἕλληνες, ἀφοῦ μπο- ρεῖς νὰ βοηθήσῃς καὶ νὰ βοηθηθῇς, ἐφευρίσκοντας συσκευὲς ἢ προγράμματα, μετέχοντας στὴν τεχνολογικὴ ἔκρηξη;». Τοῦ ἀπάν- τησα: «Δὲν συμπράττω στὴν αὔξηση τῆς ἐξ·ουσίας καὶ περι·ου- σίας τῶν ἐξουσιαστῶν·1 αὐτοὶ ὁρίζουν τὴν Τεχνολογία! Γιὰ μᾶς ἡ εὕρεση τῆς ἀλήθειας σὲ κάθε τομέα, ἡ ἀνακάλυψη τοῦ ἤθους (ὄχι τῆς θρησκευτικῆς ἠθικῆς), ἡ ἀπόκτηση τῆς ἐλευθερίας μέσῳ τῆς ἀνδρείας εἶναι στόχος ζωῆς»... Ὁ διάλογος ἔλαβε τέλος. Ὁ νοῶν νοείτω. ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ. Τί ἐννοεῖ ὁ ἀφαιρετικὸς τίτ- λος; Πολλά! Λ.χ. «Γιατί οἱ Ἕλληνες, μὲ τὰ ἐλάχιστα ἐναπομείναντα κείμενα, μποροῦν, μό- νοι αὐτοί νὰ μᾶς μεταδώσουν ἀξίες γιὰ μία ὁλόκληρη ζωή;» Ἤ: «Γιατί ἐδημιούργησαν τὸν Πολιτισμό, τὸν μόνο μὲ τὴν πραγματικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου;». Ἤ: «Γιατί οἱ Ἕλληνες, μόνον αὐτοί, μποροῦν νὰ σώσουν τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὸν 5ο κατακλυσμό;».2 Εἶναι περίεργο ὅτι οἱ Νεοέλληνες δὲν γράφουν σοβαρὰ βιβλία γιὰ τοὺς ἀρχαίους (καὶ ὅ- σοι λίγοι θάβονται βαθιά), σὲ ἀντίθεση πρὸς τοὺς ξένους μὲ τὰ χιλιάδες συγγράμματά τους (πάμπολλα μεταφρασμένα). Ἀπὸ αὐτοὺς ἄλλοι εἶναι «βαμμένοι» ἀνθέλληνες (ὅρα Μπέρ- ναλ: «Μαύρη Ἀθηνᾶ»), ἄλλοι ἀκολουθοῦν τὴν ἀκαδημαϊκὴ γραμμὴ «Ἐξ Ἀνατολῶν τὸ φῶς» (φοινικιστές, ἰνδοευρωπαϊστὲς κ.ἄ.).3, 4, 5 Στὴν καλύτερη περίπτωση, παρὰ τὴν σκληρὴ με- λέτη καὶ καλὴ διάθεση, δὲν καταλαβαίνουν (σχεδὸν) τίποτα! Γιατί οἱ Ἕλληνες ἔχουν τὴν δυνατότητα κατανόησης τῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας; Φυ- σικὰ ὄχι λόγῳ ἰδιαίτερου DNA, ἀφοῦ ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὸν χιμπατζῆ διαφέρουμε λιγώτερο τοῦ 1% τοῦ γονιδιώματος (συνόλον DNA). Μόνο λόγῳ τοῦ περιβάλλοντος –φυσικοῦ/κοι- νωνικοῦ– ἔχουμε τὴ δυνατότητα ἀντίληψης τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Καὶ ἐννοοῦμε:  τὸ φυσικὸ οἰκοσύστημα (τοπίο καὶ κλῖμα) τῆς Ἑλλάδας μὲ συνεχεῖς ἐναλλαγὲς κοντινῶν βουνῶν, ἤπιων λόφων ποὺ περικλείουν κοιλάδες καὶ χειμάρρους μὲ μία θέα πάντα πρὸς τὴ θάλασσα, μὲ τὶς δαντελωτὲς6 (φρακταλικὲς) ἀκτὲς [Φωτ. 1]. Ἐπίσης τὴ συνεχῆ διαδοχὴ καιρικῶν συνθηκῶν, ὑπέροχους σχηματισμοὺς συννέφων, γαλάζιο (ἀπὸ μπλὲ ὣς γλαυκὸ) οὐρανό, ἀκτινοβόλο φῶς.  Τὸ κοινωνικὸ περιβάλλον, ἤτοι τὰ ἔθιμα, τὸ ἦθος (ὅσο ἀπέμεινε ἀπὸ τὴν ἀλλοτρί- ωση), τὴ λεβεντιά, τὸ φιλότιμο (ἀμετάφραστες λέξεις), τὸ σέβας. Ὅλα αὐτὰ μᾶς δίνουν ἕνα μέγα πλεονέκτημα/προβάδισμα ἔναντι τῶν ἄλλων στὴν ἔρευνα «τί εἶναι Ἑλληνικὸς Πολιτισμός». Φυσικὰ ὅποιος «ξένος» ζῇ στὶς ἴδιες συνθῆκες, στὴ χώρα του ἢ ἐδῶ, ἔχει τὶς ἴδιες πιθανότητες μὲ ἐμᾶς (λ.χ. οἱ ἀντίποδές μας Ἰάπωνες ἔχουν τὴν ἴδια νοοτροπία καὶ ἦθος.7 Ἐπὶ πλέον πλεονεκτοῦμε ὡς πρὸς τὴν ἐκμάθηση τῆς ἀρχαίας μορφῆς τῆς γλώσσας μας, ἀφοῦ ἕνας μαθητὴς Λυκείου μετὰ ἀπὸ μηνιαία ἐντατικὴ αὐτοεκπαίδευση μπορεῖ νὰ κατανοῇ τὰ πρωτότυπα κείμενα.