Ç ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ @ ὸ μι κρὸ αὐ τὸ ση μά δι/ψη φί ο/σύμ βο λο @, τὸ ὁ ποῖ ο βρί σκε ται παντοῦ πλέ ον: στὰ γρα πτά μας, στὶς ἐ φη με ρί δες, στὰ πε ρι ο δι κά, στὴν τη λε ό ρα ση, στὶς κάρ τες ἐ πι χει ρή σε ων, στοὺς ὑ πο λο γι στὲς κ.λπ., μέ χρι σή με ρα εἶ ναι ἐ πι σή μως ἀ νώ νυ μο, ἐ νῷ χρη σι μο ποι εῖ ται εὐρύ τα τα ἀ πὸ ἑ κα τομ μύ ρια χρῆ στες σὲ ὅ λον τὸν κό σμο. Τὸ @ εἶ ναι ὁ ἐ πί σημος κώ δι κας γιὰ τὴν ἀ πο στο λὴ μιᾶς ἠ λε κτρο νι κῆς ἐ πι στο λῆς, ἡ ὁ ποί α ἀ ποκα λεῖ ται πλέ ον «ἰ μέ ιλ» –ἀ πὸ τὸ ἀγ γλι κὸ electronic mail καὶ σὲ συν το μογρα φί α e-mail– μὲ τὴ βο ή θεια ἑ νὸς ὑ πο λο γι στῆ μέ σῳ μόν τεμ ἢ τη λε φώ νου. Δηλ. ὁ ἀ πο στο λέ ας καὶ ὁ πα ρα λή πτης ἔ χουν μί α ἠ λε κτρο νι κὴ δι εύ θυν ση, συ νή θως μὲ τὸ ὄ νο μα πρῶ τα, με τὰ τὸ σῆ μα τοῦ το @, ἐνῷ ἀ κο λου θεῖ ἡ ὑπη ρε σί α δι εκ πε ραί ω σης. Ἔ τσι μό νον μὲ τὸ @ στέλ νου με καὶ λαμ βά νου με τὴν ἠ λε κτρο νι κὴ ἀλ λη λο γρα φί α μας. Εἶ ναι ἀ νάγ κη τὸ σῆ μα αὐ τὸ νὰ ἔ χῃ ὄ νο μα; Ἀ σφα λῶς ναί! Ἐν τού τοις κά νου με τὴ δουλειά μας –γιὰ χρό νια τώ ρα– χω ρὶς νὰ τὸ ἔ χου με ὀ νο μά σει ἐ πι σή μως. Ἀ νε πι σή μως ὅ μως τοῦ δώ σα με ἕ να πε ζὸ ὄ νο μα, γιὰ νὰ κά νου με τὴ δου λειά μας ὅ ταν ἀ να φε ρό μα στε σ’ αὐ τό. Οἱ Ἕλ λη νες ἐ πι σή μως/ἀ νε πι σή μως τὸ ὠ νο μά σα με πα πά κι. Μί α ἄ στο χη ὀ νο μα σί α, νὰ στέλ νου με πιὸ γρή γο ρα –ἀ στρα πια ῖα– γράμ μα τα/ἐ πι στο λές/σή μα τά μας μὲ ἕ να... πα πά κι. Τὸ ἴ διο κά να νε καὶ ὅ λοι οἱ λα οὶ τοῦ κό σμου, δί νον τάς του ὀ νό μα τα ἀ πὸ τὸ σχῆ μα τοῦ @, τὸ ὁ ποῖ ο ὅ ταν τὸ δῇ κα νεὶς μὲ δι ά φο ρα ἐ θνι κὰ μά τια φαί νε ται ἀλ λι ώ τι κο καὶ ὄ χι μό νον ὡς πα πά κι. Οἱ ἀγ γλό φω νοι τὸ ὠ νό μα σαν σα λιγ κά ρι, ρου φή χτρα, γυ ρι σμέ νο φύλ λο ἀ κόμη καὶ τσου ρέ κι. Οἱ Τοῦρ κοι τὸ εἶ παν αὐ τί, οἱ Σου η δοὶ χοι ρο ου ρὰ καὶ οἱ Ρῶ σοι βά τρα χο. Στὸ Δι α δί κτυ ο θὰ βρῆ τε ὅ λες τὶς «ἔ ξυ πνες» ἐ θνι κὲς ὀ νο μα σί ες –κα τὰ δε κά δες, πα ρα καλῶ–, ἀλ λὰ που θε νὰ δὲν συμ φω νοῦ με γιὰ ἕ να δι ε θνὲς ὄ νο μα κύ ρους. Λέ γε ται ὅ τι κα τὰ τὴν Ἀ να γέν νη ση οἱ ἔμ πο ροι οἴ νου τῆς Φλω ρεν τί ας χρη σι μο ποι οῦ σαν τὸ σῆ μα τοῦ το @, τὸ ὁ ποῖ ο ἀν τι προ σώ πευ ε ἕ ναν ἀμ φο ρέ α γιὰ τὴ μέ τρη ση τοῦ κρα σιοῦ. Δη λα δὴ ἂς ποῦ με ἕ νας ἀμ φο ρέ ας τι μᾶ ται 15 εὐ ρώ. Σὲ συν το μο γρα φί α 1 @ 15 ₠, καὶ αὐ τὸ μοιά ζει μὲ ἀμ φο ρέ α, ἀ φοῦ ἔ χει χε ρού λια καὶ ἀ πὸ τὶς δύο με ρι ὲς (αὐ τὸ ση μαί νει τὸ ἀμ φί: τὸ φέρω καὶ ἀ πὸ τὶς δύο πλευ ρές), καὶ δὲν θὰ ἦ ταν ἄ σχη μα νὰ τὸ ὀ νο μά σου με ἀμ φο ρέ α, ὅ πως τὸ ₠ τὸ ὠ νο μά σα με εὐ ρώ! Εἶ ναι ὅ μως δυ να τὸν δύο νέ α σή μα τα παγ κό σμιας ἐμ βέλειας καὶ ἀ κτι νο βο λί ας νὰ βγοῦ νε μέ σα ἀ πὸ τὰ σπλά χνα τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ; Καὶ για τί ὄ χι; Ὁ Ἑλ λη νι σμὸς εἶ ναι ὁ ΛΟΓΟΣ! Τὸ σῆ μα ἀμ φο ρέ ας @ πρω το πα ρου σι ά στη κε στὸ πλη κτρο λό γιο τῶν πρώ των τυ πογρα φι κῶν μη χα νῶν Underwood τὸ 1885 καὶ πα ρέ μει νε σ’ αὐ τὲς μέ χρι τὶς μέ ρες μας ἀ νώνυ μο, ὅ ταν οἱ ὑ πο λο γι στὲς τὸ πῆ ραν γιὰ τὴ χρή ση στὴν ἠ λε κτρο νι κὴ ἀλ λη λο γρα φί α. Στὶς ἀρ χές τους οἱ ὑ πο λο γι στὲς καὶ τὸ Δι α δί κτυ ο οἰ κει ο ποι ή θη καν τὸν ἀμ φο ρέ α @ ὡς σῆ μα κα τα τε θέν τους, ἀλ λὰ ὁ κό σμος φαί νε ται ὅ τι δὲν τοὺς ἀ κο λού θη σε καὶ ἡ πρα κτικὴ αὐ τὴ ἐγ κα τα λεί φθη κε. Γιὰ τὴν ἱ στο ρί α πάν τως πρέ πει νὰ προ σθέ σου με ὅ τι ἡ λα τι νι κὴ πρό θε ση ad = εἰς, πρὸς (τὸ) καὶ ἑλ λη νι κὰ σή με ρα στό, συν το μο γρα φή θη κε σὲ @ γιὰ λό γους εὐ κο λί ας καὶ συντο μί ας καὶ ἔ χει χρη σι μο ποι η θῆ σὲ ἐ πί ση μα ἔγ γρα φα καὶ ἐμ πο ρι κὴ ἀλ λη λο γρα φί α. Στὰ Ἀγ γλι κὰ ἡ ἴ δια πρό θε ση ἔ γι νε at (προ φέ ρε ται ἔτ), ἀ πὸ ὅ που εὔ λο γα φτά νει κα νεὶς στὸ @. Ἡ συν το μο γρά φη ση αὐ τὴ βε βαί ως σὲ καμ μιὰ πε ρί πτω ση δὲν εἶ ναι «πνευ μα τι κὸ προ ϊ ὸν» τῆς ἐ πο χῆς τῶν ὑ πο λο γι στῶν, ἂν καὶ χρη σι μο ποι εῖ ται γιὰ τὴν ἠ λε κτρο νι κὴ ἀλ λη λο γρα φί α ἀ πὸ τὶς ἀρ χὲς τῆς δε κα ε τί ας τοῦ 1970. Θω μᾶς Γ. Ἠ λι ό που λος