Τὸ ἐ πί ση μο βι βλί ο «ὁ δη γι ῶν» πρὸς τοὺς ἱ ε ρεῖς τῆς Ἑλ λά δος 18ος αἰ ῶ νας μ.Χ. ἢ «Αἰ ῶ νας τῶν Φώ των» εἶ ναι ἡ ἐ πο χὴ τοῦ Δι αφω τι σμοῦ γιὰ τὴν Εὐ ρώ πη καὶ τοῦ Νε ο ελ λη νι κοῦ Δι α φω τι σμοῦ γιὰ τὰ κα θ’ ἡ μᾶς. Ὁ ἑλ λη νο γε νὴς ὀρ θο λο γι σμός, ἡ ὀρ θὴ γνώ ση καὶ οἱ ἐ πι στῆ μες ἀ να δει κνύ ον ται, δι δά σκον ται καὶ συ ζη τι ῶν ται. Ἡ κα τα γρα φή, μὲ τὴν ὁ ποί α θὰ ἐ πι τυγ χα νό ταν ἕ να εἶ δος πα γί ω σης τῶν ἰ δε ῶν καὶ στα θε ρο ποί η σής τους ἐν εἴ δει γνώ μο νος, ἐ πι χει ρεῖ ται συ στη μα τι κὰ τό σο στὸν εὐ ρω πα ϊ κὸ χῶ ρο ὅ σο καὶ στὸν τουρ κο κρα τού με νο ἀ κό μη Ἑλ λη νι σμό. Ἡ δρά ση καὶ ἡ ἀν τί δρα ση ἀν τι πα λεύ ουν στὸν «Αἰ ῶ να τῶν Φώ των». Στό χος τῆς δρά σης ἡ δι α φυ γὴ ἀ πὸ τὸν σκο τα δι σμό. Στό χος τῆς ἀν τί δρα σης ἡ συν τή ρη ση τῆς ἰ σχύ ου σας τά ξης ἰ δε ῶν καὶ π ραγ μά των. Οἱ νέ οι συγ γρα φεῖς –φι λό σο φοι, κοι νω νι ο λόγοι κι ἐ πι στή μο νες (Ρουσ σώ, Λόκ, Νεύ των)– ἐ πη ρε ά ζον ται ἢ ἁ πλᾶ ἀν τι γρά φουν τοὺς ἀρ χαί ους Ἕλ λη νες πρώ τους δι δά ξαν τες (Ἀ ρι στο τέ λη, Ἀ ρί σταρ χο, Ἀρ χι μή δη). Ἔ τσι τὸ πνεῦ μα τοῦ ὀρ θο λο γι σμοῦ φαί νε ται νὰ ἐ πα νι δρύ ε ται στὸν κό σμο ὅ λον, στὸν νε ώτε ρο κό σμο. Ὁ ὀρ θο λο γι σμὸς –βά ση τοῦ ἀρ χαί ου Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ– δὲν εἶ ναι ἀ ρε στὸς σὲ ὅ λους. Πο λε μᾶ ται· καὶ στὸν πό λε μο τοῦ τον –τὸν πο λυ μέ τω πο– κρί νε ται ἡ πρό ο δος ἢ ἡ ὁ πι σθο δρό μη ση. «ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΑ ΜΙΣΗΤΑΙ...» η δά λιο, ὡς γνω στόν, εἶ ναι τὸ ἐρ γα λεῖ ο-μη χα νι σμός, μέ σῳ τοῦ ὁ ποί ου ὁ δη γοῦ με ἕ να πλοῖ ο σὲ συγ κε κρι μέ νη πο ρεί α. Ἡ Ὀρ θόδο ξος Ἐκ κλη σί α, ὡς «νο η τὴ ναῦς», ἔ χει τὸ «πη δά λιό» της, τὴν ἐ πί ση μη «Κα νο νι κὴ Συλ λο γή», ἡ ὁ ποί α πε ρι έ χει τοὺς θεί ους καὶ ἱ ε ροὺς κα νό νες τῶν Ἁ γί ων Ἀ πο στό λων, τῶν Οἰ κου με νι κῶν Συ νό δων καὶ τοπι κῶν συ νό δων καὶ τῶν θεί ων Πα τέ ρων, στοὺς ὁ ποί ους προ σφεύ γουν οἱ κλη ρι κοί της γιὰ νὰ ἀ σκή σουν «κα νο νι κὰ» τὰ ἱ ε ρα τι κά τους κα θή κον τα. Οἱ ἔ ρευ νές μου σχε τι κὰ μὲ τὶς σχέ σεις Χρι στι α νι σμοῦ καὶ Ἑλ λη νι σμοῦ μὲ ὡ δή γη σαν στὴν «ἀ να κά λυ ψη» τῶν πιὸ κά τω θεί ων κα νό νων, τοὺς ὁ ποί ους διατάσσονται νὰ ἐ φαρ μό ζουν οἱ Ἕλ λη νες κλη ρι κοὶ σή με ρα καὶ τοὺς ὁ ποίους ἀν τι γρά φω ἀ πὸ τὸ «Πηδάλιον» καὶ σᾶς τοὺς πα ρα θέ τω ἀ σχο λί α στους: ‣