ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Οἱ γεν νή το ρες τοῦ φα σι σμοῦ ἐ ναν τί ον τῶν... Ἑλ λή νων «φασιστῶν» Κύ ρι ε δι ευ θυν τά, Πα ρα κο λου θῶ μὲ με γά λο ἐν δι α φέ ρον ἀ πὸ και ρὸ τὶς δη μο σι εύ σεις στὸ πε ρι ο δι κὸ ποὺ ἐ πιμε λεῖ σθε. Θὰ ἤ μουν κα κό πι στος καὶ ψεύ της, ἂν δὲν ἀ να γνώ ρι ζα τὸ δη μο κρα τι κὸ φρό νη μα ποὺ δι έ πει ἐ σᾶς καὶ τοὺς συ νερ γά τες σας. Γι’ αὐ τὸ καὶ δὲν σᾶς κρύ βω τὴν ὀρ γὴ ποὺ μὲ κα τέλαβε, σὰν δι ά βα σα τὸ ἄρ θρο τοῦ κ. Στέ φα νου Μυ τι ληναί ου στὸ τεῦ χος 273, ὅ που κά νει λό γο γιὰ τὶς κα τη γο ρί ες κά ποι ων γιὰ ρα τσι σμὸ κι ἐ θνι κι σμὸ καὶ οἱ ὁποῖες ρί χνουν λά σπη σὲ ἀν θρώ πους ποὺ ἀ γα ποῦν τὴν Ἀρ χαί α Ἑλ λά δα. Ἡ αἰ σχρό τη τα πολ λῶν κλη ρι κῶν ἔχει φτάσει στὸ ἀ προ χώ ρη το· λὲς καὶ δὲν ξέ ρου με ὅ τι κά θε κα λὸ καὶ προ ο δευτι κὸ ποὺ γί νε ται ἔ χει βά ση του τὰ ἐ πι τεύγ μα τα τῶν προ γό νων μας. Νο μί ζουν ὅ τι ξε χά σα με τὰ ἐγ κλή μα τα ποὺ δι έ πρα ξε ὁ κλῆ ρος συ νερ γα ζό μενος μὲ ὅ λες τὶς ἀρ χὲς κα το χῆς, ποὺ βα σά νι σαν τὸν τό πο μας. Ὄ χι, δὲν ξε χά σα με ὅ τι ὁ Χρι στια νι σμὸς ἐγ κλη μά τη σε ἐ νάν τια στοὺς Ἕλ λη νες σὰν συ νερ γά της τῶν Ρω μαί ων, τῶν Γότ θων, τῶν Τούρ κων, τῶν Ἰ τα λῶν, τῶν Γερ μα νῶν, τῶν Βουλγά ρων, τῶν Ἄγ γλων κ.λπ. Δὲν ξε χά σα με ὅ τι ὑπῆρ ξαν ἱ ε ράρ χες προ δό τες ὅ λων τῶν ἐ θνι κο α πελευ θε ρω τι κῶν με τώ πων καὶ τῶν λα ϊ κῶν κι νη μά- των τῆς πα τρί δας μας. Δὲν ξε χνᾶ με ὅ τι δη λώ σανε ἐ πί ση μα ὑ πο τα γὴ στὶς φα σι στι κὲς δυ νά μεις τῆς Κα το χῆς κι ὅ τι συ νερ γα στή κα νε μὲ ζῆ λο μὲ τὸν Ἄ ξο να, γιὰ νὰ ξε κλη ρί σου νε ὁ ποι ον δή πο τε δὲν ἔ σκυ βε τὸ κε φά λι στὴν αὐ ταρ χι κὴ ἐ ξου σί α τους. Ξέ ρου με κα λὰ ὅ τι μὲ τὴ θρη σκεί α τους χωρί σα νε τοὺς Ἕλ λη νες σὲ χρι στια νούς, μου σουλμά νους κι ἄ θε ους, μπά ζον τας στὸ παι χνί δι τὶς Τουρ κί α, Ἀλ βα νί α κ.λπ. Αὐ τοὶ εἶ ναι μὲ ἱ στο ρικὲς ἀ πο δεί ξεις οἱ φα σί στες, οἱ ρα τσι στές, οἱ μι σογύ νη δες, οἱ ἀν τι ση μῖ τες, οἱ να ζι στές, οἱ χιτ λε ρικοί, οἱ μι σάν θρω ποι καὶ δὲν συμ μα ζεύ ε ται. Ἂν δὲν πά ψουν τὴ φα σι στι κή τους προ πα γάν δα, θὰ ξε ση κώ σουν ξα νὰ τὸ ἐν δι α φέ ρον τῆς δη μο κρα τικῆς κρι τι κῆς γιὰ τὰ ἔρ γα καὶ τὶς ἡ μέ ρες τους. Εἶναι οἱ τε λευ ταῖ οι, ποὺ θὰ εἶ χαν τὸ δι καί ω μα νὰ κρι τι κά ρουν πρω τα γω νι στὲς τῆς νε ώ τε ρης Δι ανό η σής μας σὰν τὸν Μαρ κό που λο, τὸ Θε ο δω ράκη, τὸν Κορ δᾶ το, τὸ Γλέ ζο, τὸν Τρί τση καὶ ὅ ποιον ἄλ λο ἔ χουν πιά σει στὸ στό μα τους. Ξέ ρω ἀν θρώ πους στὴν τά ξη τῶν κλη ρι κῶν ποὺ ἀ γα ποῦ νε τὴν Ἑλ λά δα καὶ τὸν λα ό μας, ποὺ κά νουν ὅ,τι περ νᾷ ἀ πὸ τὸ χέ ρι τους, γιὰ νὰ ξε σκαρ τά ρου νε τὸ ἱ ε ρα τεῖ ο. Ἡ ἀ λή θεια εἶναι ὅ τι κι αὐ τοὶ φο βοῦν ται τὸ σύ στη μά τους, μέ- ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ ΗΣΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ; ά ποι οι δι α μαρ τύ ρον ται γιὰ τὶς «ὑ περ βο λὲς» ποὺ κα τὰ τὴ γνώ μη τους ἐ γρά φησαν σὲ κά ποι ο ἄρ θρο τοῦ «Δαυ λοῦ». Λό γῳ «δι α μορ φω μέ νης γνώ μης» τῶν ἐ λαχί στων αὐ τῶν δὲν εἶ ναι ἀ ναγ καῖ ος ὁ ἀν τί λο γος. Ὅ μως τὸ ὅ λο θέ μα εἶ ναι παγ κόσμιας ἐμ βέ λειας. Οἱ «ἀ νη συ χοῦν τες» λέ νε: Μήπως εἶ ναι ὑ περ βο λὲς τὰ συμ πε ράσμα τα τῆς πρω το πο ρια κῆς ἔ ρευ νας; Μή πως πρέ πει καὶ νὰ στα μα τή σουν; Οἱ ἐ χθροὶ τῆς ἑλληνικῆς νο ο τρο πί ας εἶ ναι γνω στοί. Αὐ τὸ ποὺ δι α φεύ γει εἶ ναι οἱ κατη γο ρί ες τῶν ἀ σχο λου μέ νων μὲ τοὺς Ἕλ λη νες (ἑλ λη νό τρο ποι, ἑλ λη νι στές, ἑλ λη νο μα θεῖς, ἑλ λη νο λά τρες), ποὺ χω ρί ζον ται σέ:  σκε πτό με νους καὶ ἐ ρευ νη τὲς μὲ βά ση τὸν λό γο·  μωροεθνι κι στές, ποὺ δὲν χρει ά ζον ται με λέ τη, τοὺς ἀρ κοῦν οἱ «δο ξα σμέ νοι πρό γο νοι»·  ἑλ λη νο λά τρες-τυ πο λά τρες, χω ρὶς ψά ξι μο γιὰ τὸ ξε κα θά ρι σμα τῆς θο λού ρας·  κα τεστη μέ νο: εἶ ναι συ νή θως με γα λο κα θη γη τὲς παγ κό σμιας ἐμ βέ λειας· ἡ λε γό με νη «ἀ κα δη μα ϊκὴ κοι νό τη τα». Ἡ γε νι κή τους ἀρ χή; Ἐν δι α φέ ρου σα ἡ Ἑλ λά δα, «ἰ δι όρ ρυθ μος» ὁ πο λι τι σμός της, ἀλ λὰ πρέ πει νὰ κι νού με θα μέ σα στὰ πα γι ω μέ να ἀ πὸ τὸν 19ο αἰ. πλαί σια. Πέ ραν τούτου οὐ δέν. ‣