Ἀπειλητικὲς ἐπιστολὲς πρὸς Παργινοὺς τοῦ μητροπολίτη Ἰωαννίνων Ἱεροθέου ἄ γνω στος στοὺς πολ λοὺς ρό λος ἑ νὸς ἀ νώ τε ρου κλη ρι κοῦ στὴν περί ο δο τοῦ ἡ ρω ι κοῦ ἀ γῶ να τῶν Σου λι ω τῶν ἐ ναν τί ον τοῦ τυ ράν νου των Ἰ ω αν νί νων Ἀ λῆ Πασ σᾶ (1081-103), ποὺ κα τέ λη ξε στὴν κα ταστρο φὴ τοῦ Σου λί ου, ἑ νὸς ἀ πὸ τὰ ση μαν τι κώ τε ρα ση μεῖ α ἀν τι στάσε ως τοῦ σκλα βω μέ νου Ἑλ λη νι σμοῦ πρὶν τὸ 1821, ἀ πο κα λύ πτε ται στὸ σπανι ώ τα το βι βλί ο τοῦ ἀ γω νι στοῦ Χρι στό φο ρου Περ ραι βοῦ «Ἱ στο ρί α τοῦ Σουλλί ου καὶ Πάρ γας», ἐκ δό σε ως 1857. Ὁ Περ ραι βός, ὁ ὁ ποῖ ος ἔ παι ξε ση μαν τι κὸ ρό λο κα τὰ τὴν ἐν λό γῳ πε ρί ο δο, κα τα γρά φει ντο κου μέν τα-ἐ πι στο λὲς τοῦ μητρο πο λί τη Ἰ ω αν νί νων Ἱ ε ρό θε ου, στὶς ὁ ποῖ ες κα τα φαί νε ται ὅ τι δροῦ σε ὡς ἐκτε λε στι κὸ ὄρ γα νο καὶ συ νερ γά της τοῦ Τούρ κου σα τρά πη, πα ρα κι νών τας μὲ ἀ πει λὲς τοὺς Παρ γι νούς, ποὺ ἦ ταν τὸ βα σι κὸ στή ριγ μα τῶν Σου λι ω τῶν κυ ρί ως στὸν το μέ α τοῦ ἀ νε φο δια σμοῦ τους μέ σῳ τοῦ λι μα νιοῦ τῆς Πάρ γας, νὰ στρα φοῦν ἐ ναν τί ον τῶν «κα κούρ γων φιρ μαν λή δων» ἐ χθρῶν τοῦ Ἀ λῆ Πασ σᾶ καὶ τοῦ «κρα ται ό τα του Σουλ τά νου», ἀλ λοι ῶς «ὁ θε ὸς μέλ λει νὰ τοὺς παι δεύ σῃ διὰ τὴν πα ρα κο ήν των». Ὁ ἐν λό γῳ μη τρο πο λί της ἀ πει λη τι κὰ ὑ πενθυ μί ζει καὶ τὸ πά θη μα τοῦ Ρή γα Φερ ραί ου, ὁ ὁ ποῖ ος πρὶν τρί α χρό νια (1798) εἶ χε ἀ φο ρι σθῆ ἀ πὸ τὸ Πα τρι αρ χεῖ ο καὶ στραγ γα λι σθῆ στὸ Βε λι γρά δι. Ἄλ λω- ΜΗΠΩΣ ΟΙ ΟΘΩΜΑΝΟΙ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΤΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΜΑΣ; με τά βα ση ἀ πὸ τὴν Ρω μα ϊ κὴ στὴν Ὀ θω μα νι κὴ ὑ πο δού λω ση ὑ πῆρ ξε μί α ἀδι ά φο ρη ἐ ξέ λι ξη γιὰ τοὺς χρι στια νούς, ἀλ λὰ μί α ἀ να κο πὴ ἀ πὸ τὸν ἐ ξα φανι σμὸ γιὰ τοὺς Ἕλ λη νες. Τὰ τε τρα κό σια χρό νια σκλα βιᾶς μὲ τοὺς Ὀ θω μανοὺς μπο ροῦν νὰ χα ρα κτη ρι σθοῦν ὡς μιὰ ἀ να συγ κρό τη ση τοῦ Ἐ θνι κοῦ μας αἰ σθή μα τος (μὲ τὴν ἀ πο βο λὴ τοῦ δια ρκοῦς φό βου ἐ ξον τώ σε ως), ποὺ μας ὡ δήγη σε στὴν Ἐ πα νά στα ση τοῦ 1821. Ἐ πε κτεί νον τας τὰ ἀ νω τέ ρω, λέ γω, ὅ τι ἐ ὰν τὸ Βυζάν τιο δὲν ἔ πε φτε, ὁ Ἕλ λην καὶ ὁ Ἑλ λη νι σμὸς θὰ εἶ χαν εἰ σα χθῆ στὰ ἐ ξα φα νι σθέντα εἴ δη. Ἐ π’ αὐ τῆς τῆς βά σε ως δο ξο λο γῶ τὴν δι ά σω ση τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ καὶ τὴν ἀφά νι ση τοῦ Βυ ζαν τι νοῦ σφα γέ α. Δὲν ἀν τι λέ γω γιὰ τὸν ἀ φα νι σμὸ Ἑλ λή νων κα τὰ τὴν διά ρκεια τῆς Τουρ κο κρα τί ας, ἀλ λὰ οἱ ἀ ριθ μοὶ εἶ ναι κα τὰ πο λὺ μι κρό τε ροι ἀ π’ αὐ τοὺς τῶν Ἑλ λή νων ποὺ οἱ χρι στια νοὶ κα τα κερ μά τι σαν. Τὸ πα ρά παν δέ, ὁ με γαλύ τε ρος ἀ ριθ μὸς τῶν θα να τω θέν των κα τὰ τὰ τε τρα κό σια χρό νια τοῦ Ὀ θω μα νι κοῦ ζυ γοῦ ἔ γι νε ἔμ με σα μὲ ὑ πο κί νη ση τῆς Ἐκ κλη σί ας. ‣