18152 ΔΑΥΛΟΣ/275, Δεκέμβριος 2004 νουνε στὴν ἀφάνεια καὶ ποτὲ δὲν ἔγιναν ἅγιοι οἱ παλιοὶ ἀπὸ αυτοὺς καὶ δὲν θὰ γίνουν κι οἱ καινούργιοι. Τὸ ἱερατεῖο ὥρκιζε τοὺς κατακτη- τὲς καὶ τοὺς δικτάτορες, αὐτὸ στήριζε τὸν φα- σισμό, αὐτὸ τὸν συντηρεῖ καὶ τώρα. Δὲν πάει πολὺς καιρὸς ἀπὸ τὸν Μάρτη τοῦ 2002, ποὺ ὁ παπατηλεορασάκιας Γεώργιος Μεταλληνὸς γράφοντας σὲ κάποια φυλλάδα ξεκαθάρισε ὅ- τι ἡ Ἐκκλησία καταδικάζει ὁτιδήποτε εἶναι δη- μοκρατικὸ καὶ πρωτοπόρο. Εἶναι ν’ ἀπορῇς ποὺ οἱ ναρκέμποροι αὐτοὶ σκορποῦν ἀκόμα ὄπιο στὸν κοσμάκη. Πάντως σᾶς βεβαιῶ, κύριε Λάμπρου, ὅτι εἴ- μαστε πολλοὶ ποὺ ἀγανακτοῦμε μ’ αὐτὰ καὶ μ’ αὐτὰ καὶ νὰ ξέρετε ὅτι συντρέχουμε ποικίλως τὸν ἀγῶνα ποὺ κάμετε γιὰ νὰ μᾶς ξυπνήσετε ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς ἀντιδραστικούς, τοὺς ἐφευρέ- τες τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ χιτλερισμοῦ. Αὐτοὺς ποὺ συντηροῦν τὴ δουλεία μὲ τὸ νὰ βαφτίζουν χριστιανορθόδοξους τὰ ξερριζωμένα ἀνθρωπά- κια ποὺ φέρνει τὸ κεφάλαιο στὰ μέρη μας, γιὰ νὰ τὰ ἐκμεταλλεύεται μαζὶ μὲ τὸ ἱερατεῖο. Ἂς εἶναι, ξυπνᾶμε καὶ οἱ θεοκράτες δὲν φτουρᾶνε καὶ πολὺ πιά. Μὲ τιμή Γιάννης Στεφανίδης, Ἀθήνα «Σκληρὸς» ἑβραιοφοινικισμὸς ἀμερικανικοῦ περιοδικοῦ Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Τὸ ὅτι ἡ ἱκανότης μου νὰ ὁμιλῶ σήμερα καὶ νὰ σᾶς γράφω αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴ ὀφείλεται στὸν μέγιστο τῶν πολιτισμῶν καὶ λαῶν τῆς ἀν- θρωπότητος, τὸν Φοινικικό, εἶναι πιὰ παγκο- σμίως γνωστό, καὶ μόνον ὁ «Δαυλὸς» δὲν ἐννο- εῖ νὰ τὸ καταλάβῃ. Ἔτσι, ὕστερα ἀπὸ τοὺς ἡμε- δαποὺς καὶ ἀλλοδαποὺς φοινικιστὲς καὶ τὴν σχε- τικὴ βιβλιογραφία, ἔρχεται τὸ παγκοσμίου φή- μης καὶ ἐγκυρότητος περιοδικὸ «National Geo- graphic» σὲ ἕνα ἐπιστημονικώτατο ἄρθρο του νὰ καταλήξῃ: «Λόγῳ τῆς εὐαισθησίας τοῦ πά- πυρου, τοῦ βασικοῦ ὑλικοῦ γραφῆς τῶν Φοινί- κων, δὲν διασώθηκαν κείμενά τους. Ὅ,τι γνωρί- ζουμε γι' αὐτούς, προέρχεται ἀπὸ ἀναφορὲς ἀν- τιπάλων λαῶν, ποὺ ἐνδέχεται νὰ εἶναι ἀνακρι- βεῖς ἢ καὶ ὑποκειμενικές. Ἡ εἰρωνεία εἶναι ὅτι, ἐνῷ οἱ Φοίνικες θεωροῦνται οἱ ἐφευρέτες τοῦ σύγχρονου ἀλφαβήτου –τὸ ὁποῖο διέδωσαν μέ- σῳ τοῦ ἐμπορίου σὲ ἄλλες περιοχὲς τῆς Μεσο- γείου– ἐν τούτοις τίποτε δὲν σῴζεται ἀπὸ τὴν πλούσια λογοτεχνία τους.» («National Geogra- phic», Ὀκτ. 2004, σελ. 40). Ἐπιτέλους ἔλαμψε ἡ ἀλήθεια! Ὁ πολιτισμὸς τῶν Φοινίκων ἦταν τέτοιου μεγέθους καὶ τόσο προηγμένος, ὥστε οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ ξεκινή- σουν νὰ γράφουν κατευθεῖαν σὲ πάπυρους, ἀ- παξιώντας νὰ γράψουν σὲ ἄλλα ὑλικὰ μὲ μεγα- λύτερη ἀντοχὴ στὸν χρόνο, ὅπως ἄλλοι βάρβα- ροι λαοὶ σὰν τοὺς Ἕλληνες. Καὶ δυστυχῶς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα χάθηκαν ὅλα τὰ ἔργα τῶν δε- κάδων Φοινίκων ἐπιστημόνων, ἰατρῶν, φιλοσό- φων, ἀστρονόμων, μαθηματικῶν, τραγῳδῶν καὶ ποιητῶν, οἱ ὁποῖοι πεισματικῶς ἔγραφαν μόνο σὲ πάπυρους, τοὺς ὁποίους –καὶ αὐτὸ εἶναι μία βάσιμη ὑποψία– προμηθεύονταν ἀπὸ Ἕλληνες Τί κατάφερε τὸ παγκόσμιο αὐτὸ δίκτυο; Τὴν συρρίκνωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ στοὺς 4 τομεῖς:  Χρόνος: Ἀρχίζει(;) ἀπὸ τὸν 8ο [ὁ ἀξεπέραστος Ὅμηρος «ἐφύτρωσε» ξαφνικὰ μετὰ ἀπὸ ἑκατοντάδες «μαῦρα χρόνια»] καὶ τελειώνει τὸν 2ο αἰ. π.Χ. Συνεχίζουν οἱ Ρωμαῖοι [καλοὶ πολεμιστὲς ὅπως καὶ οἱ Σελτζοῦκοι Τοῦρκοι, ἀλλὰ οὔτε οἰκοδόμοι εἶναι οὔτε φιλόσοφοι οὔτε...]. Δηλαδὴ 600 χρόνια μόνο! Καὶ ἀπὸ αὐτὰ ὁ «χρυσοῦς(;) αἰών». Ἄντε, λόγῳ Σλῆμαν καὶ Βέντρις, μέχρι τὸν 17ο αἰ. π.Χ. Ἄσε νὰ «κουρεύωνται» οἱ μελετητὲς τύπου ἀστρονόμου Χασάπη (Ὀρφικὰ) καὶ Κουτρουβέλη (33.000 π.Χ.), Πουλια- νοῦ (ἐργαλεῖα 800 χιλ. ἕως 2,5 ἑκατομ. ἐτῶν).  Χῶρος: Τὸ 99% τῶν μελετητῶν διεθνῶς ἀντικαθιστοῦν τὴν (μεγίστη) Ἑλλάδα μὲ τὴν Ἀθήνα. Λίγοι προεκτείνουν τὸ ἐνδιαφέρον τους ἕως τὴν Σπάρτη. Οἱ Ἴωνες κατ’ αὐτοὺς μᾶλλον Χετταῖοι. Ἡ ἐξάπλωση τῶν Ἑλλήνων στὸν Πόντο καὶ Κ. Ἰταλία ἦταν ἐμπορικοὶ σταθμοὶ μεταναστῶν. Καὶ ὅμως οἱ 4.500 πόλεις (ὁ S. Smith, τὸ Πρίστον κ.ἄ. βρῆκαν περισσότερες) ἦσαν ἁπλωμένες ἀπὸ Ἀτλαντικὸ ὣς Ἰνδικό, ἀπὸ τὴν Μερόη (πλησίον τοῦ Ἰσημερινοῦ) ὣς τὴν Β. Εὐρώπη. Καὶ ὁ Πολιτισμὸς οἰ- κουμενικός.  Ποσότητα: Λένε ἐπισήμως: «Ἕνας ὁ Παρθενῶνας (οἱ 20.000 λοιποὶ ναοὶ ἀπὸ ἀνύπαρκτοι ἕως ἄνευ ἐνδιαφέροντος), ἕνα Ὡρολόγιον (Ἀέρηδες), ἡ γλῶσσα περιω- ‣