18152 ΔΑΥΛΟΣ/275, Δεκέμβριος 2004 νουνε στὴν ἀφάνεια καὶ ποτὲ δὲν ἔγιναν ἅγιοι οἱ παλιοὶ ἀπὸ αυτοὺς καὶ δὲν θὰ γίνουν κι οἱ καινούργιοι. Τὸ ἱερατεῖο ὥρκιζε τοὺς κατακτητὲς καὶ τοὺς δικτάτορες, αὐτὸ στήριζε τὸν φασισμό, αὐτὸ τὸν συντηρεῖ καὶ τώρα. Δὲν πάει πολὺς καιρὸς ἀπὸ τὸν Μάρτη τοῦ 2002, ποὺ ὁ παπατηλεορασάκιας Γεώργιος Μεταλληνὸς γράφοντας σὲ κάποια φυλλάδα ξεκαθάρισε ὅτι ἡ Ἐκκλησία καταδικάζει ὁτιδήποτε εἶναι δημοκρατικὸ καὶ πρωτοπόρο. Εἶναι ν’ ἀπορῇς ποὺ οἱ ναρκέμποροι αὐτοὶ σκορποῦν ἀκόμα ὄπιο στὸν κοσμάκη. Πάντως σᾶς βεβαιῶ, κύριε Λάμπρου, ὅτι εἴμαστε πολλοὶ ποὺ ἀγανακτοῦμε μ’ αὐτὰ καὶ μ’ αὐτὰ καὶ νὰ ξέρετε ὅτι συντρέχουμε ποικίλως τὸν ἀγῶνα ποὺ κάμετε γιὰ νὰ μᾶς ξυπνήσετε ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς ἀντιδραστικούς, τοὺς ἐφευρέτες τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ χιτλερισμοῦ. Αὐτοὺς ποὺ συντηροῦν τὴ δουλεία μὲ τὸ νὰ βαφτίζουν χριστιανορθόδοξους τὰ ξερριζωμένα ἀνθρωπάκια ποὺ φέρνει τὸ κεφάλαιο στὰ μέρη μας, γιὰ νὰ τὰ ἐκμεταλλεύεται μαζὶ μὲ τὸ ἱερατεῖο. Ἂς εἶναι, ξυπνᾶμε καὶ οἱ θεοκράτες δὲν φτουρᾶνε καὶ πολὺ πιά. Μὲ τιμή Γιάννης Στεφανίδης, Ἀθήνα «Σκληρὸς» ἑβραιοφοινικισμὸς ἀμερικανικοῦ περιοδικοῦ Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Τὸ ὅτι ἡ ἱκανότης μου νὰ ὁμιλῶ σήμερα καὶ νὰ σᾶς γράφω αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴ ὀφείλεται στὸν μέγιστο τῶν πολιτισμῶν καὶ λαῶν τῆς ἀνθρωπότητος, τὸν Φοινικικό, εἶναι πιὰ παγκοσμίως γνωστό, καὶ μόνον ὁ «Δαυλὸς» δὲν ἐννοεῖ νὰ τὸ καταλάβῃ. Ἔτσι, ὕστερα ἀπὸ τοὺς ἡμεδαποὺς καὶ ἀλλοδαποὺς φοινικιστὲς καὶ τὴν σχετικὴ βιβλιογραφία, ἔρχεται τὸ παγκοσμίου φήμης καὶ ἐγκυρότητος περιοδικὸ «National Geographic» σὲ ἕνα ἐπιστημονικώτατο ἄρθρο του νὰ καταλήξῃ: «Λόγῳ τῆς εὐαισθησίας τοῦ πάπυρου, τοῦ βασικοῦ ὑλικοῦ γραφῆς τῶν Φοινίκων, δὲν διασώθηκαν κείμενά τους. Ὅ,τι γνωρίζουμε γι' αὐτούς, προέρχεται ἀπὸ ἀναφορὲς ἀντιπάλων λαῶν, ποὺ ἐνδέχεται νὰ εἶναι ἀνακριβεῖς ἢ καὶ ὑποκειμενικές. Ἡ εἰρωνεία εἶναι ὅτι, ἐνῷ οἱ Φοίνικες θεωροῦνται οἱ ἐφευρέτες τοῦ σύγχρονου ἀλφαβήτου –τὸ ὁποῖο διέδωσαν μέσῳ τοῦ ἐμπορίου σὲ ἄλλες περιοχὲς τῆς Μεσογείου– ἐν τούτοις τίποτε δὲν σῴζεται ἀπὸ τὴν πλούσια λογοτεχνία τους.» («National Geographic», Ὀκτ. 2004, σελ. 40). Ἐπιτέλους ἔλαμψε ἡ ἀλήθεια! Ὁ πολιτισμὸς τῶν Φοινίκων ἦταν τέτοιου μεγέθους καὶ τόσο προηγμένος, ὥστε οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ ξεκινήσουν νὰ γράφουν κατευθεῖαν σὲ πάπυρους, ἀπαξιώντας νὰ γράψουν σὲ ἄλλα ὑλικὰ μὲ μεγαλύτερη ἀντοχὴ στὸν χρόνο, ὅπως ἄλλοι βάρβαροι λαοὶ σὰν τοὺς Ἕλληνες. Καὶ δυστυχῶς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα χάθηκαν ὅλα τὰ ἔργα τῶν δεκάδων Φοινίκων ἐπιστημόνων, ἰατρῶν, φιλοσόφων, ἀστρονόμων, μαθηματικῶν, τραγῳδῶν καὶ ποιητῶν, οἱ ὁποῖοι πεισματικῶς ἔγραφαν μόνο σὲ πάπυρους, τοὺς ὁποίους –καὶ αὐτὸ εἶναι μία βάσιμη ὑποψία– προμηθεύονταν ἀπὸ Ἕλληνες Τί κατάφερε τὸ παγκόσμιο αὐτὸ δίκτυο; Τὴν συρρίκνωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ στοὺς 4 τομεῖς:  Χρόνος: Ἀρχίζει(;) ἀπὸ τὸν 8ο [ὁ ἀξεπέραστος Ὅμηρος «ἐφύτρωσε» ξαφνικὰ μετὰ ἀπὸ ἑκατοντάδες «μαῦρα χρόνια»] καὶ τελειώνει τὸν 2ο αἰ. π.Χ. Συνεχίζουν οἱ Ρωμαῖοι [καλοὶ πολεμιστὲς ὅπως καὶ οἱ Σελτζοῦκοι Τοῦρκοι, ἀλλὰ οὔτε οἰκοδόμοι εἶναι οὔτε φιλόσοφοι οὔτε...]. Δηλαδὴ 600 χρόνια μόνο! Καὶ ἀπὸ αὐτὰ ὁ «χρυσοῦς(;) αἰών». Ἄντε, λόγῳ Σλῆμαν καὶ Βέντρις, μέχρι τὸν 17ο αἰ. π.Χ. Ἄσε νὰ «κουρεύωνται» οἱ μελετητὲς τύπου ἀστρονόμου Χασάπη (Ὀρφικὰ) καὶ Κουτρουβέλη (33.000 π.Χ.), Πουλιανοῦ (ἐργαλεῖα 800 χιλ. ἕως 2,5 ἑκατομ. ἐτῶν).  Χῶρος: Τὸ 99% τῶν μελετητῶν διεθνῶς ἀντικαθιστοῦν τὴν (μεγίστη) Ἑλλάδα μὲ τὴν Ἀθήνα. Λίγοι προεκτείνουν τὸ ἐνδιαφέρον τους ἕως τὴν Σπάρτη. Οἱ Ἴωνες κατ’ αὐτοὺς μᾶλλον Χετταῖοι. Ἡ ἐξάπλωση τῶν Ἑλλήνων στὸν Πόντο καὶ Κ. Ἰταλία ἦταν ἐμπορικοὶ σταθμοὶ μεταναστῶν. Καὶ ὅμως οἱ 4.500 πόλεις (ὁ S. Smith, τὸ Πρίστον κ.ἄ. βρῆκαν περισσότερες) ἦσαν ἁπλωμένες ἀπὸ Ἀτλαντικὸ ὣς Ἰνδικό, ἀπὸ τὴν Μερόη (πλησίον τοῦ Ἰσημερινοῦ) ὣς τὴν Β. Εὐρώπη. Καὶ ὁ Πολιτισμὸς οἰκουμενικός.  Ποσότητα: Λένε ἐπισήμως: «Ἕνας ὁ Παρθενῶνας (οἱ 20.000 λοιποὶ ναοὶ ἀπὸ ἀνύπαρκτοι ἕως ἄνευ ἐνδιαφέροντος), ἕνα Ὡρολόγιον (Ἀέρηδες), ἡ γλῶσσα περιω‣