«ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΑΝ...» έ χρι τώ ρα οἱ ὁ πα δοὶ τοῦ Ἑλ λη νο χρι στι α νι κοῦ ἰ δε ο λο γή ματος, στὶς κα τη γο ρί ες ποὺ ἀ πο δί δον ται στοὺς χρι στια νοὺς ὅσον α φο ρᾷ στὶς ἰ σο πε δώ σεις τῶν ἀρ χαί ων Ἑλ λη νι κῶν να ῶν καὶ στὴν ἀ νοι κο δό μη ση στὴ θέ ση τους χρι στι α νι κῶν, κα τὰ κα νό να «σφύ ρι ζαν ἀ δι ά φο ρα», προ σποι ού με νοι ὅ τι δὲν γνώ ρι ζαν τί ποτε γιὰ τὸ θέ μα ἢ ὅ τι οἱ κα τη γο ρί ες ἦ ταν ἀ νυ πό στα τες. Τὸ ἄρ θρο γιὰ τὴ «Θαμ μέ νη Θεσ σα λο νί κη» ὅ μως («Δαυ λὸς», τ. 272-273), στὸ ὁποῖ ο φαί νε ται μὲ πλη θώ ρα φω το γρα φι ῶν ὅ τι ὅ λοι οἱ κεν τρι κοὶ να οὶ τῆς πό λης ἔ χουν κτι σθῆ ἐ πὶ τῶν ἐ ρει πί ων ἀρ χαί ων Ἑλ λη νι κῶν να ῶν, μὲ τὴ χρή ση μά λι στα τῶν ἀρ χαί ων με λῶν ὡς δο μι κῶν ὑ λι κῶν, ἦ ταν μιὰ ἀ πο στο μω τι κὴ ἀ πάν τη ση γιὰ ὅ λους τους. Θὰ πε ρί με νε κα νεὶς λοι πὸν ὅ τι θὰ προ βλη μα τί ζον ταν καὶ θὰ προ σπαθοῦ σαν νὰ δι και ο λο γή σουν κα τὰ τὸ δυ να τὸν τὰ ἀ δι και ο λό γη τα. Κι ὅ μως ἑλ λη νορθό δο ξος πα ρου σια στὴς ἐκ πομ πῆς τη λε ο πτι κοῦ δια ύλου τῆς Θεσ σα λο νί κης, ποὺ προ ω θεῖ πω λή σεις το στι έ ρων, ντολ μα δι έ ρων καὶ λοι ποῦ οἰ κια κοῦ ἐ ξο πλι σμοῦ, σχο λι ά ζον τας τὶς φω το γρα φί ες τοῦ ἄρ θρου μας δή λω σε ἀ νε ρυ θρί α στα γιὰ τὶς κατα στρο φὲς τῶν ἀρ χαί ων να ῶν: «Καὶ πο λὺ κα λὰ τοὺς ἔ κα ναν»! Εἶ ναι ἀ πο λύ τως ἀ πα ραί τη τη ἡ με λέ τη τῆς πραγ μα τι κῆς μας ἱ στο ρί ας, για τὶ μόνο μὲ τὴν ἀ λη θι νὴ γνώ ση τοῦ πα ρελ θόν τος μπο ρεῖ νὰ κα τα νο ή σῃ ὁ ἄν θρω πος τὸ πα ρόν, ὥ στε νὰ πο ρευ θῇ μὲ ἀ σφά λεια πρὸς τὸ μέλ λον. Οἱ Ἕλ λη νες τὰ τε λευταῖ α χρό νια δεί χνουν ν’ ἀ φυ πνί ζων ται ἀ πὸ τὸν πνευ μα τι κό λή θαρ γο τῶν 17 αἰώ νων. Οἱ φω νὲς δι α μαρ τυ ρί ας πυ κνώ νουν τό σο, ὥ στε ἀ ναγ κά ζουν τοὺς φο ρεῖς τοῦ πνευ μα τι κοῦ κα τε στη μέ νου νὰ ὑ πα να χω ροῦν. Οἱ ψευ το θε ω ρί ες τοῦ ἐ ξου σιασμοῦ, –ὅ πως ἡ δῆ θεν φοι νι κι κὴ προ έ λευ ση τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ ἀλ φα βή του, ἡ ἰν δο ευρω πα ϊ κὴ κα τα γω γὴ τῶν Ἑλ λή νων κ.ἄ.– ἔ χουν ἤ δη κα ταρ ρεύ σει. Ὁ «Δαυ λὸς» δὲν θὰ στα μα τή σῃ νὰ δί νῃ τὸν ἀ γῶ να τῆς δι α φώ τι σης, ὅ πως μὲ συνέ πεια τὸ κά νει γιὰ 23 χρό νια. Στὶς στῆ λες τοῦ πε ρι ο δι κοῦ θὰ πα ρου σια σθοῦν στὸ μέλ λον κι ἄλ λες πολ λές κα τα στρο φὲς ἀρ χαί ων Ἑλ λη νι κῶν να ῶν καὶ ἀ ριστουρ γη μά των τῆς τέ χνης ἀ πὸ τοὺς χρι στια νούς Ἀ λά ρι χους ὅ λων τῶν ἐ πο χῶν. Τὸ φω το γρα φι κὸ ἀρ χεῖ ο μας εἶ ναι πο λὺ πλού σιο. Δὲν θὰ μᾶς προ κα λέ σῃ ἐν τύ πωση, ἄν σκε φθοῦν νὰ δώ σουν ἐν το λὴ νὰ σο βα τί σουν τοὺς να ούς τους, προ κει μέ νου νὰ κα λύ ψουν τὰ αἴ σχη τους. Οἱ φο ρεῖς τοῦ Ἑλ λη νορ θό δο ξου κα τε στη μέ νου βρίσκον ται σὲ σύγ χυ ση. Τὸ πο τά μι δὲν γυ ρί ζει πί σω. Ὁ ἀ να τρι χι α στι κὸς κυ νι σμὸς τοῦ ὀρ θό δο ξου κα τη χη τῆ-Τα λιμ πάν, ποὺ ἐ κτό ξευ σε τὴν ἐν ἐ πι κε φα λί δι φρά ση, δεί χνει τὸ ἀ λη θι νὸ πρό σω πο τῶν ὑπηρετῶν τῆς Θρησκείας τῆς Ἐ ρή μου. Δι ο τί μα - Δη μό φι λος