Ï ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ ΠΗΓΗ ΔΙΧΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ Ἑστίες ἐσωτερικῶν συγκρούσεων σὲ ὅλον τὸν Μουσουλμανικὸ κόσμο ταν ἤμουν μαθητὴς στὴν Ἀγγλία, ὁ ὅρος Χριστιανοσύνη ἦταν ἀ- κόμη σὲ χρήση. Τὸν συναντούσαμε στὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας κα- θὼς καὶ σὲ παλαιὰ θρησκευτικὰ κηρύγματα καὶ ἡ εἰκασία ὅτι ὁ «πολιτισμός» μας ἦταν χριστιανικὸς (πολὺ περισσότερο ἀπ’ ὅ- τι «δυτικὸς») ἐξακολουθοῦσε νὰ ἐπιβιώνῃ κατὰ κάποιο τρόπο στὰ μυαλὰ τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐξουσίας. Τὸ ἴδιο συνέβαινε καὶ μὲ ἄλλους συναφεῖς ὅ- ρους ἢ χαρακτηρισμούς, ποὺ ἀπεδίδοντο στοὺς λιγώτερο τυχεροὺς ἢ μᾶλ- λον περισσότερο «φωτισμένους» καὶ τοὺς ὁποίους κάποιοι χωρὶς αἰδὼ ἀ- ποκαλοῦσαν παγανιστές. Λέω «κατὰ κάποιον τρόπο», διότι κάτι τέτοιο δὲν μποροῦσε νὰ ἀντιταχθῇ στὴν σθεναρὴ ἐπιχειρηματολογία ποὺ διέθε- ταν οἱ ἄνθρωποι τῆς ἀντίθετης ἄποψης. Δὲν μᾶς δίδαξαν καὶ πολλὰ γιὰ τὸν Τριακονταετῆ Πόλεμο, ποὺ δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο παρὰ σφαγὴ ἀνάμεσα σὲ ἀλληλοσυγκρουόμενες χριστιανικὲς αἱρέσεις, ὅμως μία ματιὰ στὴν Εὐρώπη τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα ἀρκεῖ. Ὅλες οἱ Ἑκκλησίες σὲ ὅλες τὶς χῶρες διεκή- ρυσσαν «ὅτι ὁ θεὸς ἦταν μὲ τὸ μέρος τους» καὶ μάλιστα ὄχι σ’ ἕναν ἀλλὰ σὲ δύο παγ- κόσμιους πολέμους. Σημειωτέον ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ διέδιδαν τὰ ὡς ἄνω εἶχαν, ἔστω καὶ ἡ- μισυνειδητή, ἐπίγνωση τῆς ἀχρειότητός τους καὶ τῆς ἀπάτης ποὺ διέπρατταν. Ὅλα αὐτὰ ἔρχονται στὸ μυαλό μου κάθε φορὰ ποὺ διαβάζω τάχα «φλογερὰ» κεί- μενα, ὅπου ἐπισημαίνεται ὅτι οἱ ΗΠΑ πρέπει νὰ φυλάγωνται ἀπὸ τὶς ἀνταγωνιστικὲς «μουσουλμανικὲς» ἢ «ἰσλαμικὲς» χῶρες. Μερικοὶ ψευδοδιανοούμενοι τοῦ ἀντιπολε- μικοῦ στρατοπέδου καταγίνονται μὲ ὅλα αὐτά, λὲς καὶ ὑφίσταται πραγματικὰ αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦμε «ἰσλαμικὸς κόσμος». Ὡστόσο ἔστω καὶ ἐλάχιστη προσπάθεια ἔλλο- γης σκέψης ὁδηγεῖ στὸ ἀντίθετο συμπέρασμα. Ἡ Βόρειος Συμμαχία στὸ Ἀφγανιστὰν γιὰ παράδειγμα δὲν εἶναι λιγώτερο «μουσουλμανικὴ» ἀπ’ ὅ,τι οἱ Ταλιμπάν. Ἁπλῶς ἐ- πέδειξε μεγαλύτερο «ζῆλο» στὴν ἐξόντωση τῶν ὑποστηρικτῶν τῶν Ταλιμπᾶν. Ἡ ἑπό- μενη κυβέρνηση τοῦ Ἰρὰκ μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι ἀμιγῶς μουσουλμανικὴ (παρ’ ὅλο ποὺ ἡ πλειοψηφία τῶν Κούρδων, ὁ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν διακαῶς «ἀλλαγὴ καθεστῶτος», ἀνή- κουν σ’ αὐτὸ τὸ θρήσκευμα), ὅμως θὰ ἀποτελῆται ὁπωσδήποτε ἀπὸ Μουσουλμάνους. Ὅπως καὶ νά ’χῃ ἡ ὑπόθεση, δύσκολα ἡ ἀνθρωπότητα θὰ γνωρίσῃ στιγμὲς βιαιότητας ἀνάλογες μὲ ἐκεῖνες ποὺ σημειώθηκαν στὴν σύγκρουση Ἰρὰν-Ἰρὰκ στὶς ἀρχὲς τῆς δε- καετίας τοῦ 1980. Τὸ ἴδιο σφάλμα συντελεῖται, μὲ διαφορετικὸ βέβαια τρόπο, καὶ ἀπὸ ἐκείνους τοὺς μουσουλμάνους ποὺ ἀντιμετωπίζουν τοὺς δυτικοὺς ὡς «σταυροφόρους». Ὁ σὲρ Στῆ- βεν Ράνσιμαν, ὁ μεγάλος ἱστορικὸς ἐκείνης τῆς ἐγκληματικῆς ἐκστρατείας, ἐπεσήμανε ὅτι οἱ μεγαλύτερες βαρβαρότητες ποὺ διεπράχθησαν ἀπὸ τοὺς σταυροφόρους ἦταν εἰς βάρος τοῦ χριστιανικοῦ καὶ ὀρθόδοξου Βυζαντίου, τὸ ὁποῖο λεηλάτησαν καὶ κα- τερείπωσαν καθ’ ὁδὸν πρὸς τὴν Παλαιστίνη. (Θύματα τῶν σταυροφόρων ἦσαν ἐπί- σης οἱ Ἑβραῖοι τῆς Εὐρώπης). Ὅπως ἀκριβῶς στὴν Βόρειο Ἰρλανδία χριστιανοὶ σκο- ‣