Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Νεοναζιστικὸς ἀνθελληνισμὸς καὶ σιωνιστικὴ συνεργία Πρό σφα τα κυ κλο φό ρη σαν δύ ο πο λὺ ἀ ξι ό λο γα βι βλί α. Τὸ πρῶ το ἔ χει τίτ λο: «Νέ α ἔκ δο ση – Πει ρα τὲς καὶ Αὐ το κρά το ρες, Πα λιοὶ καὶ Νέ οι» σὲ με τά φρα ση τοῦ Νί κου Βούλ γα ρη καὶ τὸ δεύ τε ρο «Μαῦ ρος Ἥ λιος» σὲ με τά φρα ση τοῦ Νά σου Κυ ρι α ζό που λου. Κάλ λι στα θὰ μπο ροῦσε κα νεὶς νὰ μὴν συμ φω νή σῃ ἐξ ὁ λο κλή ρου μὲ τὶς το πο θε τή σεις τῶν συγ γρα φέ ων τους, εἶ ναι ὅ μως ἀ ναμ φι σβή τη τα πο λὺ ση μαν τι κὲς οἱ πλη ρο φο ρί ες ποὺ μᾶς πα ρέ χουν. Συγ γρα φέ ας τοῦ πρώ του εἶ ναι ὁ παγ κο σμί ως γνω στὸς φι λό σο φος καὶ κα θη γη τὴς γλωσ σο λογί ας στὸ τε χνο λο γι κὸ ἵ δρυ μα τῆς Μα σα χου σέ της (Μ.Ι.Τ.) Νό αμ Τσόμ σκυ. Πα ρὰ τὴν ἑ βρα ϊ κὴ κα τα γω γή του ὁ Τσόμ σκυ συγ κα τα λέ γε ται στοὺς δρι μεῖς ἐ πι κρι τὲς τῆς πο λι τι κῆς τῶν Η.Π.Α. καὶ τοῦ Ἰσ ρα ήλ. Συ χνὰ τὸν κα τη γο ροῦν ἑ βρα ϊ κῶν συμ φε ρόν των ὀρ γα νώ σεις γιὰ «ἀν τι ση μιτι σμό», μιὰ κα τη γο ρί α ποὺ ἀ πορ ρί πτει ἐξ ὁ ρι σμοῦ ὁ ἴ διος θε ω ρών τας πὼς δὲν ὑ φί στα ται ὡς ὅ ρος μὲ οὐ σί α, ἀλ λὰ ἔ χει ἐ φευ ρε θῆ γιὰ νὰ στιγ μα τί ζῃ ὁ ποι ον δή πο τε ἀν θί στα ται στὴν σι ω νιστι κὴ πο λι τι κή. Ὁ Τσόμ σκυ ἐκ δη λώ νει ξε κά θα ρα τὴν ἀν τί θε σή του στὸν σι ω νι σμὸ καὶ ὑ πενθυ μί ζει πὼς πρό κει ται γιὰ μί α ἀ πάν θρω πη καὶ ἐγ κλη μα τι κὴ ἰ δε ο λο γί α, ποὺ ἔ χει κα τα δι καστῆ ἐ πι σή μως μὲ ψή φι σμα τοῦ Ὀρ γα νι σμοῦ Ἡ νω μέ νων Ἐ θνῶν. Ὁ ἀν τι ε ξου σια στὴς θαυ μαστὴς τοῦ Ἀ ρι στο τέ λη στο χα στὴς εἶ ναι ὑ πο στη ρι κτὴς τῆς ἐ ξεύ ρε σης οὐ σι α στι κῆς λύ σης γιὰ τὸ πα λαι στι νια κὸ ζή τη μα πρὸς ὄ φε λος τῶν συμ φε ρόν των τῶν Πα λαι στι νί ων καὶ ζη τᾷ ὑ πο χώρη ση τῶν Ἰσ ρα η λι νῶν. Δὲν θε ω ρεῖ δι α φο ρε τι κοὺς τοὺς «Δη μο κρα τι κοὺς» ἀ πὸ τοὺς «Ρε πουμπλι κά νους» ὡς πρὸς τὴν οὐ σί α τῆς δι α κυ βέρ νη σής τους καὶ ἐ πι ση μαί νει ὅ τι τὸ Ἰσ ρα ὴλ θὰ ἦταν ἀ δύ να το νὰ προ ω θῇ τὴν ἀ νὰ τὸν κό σμο ἀ πάν θρω πη καὶ ἀν τι δη μο κρα τι κὴ θέ λη σή του, ἂν δὲν εἶ χε τὴν ἀ μέ ρι στη συμ πα ρά στα ση τῶν Η.Π.Α. Κα ταγ γέλ λει ἐ πί σης τὴν πα ρα πλη ροφό ρη ση τῆς κοι νῆς γνώ μης, ποὺ πραγ μα τώ νε ται ἀ πὸ τὰ μα ζι κὰ μέ σα ἐ νη μέ ρω σης ὑ πὲρ τῶν ἰσ ρα η λι νῶν συμ φε ρόν των. Κα τη γο ρεῖ μά λι στα συλ λή βδην τὶς πο λι τι κο στρα τι ω τι κὲς ἡ γε σί ες τῶν ΗΠΑ καὶ τοῦ Ἰσ ρα ὴλ ὅ τι ἐκ παι δεύ ουν, χρη μα το δο τοῦν καὶ προ ω θοῦν να ζι στὲς βα σα νιστὲς καὶ δο λο φό νους, στρα τι ω τι κοὺς καὶ πο λι τι κοὺς στὶς χῶ ρες τοῦ «Τρί του Κό σμου» καὶ εἰδι κὰ στὴν Κεν τρι κὴ καὶ Νό τια Ἀ με ρι κή, γιὰ νὰ κρα τοῦν τὶς χῶ ρες ἐ κεῖ μὲ τὴν βί α ὑ πὸ τὴν ἄ με ση ἐ πιρ ρο ή τους, καὶ ὅ τι δι α τη ροῦν να ζι στι κῶν προ τύ πων στρα τό πε δα ἐκ παί δευ σης ἐντὸς καὶ ἐ κτὸς τοῦ ἐ δά φους τους. ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΕΣ ΑΜΙΣΘΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ νῳ ἀναδιφοῦσα στὶς ἐ πι στο λὲς τῶν ἀ να γνω στῶν τοῦ «Δ» στὸ τεῦ χος 271, μοῦ τρά βη ξε τὴν προ σο χὴ τὸ γράμμα τοῦ δό κτο ρος Μ. Καμ πού ρη καὶ συγ κε κρι μένα ἡ ἀ να φο ρά του στὰ ἀρ χαῖ α ἑλ λη νι κὰ ἱ ε ρα τεῖ α. Μὲ σε βα σμὸ στὶς ἰδέες τοῦ δρ. Καμ πού ρη θὰ ἤ θε λα νὰ κα τα θέ σω ὅ τι εἶ ναι τοὐ λά χι στον ἀ φε λὲς νὰ συγκρί νου με τὰ ἱ ε ρα τεῖ α τῶν προ γό νων μας μὲ ἄλ λα καὶ νὰ τὰ ἐ ξι σώ νου με-ἰ σο πε δώ νουμε. Ποι ᾶς ἐ πο χῆς καὶ ποι ᾶς χώ ρας τὰ ἱ ε ρα τεῖ α συγ κρί νου με μὲ τὰ ἑλ λη νι κὰ ποι ᾶς ἱστορι κῆς πε ρι ό δου; Εἶ ναι συγ κρί σι μα τὸ ἱ ε ρα τεῖ ο τῆς ση με ρι νῆς Χ.Ο. Ἐκ κλη σί ας μὲ τοὺς σοφοὺς χρησμοδότες τοῦ μαν τεί ου τῆς Δω δώ νης ἢ τῶν Δελ φῶν; Μὲ τί σημερινὸ ἢ μὴ ἑλληνικὸ μπο ροῦν νὰ συγ κρι θοῦν τὰ Ἐ λευ σί νια Μυ στή ρια ἢ τὰ Ὀρ φι κά; Ἔ χει καμ μί α σχέ ση τὸ ἑλ λη νι κὸ «θρη σκεύ ε σθαι» τῆς νο ή σε ως τοῦ θεί ου καὶ τῆς κω δι κο ποι η μέ νης γνώ σης μὲ τὸ χρι στι α νι κὸ δογ μα τι κὸ πα ραλή ρη μα; Εἶ ναι σω στὸ νὰ βγά ζου με συμ πε ράσμα τα γιὰ ἀν θρώ πους, κα τα στά σεις καὶ κοι νω νί ες ποὺ ἀπέχουν χι λιά δες χρό νια ἀπὸ τὴν ἐποχή μας κά νον τας σύγ κρι ση μὲ κα τα στά σεις καὶ ἀν θρώ πους τῶν προ σφά των ἱστο ρι κῶν χρό νων; Θὰ προ σπα θή σω νὰ κά νω τὸν δι α χω ρι σμὸ (ὅ σον ἀ φο ρᾷ στὰ ἱ ε ρα τεῖ α) ξε κι νών τας μὲ τὴν δι ευ κρί νη ση ὅ τι στὴν πα λαι ὰ Ἑλ λά δα δὲν ὑ πῆρ χε τὸ «ἐ πάγ γελ μα» τοῦ «κληρικοῦ». Δὲν ὑ πῆρ χε ἐ πάγ γελ μα ἢ ἰ δι ό τη τα «με σά ζον τος» ὁ ποι ου δή πο τε θε οῦ στὸν κό σμο αὐ τὸν ‣