18140 ΔΑΥΛΟΣ/274, Νοέμβριος 2004 « Βε ζὺρ Ἀ λῆ Πα σᾶ σὲ χαι ρε τοῦ μεν· » Ἡ πα τρίς μας εἶ ναι ἀ συγ κρί τως γλυ κυ τέ ρα καὶ ἀ πὸ τὰ πουγ κεῖά σου, καὶ ἀ πὸ τοὺς εὐτυ χεῖς τό πους, τοὺς ὁ ποί ους ὑ πό σχε σαι νὰ μᾶς δώ σῃς· ὅ θεν μα ταί ως κο πιά ζεις, ἐ πει δὴ ἡ ἐ λευ θε ρί α μας δὲν πω λεῖ ται, οὔ τ’ ἀ γο ρά ζε ται σχε δὸν μὲ ὅ λους τους θη σαυ ροὺς τῆς γῆς, πα ρά, μὲ τὸ αἷ μα, καὶ θά να τον ἕ ως τοῦ τε λευ ταί ου Σουλ λι ώ του. » Ὅ λοι οἱ Σου λι ῶ ται, μι κροὶ καὶ με γά λοι.» ( Ὁ Ἀ λῆς) ἀ πε φά σι σε νὰ με τα χει ρι σθῇ καὶ τὰ μέ σα τοῦ ἱ ε ρα τεί ου, νο μί ζων ἴ σως τὴν θρησκεί αν ἐ πι τυ χέ στε ρον ὄρ γα νον τοῦ σκο ποῦ του· καὶ ἀλ λα χοῦ εἴ ρη ται, ὅ τι τὸ μό νον ἐ πι στήριγ μα τοῦ Σουλ λί ου με τὰ τὴν ἅ λω σιν τῆς Πρε βέ ζης, ἔ μει νεν ἡ Πάρ γα, ἀ φ’ ἤς ἑ πο ρί ζον το τρο φὰς πο λε μο φό δια καὶ πᾶν ἀ ναγ καῖ ον· τοῦ το λοι πὸν μὴ δυ νη θεὶς νὰ κα τα βά λῃ, ἐ σκέ φθη νὰ ἐ πι τύ χῃ διὰ τοῦ κλή ρου, διὰ τοῦ Μη τρο πο λί του δη λα δὴ Ἰ ω αν νί νων καὶ ἐ πι σκό που Πα ραμυ θί ας, Σουλ λί ου καὶ Πάρ γας, δι α τε λοῦν τος ὑ πὸ τὴν δι και ο δο σί αν τοῦ Ἰω αν νί νων Μη τροπο λί του, ὡς ἐκ τῶν πα ρα κα τιὸν γραμ μά των ἐ ξά γε ται ἡ ἀ λή θεια. « Πρὸς τὸν Ἐ πί σκο πον Πα ρα μυ θί ας. » Θε ο φι λέ στα τε Ἐ πί σκο πε Πα ρα μυ θί ας, ἐν ἁ γί ῳ πνεύ μα τι ἀ γα πη τὲ ἀ δελ φὲ καὶ συλ λειτουρ γὲ κὺρ Χρύ σαν θε, χά ρις εἴ η σοι τῇ θε ο φι λί ᾳ καὶ εἰ ρή νη πα ρὰ θε οῦ. » Φαί νε ται οἱ ἐ παρ χι ῶ ταί σου οἱ Παρ γι νοὶ πῶς ἔ χα σαν τὸν νοῦν τους, καὶ δὲν ἠ ξεύρουν τί κά μουν· ὅ θεν ἰ δοὺ ὁ ποῦ τοὺς γρά φω διὰ νὰ ἀ πέ χουν ἀ πὸ τοὺς Σου λι ώ τας, καὶ νὰ μὴ τοὺς βο η θοῦν καὶ μὲ ἀν θρώ πους καὶ μὲ βα ρού τια καὶ μὲ ζα ϊ ρέ δες· νὰ τοὺς συμ βου λεύσῃς καὶ ἡ θε ο φι λί α σου, κα θὼς γρά φω, δια τὶ ὕ στε ρον, ὅ,τι ἀ κο λου θή σῃ ἂς ὄ ψον ται· μοῦ κα κο φαί νε ται ὅ μως, ὁ ποῦ κον τὰ εἰς αὐ τοὺς κα κο πα θαί νεις ὕστε ρον καὶ ἡ θε ο φι λί α σου. (1) Τὸ τουρ κι κὸν τά λαν τον ὑ πε λο γί ζε τ ο ἐκ πεν τα κο σί ων γρο σί ων, τὸ δὲ γρό σιον εἶ χε ἰ σο δύ να μον ἀξί αν μὲ τὴν ση με ρι νὴν δραχ μήν. (Ση μεί ω ση Περ ραι βοῦ.) «ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΝ ΠΟΙΗΣΑΙ ΤΟΝ ΣΟΥΛΤΑΝΟΝ...» ᾶς πα ρα κα λῶ ὄ χι καὶ τό σο πό λε μο ἐ ναν τί ον τοῦ Ἀν θελ λη νι σμοῦ – συγ γνώμη· Ἑλ λη νι σμοῦ ἤ θε λα νὰ γρά ψω, ἀλ λὰ ἡ γλῶσ σα, βλέ πεις, καὶ ἡ δι ά νοι α ἄλ λα ἔ γρα ψαν. Συ χνὰ πυ κνὰ γρά φε τε στὸν «Δ» γιὰ τὸν ρό λο τῆς Ἐκ κλη σίας στὰ κα τά μαυ ρα χρό νια τῆς Ὀ θω μα νι κῆς κα το χῆς. Ὅ μως ἡ Ἐκ κλη σί α ἦταν τό σο φι λελ λη νι κή, ποὺ ὄ χι μό νο βο η θοῦ σε τοὺς ἀ γῶ νες τοῦ Γέ νους μὲ (ἀ νύ παρκτα) κρυ φὰ σχο λεῖ α, καὶ ἀ φο ρι σμούς, ἀλ λὰ μπρο στὰ στὴν Γε νο κτο νί α, τὸ ἐ ξαν δρα ποδι σμὸ τῶν Ἑλ λή νων, τὴν Γε νι τσα ρο ποί η ση τῶν Ἑλ λη νο παί δων, τί νο μί ζε τε ἔ κα ναν οἱ Ἱ ε ράρ χες; Ἔ ψελ ναν πο λυ χρό νια στὸν σουλ τᾶ νο! Ἂς ἀ πο λαύ σῃ ἕ να ἀ π’ αὐ τὰ κά θε πικρα μέ νος! Τὸ πο λυ χρό νιον αὐ τὸ ἀ νή κει στὸν αἱ μο στα γῆ σουλ τᾶ νο Ἀ βδοὺλ Χα μίτ. Ἦ χος πλά γιος τοῦ τε τάρ του. Πο λυ χρό νιον ποι ῆ σαι Κύ ριος ὁ Θε ὸς τὸν με γα λει ότα τον καὶ κρα ται ό τα τον ἡ μῶν ἄ να κτα, Σουλ τᾶ νον Ἀ βδοὺλ Χα μίτ, αὐ θέν την ἡ μῶν. Κύ ρι ε φύ λατ τε αὐ τὸν εἰς πολ λὰ ἔ τη. Εἰς πολ λὰ ἔ τη. Εἰς πο ο ο ο λὰ ἔ τη η η η η!!! Ἂ, ὅ σον ἀ φο ρᾷ στοὺς ἥ ρω ες τοῦ 1821; Αὐ τοὺς τοὺς πο λυ χρό νι ζαν μὲ ἀ φο ρι σμούς. Καὶ ἂς μὴ νο μί ζω με ὅ τι μπό ρα ἦ ταν καὶ πέ ρα σε! Ἂς θυ μη θοῦ με ὅ τι ὁ νῦν Βαρ θο λομαῖ ος φέ ρει τὸν βαθ μὸ τοῦ ἐ φέ δρου ὑ πο λο χα γοῦ τοῦ τουρ κι κοῦ στρα τοῦ. Δημ. Χαλέας Σύμβουλος Ἐπιχειρήσεων, Σικάγο