ΔΑΥΛΟΣ/275, Δεκέμβριος 2004 18155 ναν συμβιβασμό, ἀρνούμενος τὸ τσίρκο τῶν διαφημίσεων, προστατεύοντας μὲ τὸ παράδειγμά του τὴν σοβαρότητα τοῦ ἀντικειμένου «Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς» καὶ τὴν ἀνόθευτη ἔρευνα. Οἱ ἑλλαδέμποροι διαπιστώνουν ὅτι ὁ Ἕλλην βλέποντας τὰ κείμενα τοῦ Σωκράτη πλάι σὲ διαφημίσεις κομμωτηρίων, βουλκανιζατὲρ καὶ ἑστιατορίων, ἀναστάτωσε τὸ εὐαίσθητο πεπτικό του σύστημα (κοινῶς «τοῦ γύρισαν τὰ ἔντε- ρα») ἀπὸ τὶς μίζερες σελίδες, τὴν ἀγραμματωσύνη τους, τὴν προφητολογία καὶ οὐφολογία τους καὶ ἕναν ἀηδιαστικὸ κατακλυσμὸ διαφημίσεων, ποὺ τοῦ «γύρισαν τὸ μάτι». Οἱ ἑλλαδέμποροι βουλιάζουν τώρα, ὅπως τοὺς ἄξιζε. Μὲ ἐκτίμηση Ἀγγελικὴ Ρέτουλα Πειραιᾶς Τὸ «ἔχω», τὸ «ἑκὰς» καὶ ἡ «ἐκεχειρία» Κύριε διευθυντά, Στὴν στήλη «Αἴσιμα καὶ Ἀδήριτα» τοῦ ὑπ. ἀριθμ. 271 τεύχους τοῦ «Δ» (σελ. 17841) ἐπὶ τῆς ἐτυμολογίας τῆς λέξεως «ἐκεχειρία» ἀναφέρεται ὅτι αὐτὴ προέρχεται ἐκ τῆς φράσεως τῶν ἀρχαίων «ἔχειν χεῖρας». Στὰ ἐγκυκλοπαιδικὰ λεξικὰ Ἡλίου, Παπύρου καὶ στὸ Ὁμηρικὸν Λεξικὸν Κοφινιώτη ἀναγράφεται ἡ λέξις «ἑκάς» = ἐπίρ. σημαῖνον: πόρρω, ἄπω, μακράν. Στὰ δύο πρῶτα λεξικὰ σημειώνεται καὶ ἡ κατὰ τὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια ἐκφωνουμένη φράσις «ἑκὰς οἱ βέβηλοι», μακρὰν οἱ ἀμύητοι (μιαροί). Ἐκ τῆς σημασίας τῆς λέξεως «ἑκὰς» φρονῶ ὅτι μᾶλλον τὸ πρῶτον συνθετικὸν τῆς λέξεως ἐκεχειρία πρέπει νὰ εἶναι ἡ λέξις αὐτή, ἤτοι: ἑκὰς + χεῖρας = μακρὰν τὰς χεῖρας = μὴ συμ(εν)πλέκεσθε καὶ δι’ ἀποβολῆς τοῦ σῖγμα καὶ μετατροπῆς τοῦ α εἰς ε χάριν εὐφωνίας προῆλθεν ἡ τελικὴ μορφὴ τῆς λέξεως «ἐκεχειρία». Μὲ ἐκτίμηση Κων. Τζελέπης Σ/χης ἐ.ἀ. (ΠΒ), Καλαμαριά Σημ. «Δ»: Τὸ ἐπίρρημα «ἑκὰς» (=σὲ ἀπόσταση) προέρχεται ἐπίσης ἀπὸ τὸ ρῆμα «ἔχω» (= ἀρχ. συγκρατῶ μακριά). Συνεπῶς καὶ οἱ τρεῖς λέξεις, ἔχω, ἑκάς, ἐκεχειρία εἶναι ὁμόρριζες. Ποιοί «ἔδιναν» καὶ ποιοί «ἔπαιρναν» στὴν Ἐκκλησία τοῦ Παύλου Κύριε διευθυντά, Στὸ τελευταῖο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ σας, στὸ ἄρθρο περὶ ἀνθελληνισμοῦ τοῦ Ἰησοῦ καὶ στὴν σελίδα 17914, ἀναφέρεται μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀπὸ τὸν συνεργάτη σας ὅτι οἱ ἐπιστολὲς τοῦ Παύλου πρὸς Κορινθίους, Ἐφεσίους κ.λπ. ἀπευθύνονται πρὸς Ἑβραίους τῶν πόλεων αὐτῶν. Ἐπειδή, κ. διευθυντά, τὸ περιοδικό σας διαμορφώνει ἀπόψεις καὶ κυριολεκτικὰ κτίζει ἑλληνικὲς συνειδήσεις, θὰ ἤθελα νὰ διευκρινίσω ὅτι ὁ Παῦλος –ὅπως ἐμφανῶς ἀπὸ μία προσεκτικὴ μελέτη διαφαίνεται– ἀπευθυνόταν σὲ Ἐθνικοὺς (Ἕλληνες). Εἶχαν βέβαια τοποθετηθῆ στὶς πρῶτες χριστιανικὲς ὁμάδες καὶ διάφοροι ἐγκάθετοι Ἰουδαῖοι γιὰ τὴν εἴσπραξη ἀναγκαστικῶν φόρων ἀπὸ τοὺς «πιστούς». Τὰ παραπάνω διακρίνονται καθαρὰ στὶς δύο πρὸς Κορινθίους ἐπιστολὲς ἀλλὰ καὶ στὴν πρὸς Γαλάτας, ὅπου ἀλλοῦ τοὺς λέει ὅτι εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ συνεισφέρουν «τὰ ἔθνη» τὰ ὑλικά τους ἀγαθὰ πρὸς τοὺς «ἁγίους» τῆς Ἱερουσαλήμ, διότι αὐτοὶ (τὰ ἔθνη) πῆραν τὰ «πνευματικὰ ἀγαθὰ» τῶν «ἁγίων» καὶ ἀλλοῦ ὅτι, ἂν δὲν «συνεισφέρουν ἐθελοντικά», θὰ κατέβῃ ὁ ἴδιος μὲ ράβδο ἢ θὰ τοὺς ξαναστείλῃ τὸν Τίτο... Εἰδικὰ οἱ δύο ἐπιστολὲς πρὸς Κορινθίους ἀλλὰ καὶ πρὸς Γαλάτας ἀποτελοῦν τὸν «δεκάλογο» τοῦ καλοῦ «νονοῦ», τμῆμα τοῦ καταστατικοῦ της μαφίας. Ἡ ἵδρυση δὲ τῆς «Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας» πραγματοποιήθηκε, ὅταν μετὰ ἀπὸ κόντρες, βρισιὲς καὶ ἀλληλομαχαιρώματα μεταξύ τους –διότι στὴν ἀρχικὴ μοιρασιὰ τὰ Ἔθνη ἀνῆκαν στὴν «δικαιοδοσία» τοῦ Κηφᾶ-Πέτρου– συναντήθηκαν μὲ τοὺς Ἰάκωβο (ἀδελφὸ τοῦ Ἰησοῦ), τὸν Ἰωάννη (αὐτὸς εἶναι ἀνηψιὸς) καὶ τὸν Πέτρο στὴν Ἱερουσαλὴμ γιὰ διευθέτηση. Ἐκεῖ «ρίχτηκε» ἀπὸ τοὺς ἄλλους διαμαρτυρόμενος ὁ Πέτρος καὶ τὰ Ἔθνη πέρασαν στὴν «δικαιοδοσία» τοῦ Σαοὺλ Παύλου, μὲ τὴν ὑποχρέωση ὅμως νὰ ἀποστέλῃ αὐτὸς μέρος τῆς εἴσπραξης ἀπὸ τὴ φορολογία στοὺς «ἁγίους» τῆς Ἱερουσαλήμ. (Γαλ., Κεφ. 2, στ. 6-10). Αὐτὰ πολὺ περιληπτικά, διότι τὸ βάθος τῆς ἰουδαιοχριστιανικῆς συνωμοσίας εἶναι πραγματικὰ ἀπύθμενο. Μετὰ τιμῆς Ἄγγελος Δημαρίδης Γαλάτσι, Ἀθῆναι