Ï ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΠΗΓΗ ΔΙΧΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ Ἑ στί ες ἐσωτερικῶν συγ κρού σε ων σὲ ὅ λον τὸν Μου σουλ μα νι κὸ κό σμο ταν ἤ μουν μα θη τὴς στὴν Ἀγ γλί α, ὁ ὅ ρος Χρι στι α νο σύ νη ἦ ταν ἀκό μη σὲ χρή ση. Τὸν συ ναν τού σα με στὸ μά θη μα τῆς Ἱστο ρί ας καθὼς καὶ σὲ πα λαι ὰ θρη σκευ τι κὰ κη ρύγ μα τα καὶ ἡ εἰ κα σί α ὅ τι ὁ «πο λι τι σμός» μας ἦ ταν χρι στι α νι κὸς (πο λὺ πε ρισ σό τε ρο ἀ π’ ὅτι «δυ τι κὸς») ἐ ξα κο λου θοῦ σε νὰ ἐ πι βι ώ νῃ κα τὰ κά ποι ο τρό πο στὰ μυα λὰ τῶν ἀν θρώ πων τῆς ἐ ξου σί ας. Τὸ ἴ διο συ νέ βαι νε καὶ μὲ ἄλ λους συ να φεῖς ὅρους ἢ χα ρα κτη ρι σμούς, ποὺ ἀ πε δί δον το στοὺς λι γώ τε ρο τυ χε ροὺς ἢ μᾶλλον πε ρισ σό τε ρο «φω τι σμέ νους» καὶ τοὺς ὁ ποί ους κά ποι οι χω ρὶς αἰ δὼ ἀπο κα λοῦ σαν πα γα νι στές. Λέ ω «κα τὰ κά ποι ον τρό πο», δι ό τι κά τι τέ τοι ο δὲν μπο ροῦ σε νὰ ἀν τι τα χθῇ στὴν σθε να ρὴ ἐ πι χει ρη μα το λο γί α ποὺ δι έ θεταν οἱ ἄν θρω ποι τῆς ἀν τί θε της ἄ πο ψης. Δὲν μᾶς δί δα ξαν καὶ πολ λὰ γιὰ τὸν Τρι α κον τα ε τῆ Πό λε μο, ποὺ δὲν ἦ ταν τί πο τε ἄλ λο πα ρὰ σφα γὴ ἀ νά με σα σὲ ἀλ λη λο συγ κρου ό με νες χρι στι α νι κὲς αἱ ρέ σεις, ὅ μως μί α μα τιὰ στὴν Εὐ ρώ πη τοῦ εἰ κο στοῦ αἰ ῶ να ἀρ κεῖ. Ὅ λες οἱ Ἑκ κλη σί ες σὲ ὅ λες τὶς χῶ ρες δι ε κήρυσ σαν «ὅ τι ὁ θε ὸς ἦ ταν μὲ τὸ μέ ρος τους» καὶ μά λι στα ὄ χι σ’ ἕ ναν ἀλ λὰ σὲ δύ ο παγκό σμιους πο λέ μους. Ση μει ω τέ ον ὅ τι ἐ κεῖ νοι ποὺ δι έ δι δαν τὰ ὡς ἄ νω εἶ χαν, ἔ στω καὶ ἡμι συ νει δη τή, ἐ πί γνω ση τῆς ἀ χρει ό τη τός τους καὶ τῆς ἀ πά της ποὺ δι έ πρατ ταν. Ὅ λα αὐ τὰ ἔρ χον ται στὸ μυα λό μου κά θε φο ρὰ ποὺ δι α βά ζω τά χα «φλο γε ρὰ» κείμε να, ὅ που ἐ πι ση μαί νε ται ὅ τι οἱ ΗΠΑ πρέ πει νὰ φυ λά γων ται ἀ πὸ τὶς ἀν τα γω νι στι κὲς «μου σουλ μα νι κὲς» ἢ «ἰσ λα μι κὲς» χῶ ρες. Με ρι κοὶ ψευ δο δι α νο ού με νοι τοῦ ἀν τι πο λεμι κοῦ στρα το πέ δου κα τα γί νον ται μὲ ὅ λα αὐ τά, λὲς καὶ ὑ φί στα ται πραγ μα τι κὰ αὐ τὸ ποὺ ἀ πο κα λοῦ με «ἰσ λα μι κὸς κό σμος». Ὡ στό σο ἔ στω καὶ ἐ λά χι στη προ σπά θεια ἔλ λογης σκέ ψης ὁ δη γεῖ στὸ ἀν τί θε το συμ πέ ρα σμα. Ἡ Βό ρει ος Συμ μα χί α στὸ Ἀφ γα νι στὰν γιὰ πα ρά δειγ μα δὲν εἶ ναι λι γώ τε ρο «μου σουλ μα νι κὴ» ἀ π’ ὅ, τι οἱ Τα λιμ πάν. Ἁ πλῶς ἐπέ δει ξε με γα λύ τε ρο «ζῆ λο» στὴν ἐ ξόν τω ση τῶν ὑ πο στη ρι κτῶν τῶν Τα λιμ πᾶν. Ἡ ἑ πόμε νη κυ βέρ νη ση τοῦ Ἰ ρὰκ μπο ρεῖ νὰ μὴν εἶ ναι ἀ μι γῶς μου σουλ μα νι κὴ (πα ρ’ ὅ λο ποὺ ἡ πλει ο ψη φί α τῶν Κούρ δων, ὁ ὁ ποῖ οι ἐ πι θυ μοῦν δι α κα ῶς «ἀλ λα γὴ κα θε στῶ τος», ἀ νήκουν σ’ αὐ τὸ τὸ θρή σκευ μα), ὅ μως θὰ ἀ πο τε λῆ ται ὁ πωσ δή πο τε ἀ πὸ Μου σουλ μά νους. Ὅ πως καὶ νά ’ χῃ ἡ ὑ πό θε ση, δύ σκο λα ἡ ἀν θρω πό τη τα θὰ γνω ρί σῃ στιγ μὲς βι αι ό τη τας ἀ νά λο γες μὲ ἐ κεῖ νες ποὺ ση μει ώ θη καν στὴν σύγ κρου ση Ἰ ρὰν-Ἰ ρὰκ στὶς ἀρ χὲς τῆς δεκα ε τί ας τοῦ 1980. Τὸ ἴ διο σφάλ μα συν τε λεῖ ται, μὲ δι α φο ρε τι κὸ βέ βαι α τρό πο, καὶ ἀ πὸ ἐ κεί νους τοὺς μου σουλ μά νους ποὺ ἀν τι με τω πί ζουν τοὺς δυ τι κοὺς ὡς «σταυ ρο φό ρους». Ὁ σὲρ Στῆβεν Ράν σι μαν, ὁ με γά λος ἱ στο ρι κὸς ἐ κεί νης τῆς ἐγ κλη μα τι κῆς ἐκ στρα τεί ας, ἐ πε σή μα νε ὅ τι οἱ με γα λύ τε ρες βαρ βα ρό τη τες ποὺ δι ε πρά χθη σαν ἀ πὸ τοὺς σταυ ρο φό ρους ἦ ταν εἰς βά ρος τοῦ χρι στι α νι κοῦ καὶ ὀρ θό δο ξου Βυ ζαν τί ου, τὸ ὁ ποῖ ο λε η λά τη σαν καὶ κατε ρεί πω σαν κα θ’ ὁ δὸν πρὸς τὴν Πα λαι στί νη. (Θύ μα τα τῶν σταυ ρο φό ρων ἦ σαν ἐ πίσης οἱ Ἑ βραῖ οι τῆς Εὐ ρώ πης). Ὅ πως ἀ κρι βῶς στὴν Βό ρει ο Ἰρ λαν δί α χρι στια νοὶ σκο‣