«Οὐαί, σεῖς ποὺ παύσατε τὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια!» ὸ 170 μ.Χ. μιὰ πε ρί ερ γη ἐ πι δρο μὴ τῶν βαρ βά ρων Κο στο βώ κων στὴν Ἑλ λά δα εἶ χε ὡς ἀ πο τέ λε σμα τὴν κα τα στρο φὴ με γά λου μέρους τοῦ Ἱ ε ροῦ τῆς Ἐ λευ σῖ νος. Οἱ βάρ βα ροι αὐ τοὶ κα τοι κοῦ σαν πά νω ἀ πὸ τὴν Δα κί α. Τό τε αὐ το κρά τωρ τῆς Ρώ μης ἦ ταν ὁ Μᾶρκος Αὐ ρή λιος. Τὰ ἐ ρεί πια τῆς Ἐ λευ σῖ νος ἀν τί κρυ σε ὁ ρή τωρ Αἴ λιος Ἀ ρι στείδης, ὁ ὁ ποῖ ος εἶ χε ἕ δρα τὴν Σμύρ νη καὶ τα ξί δευ ε συ χνὰ στὴν Ἀτ τι κή. Ἀ πὸ τὴν θέ α τῆς ἀ δι α νό η της αὐ τῆς κα τα στρο φῆς ἔ γρα ψε τὸν Ἐ λευ σί νιο θρῆ νο, ἀ πο σπά σμα τα τοῦ ὁ ποί ου γιὰ πρώ τη φο ρὰ βλέ πουν ἐ δῶ τὸ φῶς τῆς δη μοσι ό τη τος. Ἂν καὶ ξα να κτί σθη κε τὸ Ἱ ε ρὸν καὶ λαμ πρύν θη κε ὁ ἐ ξω τε ρι κὸς χῶ ρος μὲ τὰ Με γά λα Προ πύ λαι α ἀ πὸ τὸ ἐν δι α φέ ρον τοῦ Μάρ κου Αὐ ρη λί ου, ποὺ τὸ προ ε κά λε σε κυ ρί ως ὁ Ἀ ρι στεί δης μὲ τοὺς λό γους του, ὁ Ἐ λευ σί νιος θρῆ νος ἔ μελ λε νὰ προ φη τεύ σῃ τὰ γε γονό τα ποὺ συ νέ βη σαν τρεῖς αἰ ῶ νες με τά. Δη λα δὴ τὴν ὁ ρι στι κὴ παῦ σι τῶν Ἐ λευ σι νί ων Μυ στη ρί ων ἀ πὸ τὸν Θε ο δό σιο (392 μ.Χ.) καὶ τὴν ἰ σο πέ δω σι ὅ λων των Ἱ ε ρῶν Να ῶν (Τρι πτο λέ μου, Ἀρ τέ μι δος καὶ Πο σει δῶ νος κ.ἄ.) καὶ τοῦ Τε λε στη ρί ου τῆς Δή μη τρος ἀ πὸ τοὺς Γότ θους καὶ τὸν Ἀ λά ρι χο (395 μ.Χ.), ποὺ εἶ χαν ἐκ χρι στι α νι σθῆ. Νὰ ση μει ώ σου με πὼς τὸ μῖ σος τῶν τό τε χρι στια νῶν ἐ στρέ φε το ἐ ναν τί ον τῶν Ἑλ λή νων μὲ λό γους, μὲ νόμους καὶ μὲ ἄ φθο νη δρᾶ σι. Ὦ Ἐ λευ σῖ να, ποῦ χά θη κες, ποι ός Ὀρ φεύς, Ὦ πά λαι πο τὲ Ἐ λευ σίς, ἐ μοί τις Ὀρ φεὺς ποι ός Θά μυ ρις γλυ κὰ θὰ τρα γου δή σῃ, ποιἢ Θά μυ ρις ἡ δί ων ᾄ δειν, ἢ ποῖ ος Ἐ λευ σί νιος ός Μου σαῖ ος Ἐ λευ σί νιος μπο ρεῖ νὰ μᾶς μιοἰ κή τωρ Μου σαῖ ος ἀρ κέ σει το σού τῳ πράγλή σῃ; μα τι; Μὲ ποι ές κι θά ρες καὶ ποι ές λύ ρες θὰ σὲ Ποί αις κι θά ραις ἢ λύ ραις τὸ κοι νὸν πτῶκλά ψουν τῆς γῆς οἱ ἄν θρω ποι; Τί μᾶς ἔ καμα, τὸ κοι νὸν τῆς γῆς ἀνα κλαύ σε ται; Τί να νες, Θε έ μου; ταύ την πρού βα λες ὦ Ζεῦ τὴν ὑ πό θε σιν; Ποι ός ἐκ τῶν Ἑλ λή νων ἢ ποι ός ἐκ τῶν βαρΤὶς γὰρ Ἑλ λή νων ἤ τις βαρ βά ρων οὕ τω βά ρων εἶ ναι τό σον ἀ μα θὴς ἢ τό σον ἀ σε βὴς ἢ σκαι ῶς ἢ ἀ νή κο ος, ἤ τις οὕ τω σφό δρα ἔ ξω ἄ ξε στος κι ἀ ναί σθη τος, ἐ κτὸς αὐ τῶν ποὺ ἔτῆς γῆς ἢ θε ῶν, ἢ κα λῶν ἀ ναί σθη τος, πλὴν πρα ξαν τοῦ το τὸ κα κό, ὥ στε νὰ μὴν γνω ρί ζῃ τῶν κά κι στ’ ἀ πο λου μέ νων οἳ ταῦ τ’ ἔ δραὅ τι ἡ Ἐ λευ σὶς εἶ ναι ὁ Να ὸς τῆς Οἰ κου μέ νης; σαν, ὅ στις οὐ κοι νόν τι τῆς γῆς τέ με νος τὴν Ἐ λευ σῖ να ἡ γεῖ το, καὶ πάν των ὅ σα θεῖ α ἀνθρώ ποις; Μὲ ποι όν ἄλ λον τρό πο ἢ σὲ ποι όν ἄλ λον Τί νι δ’ ἄλ λῳ χω ρί ων ἢ μύ θων φῆ μαι θαυτό πο τὰ λε γό με να θαυ μα στό τε ρα ἐ ψά λη σαν; μα στό τε ρα ἐ φύ μνη σαν, ἢ τὰ δρώ με να μεί ζω Ἢ τὰ δρώ με να προ κά λε σαν με γα λύ τε ρο δέἔ σχε τὴν ἔκ πλη ξιν, ἢ μᾶλ λον εἰς ἐ φά μιλ λον ος; Ἢ τὰ δει κνύ με να κα τέ στη σαν ἐ φά μιλ λα; κα τέ στη ταῖς ἀ κο αῖς τὰ ὁ ρώ με να, ὅ σα μὲν Πό σα ἀ λή θεια δὲν εἶ δαν γε νι ὲς ὁ λό κλη ρες εὐδὴ θέ ας ἐ χό με να εἶ δον γε νε αὶ παμ πλη θεῖς δαι μό νων ἀν δρῶν καὶ γυ ναι κῶν, πού δό ξαεὐ δαι μό νων ἀν δρῶν καὶ γυ ναι κῶν· ἃ δ’ εἰς σαν ἅ παν τες οἱ ποι η ταὶ καὶ οἱ συγ γρα φεῖς; τὸ μέ σον ποι η ταὶ καὶ λο γο ποι οὶ καὶ συγγραφεῖς πάν τες ὑ μνοῦ σι.