Τὸ ἐπίσημο βιβλίο «ὁδηγιῶν» πρὸς τοὺς ἱερεῖς τῆς Ἑλλάδος 18ος αἰῶνας μ.Χ. ἢ «Αἰῶνας τῶν Φώτων» εἶναι ἡ ἐποχὴ τοῦ Δια- φωτισμοῦ γιὰ τὴν Εὐρώπη καὶ τοῦ Νεοελληνικοῦ Διαφωτισμοῦ γιὰ τὰ καθ’ ἡμᾶς. Ὁ ἑλληνογενὴς ὀρθολογισμός, ἡ ὀρθὴ γνώση καὶ οἱ ἐπιστῆμες ἀναδεικνύονται, διδάσκονται καὶ συζητιῶνται. Ἡ καταγραφή, μὲ τὴν ὁποία θὰ ἐπιτυγχανόταν ἕνα εἶδος παγίωσης τῶν ἰδεῶν καὶ σταθεροποίησής τους ἐν εἴδει γνώμονος, ἐπιχειρεῖται συστηματικὰ τόσο στὸν εὐρωπαϊκὸ χῶρο ὅσο καὶ στὸν τουρκοκρατούμενο ἀκόμη Ἑλληνισμό. Ἡ δράση καὶ ἡ ἀντίδραση ἀντιπαλεύουν στὸν «Αἰῶνα τῶν Φώτων». Στόχος τῆς δράσης ἡ διαφυγὴ ἀπὸ τὸν σκοταδισμό. Στόχος τῆς ἀντίδρασης ἡ συντήρηση τῆς ἰσχύουσας τάξης ἰδεῶν καὶ πραγμάτων. Οἱ νέοι συγγραφεῖς –φιλόσοφοι, κοινωνιολό- γοι κι ἐπιστήμονες (Ρουσσώ, Λόκ, Νεύτων)– ἐπηρεάζονται ἢ ἁπλᾶ ἀντιγράφουν τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες πρώτους διδάξαντες (Ἀριστοτέλη, Ἀρίσταρχο, Ἀρχιμήδη). Ἔτσι τὸ πνεῦμα τοῦ ὀρθολογισμοῦ φαίνεται νὰ ἐπανιδρύεται στὸν κόσμο ὅλον, στὸν νεώ- τερο κόσμο. Ὁ ὀρθολογισμὸς –βάση τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ– δὲν εἶναι ἀρεστὸς σὲ ὅλους. Πολεμᾶται· καὶ στὸν πόλεμο τοῦτον –τὸν πολυμέτωπο– κρίνεται ἡ πρόοδος ἢ ἡ ὁπισθοδρόμηση. «ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΑ ΜΙΣΗΤΑΙ...» ηδάλιο, ὡς γνωστόν, εἶναι τὸ ἐργαλεῖο-μηχανισμός, μέσῳ τοῦ ὁποίου ὁδηγοῦμε ἕνα πλοῖο σὲ συγκεκριμένη πορεία. Ἡ Ὀρθό- δοξος Ἐκκλησία, ὡς «νοητὴ ναῦς», ἔχει τὸ «πηδάλιό» της, τὴν ἐπίσημη «Κανονικὴ Συλλογή», ἡ ὁποία περιέχει τοὺς θείους καὶ ἱεροὺς κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ το- πικῶν συνόδων καὶ τῶν θείων Πατέρων, στοὺς ὁποίους προσφεύγουν οἱ κληρικοί της γιὰ νὰ ἀσκήσουν «κανονικὰ» τὰ ἱερατικά τους καθήκοντα. Οἱ ἔρευνές μου σχετικὰ μὲ τὶς σχέσεις Χριστιανισμοῦ καὶ Ἑλληνισμοῦ μὲ ὡδήγησαν στὴν «ἀνακάλυψη» τῶν πιὸ κάτω θείων κανόνων, τοὺς ὁποίους διατάσσονται νὰ ἐφαρμόζουν οἱ Ἕλληνες κληρικοὶ σήμερα καὶ τοὺς ὁποί- ους ἀντιγράφω ἀπὸ τὸ «Πηδάλιον» καὶ σᾶς τοὺς παραθέτω ἀσχολίαστους: ‣