ΔΑΥΛΟΣ/275, Δεκέμβριος 2004 18155 ναν συμβιβασμό, ἀρνούμενος τὸ τσίρκο τῶν δι- αφημίσεων, προστατεύοντας μὲ τὸ παράδειγμά του τὴν σοβαρότητα τοῦ ἀντικειμένου «Ἑλληνι- κὸς Πολιτισμὸς» καὶ τὴν ἀνόθευτη ἔρευνα. Οἱ ἑλλαδέμποροι διαπιστώνουν ὅτι ὁ Ἕλλην βλέποντας τὰ κείμενα τοῦ Σωκράτη πλάι σὲ δι- αφημίσεις κομμωτηρίων, βουλκανιζατὲρ καὶ ἑ- στιατορίων, ἀναστάτωσε τὸ εὐαίσθητο πεπτι- κό του σύστημα (κοινῶς «τοῦ γύρισαν τὰ ἔντε- ρα») ἀπὸ τὶς μίζερες σελίδες, τὴν ἀγραμματω- σύνη τους, τὴν προφητολογία καὶ οὐφολογία τους καὶ ἕναν ἀηδιαστικὸ κατακλυσμὸ διαφη- μίσεων, ποὺ τοῦ «γύρισαν τὸ μάτι». Οἱ ἑλλαδέμ- ποροι βουλιάζουν τώρα, ὅπως τοὺς ἄξιζε. Μὲ ἐκτίμηση Ἀγγελικὴ Ρέτουλα Πειραιᾶς Τὸ «ἔχω», τὸ «ἑκὰς» καὶ ἡ «ἐκεχειρία» Κύριε διευθυντά, Στὴν στήλη «Αἴσιμα καὶ Ἀδήριτα» τοῦ ὑπ. ἀριθμ. 271 τεύχους τοῦ «Δ» (σελ. 17841) ἐπὶ τῆς ἐ- τυμολογίας τῆς λέξεως «ἐκεχειρία» ἀναφέρεται ὅτι αὐτὴ προέρχεται ἐκ τῆς φράσεως τῶν ἀρχαί- ων «ἔχειν χεῖρας». Στὰ ἐγκυκλοπαιδικὰ λεξικὰ Ἡλίου, Παπύρου καὶ στὸ Ὁμηρικὸν Λεξικὸν Κοφινιώτη ἀναγρά- φεται ἡ λέξις «ἑκάς» = ἐπίρ. σημαῖνον: πόρρω, ἄπω, μακράν. Στὰ δύο πρῶτα λεξικὰ σημειώνε- ται καὶ ἡ κατὰ τὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια ἐκφω- νουμένη φράσις «ἑκὰς οἱ βέβηλοι», μακρὰν οἱ ἀμύητοι (μιαροί). Ἐκ τῆς σημασίας τῆς λέξεως «ἑκὰς» φρονῶ ὅ- τι μᾶλλον τὸ πρῶτον συνθετικὸν τῆς λέξεως ἐκε- χειρία πρέπει νὰ εἶναι ἡ λέξις αὐτή, ἤτοι: ἑκὰς + χεῖρας = μακρὰν τὰς χεῖρας = μὴ συμ(εν)πλέ- κεσθε καὶ δι’ ἀποβολῆς τοῦ σῖγμα καὶ μετατρο- πῆς τοῦ α εἰς ε χάριν εὐφωνίας προῆλθεν ἡ τελι- κὴ μορφὴ τῆς λέξεως «ἐκεχειρία». Μὲ ἐκτίμηση Κων. Τζελέπης Σ/χης ἐ.ἀ. (ΠΒ), Καλαμαριά Σημ. «Δ»: Τὸ ἐπίρρημα «ἑκὰς» (=σὲ ἀπόσταση) προέρχεται ἐπίσης ἀπὸ τὸ ρῆμα «ἔχω» (= ἀρχ. συγκρατῶ μακριά). Συνεπῶς καὶ οἱ τρεῖς λέξεις, ἔχω, ἑκάς, ἐκεχειρία εἶναι ὁμόρριζες. Κύριε διευθυντά, Στὸ τελευταῖο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ σας, στὸ ἄρθρο περὶ ἀνθελληνισμοῦ τοῦ Ἰησοῦ καὶ στὴν σελίδα 17914, ἀναφέρεται μεταξὺ τῶν ἄλ- λων ἀπὸ τὸν συνεργάτη σας ὅτι οἱ ἐπιστολὲς τοῦ Παύλου πρὸς Κορινθίους, Ἐφεσίους κ.λπ. ἀπευ- θύνονται πρὸς Ἑβραίους τῶν πόλεων αὐτῶν. Ποιοί «ἔδιναν» καὶ ποιοί «ἔπαιρναν» στὴν Ἐκκλησία τοῦ Παύλου ξαναστείλῃ τὸν Τίτο... Εἰδικὰ οἱ δύο ἐπιστολὲς πρὸς Κορινθίους ἀλλὰ καὶ πρὸς Γαλάτας ἀποτε- λοῦν τὸν «δεκάλογο» τοῦ καλοῦ «νονοῦ», τμῆ- μα τοῦ καταστατικοῦ της μαφίας. Ἡ ἵδρυση δὲ τῆς «Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας» πραγματοποι- ήθηκε, ὅταν μετὰ ἀπὸ κόντρες, βρισιὲς καὶ ἀλ- ληλομαχαιρώματα μεταξύ τους –διότι στὴν ἀρ- χικὴ μοιρασιὰ τὰ Ἔθνη ἀνῆκαν στὴν «δικαιο- δοσία» τοῦ Κηφᾶ-Πέτρου– συναντήθηκαν μὲ τοὺς Ἰάκωβο (ἀδελφὸ τοῦ Ἰησοῦ), τὸν Ἰωάννη (αὐτὸς εἶναι ἀνηψιὸς) καὶ τὸν Πέτρο στὴν Ἱε- ρουσαλὴμ γιὰ διευθέτηση. Ἐκεῖ «ρίχτηκε» ἀπὸ τοὺς ἄλλους διαμαρτυρόμενος ὁ Πέτρος καὶ τὰ Ἔθνη πέρασαν στὴν «δικαιοδοσία» τοῦ Σαοὺλ Παύλου, μὲ τὴν ὑποχρέωση ὅμως νὰ ἀποστέλῃ αὐτὸς μέρος τῆς εἴσπραξης ἀπὸ τὴ φορολογία στοὺς «ἁγίους» τῆς Ἱερουσαλήμ. (Γαλ., Κεφ. 2, στ. 6-10). Αὐτὰ πολὺ περιληπτικά, διότι τὸ βά- θος τῆς ἰουδαιοχριστιανικῆς συνωμοσίας εἶναι πραγματικὰ ἀπύθμενο. Ἐπειδή, κ. διευθυντά, τὸ περιοδικό σας δια- μορφώνει ἀπόψεις καὶ κυριολεκτικὰ κτίζει ἑλ- ληνικὲς συνειδήσεις, θὰ ἤθελα νὰ διευκρινίσω ὅτι ὁ Παῦλος –ὅπως ἐμφανῶς ἀπὸ μία προσεκτι- κὴ μελέτη διαφαίνεται– ἀπευθυνόταν σὲ Ἐθνι- κοὺς (Ἕλληνες). Εἶχαν βέβαια τοποθετηθῆ στὶς πρῶτες χριστιανικὲς ὁμάδες καὶ διάφοροι ἐγκά- θετοι Ἰουδαῖοι γιὰ τὴν εἴσπραξη ἀναγκαστικῶν φόρων ἀπὸ τοὺς «πιστούς». Τὰ παραπάνω δια- κρίνονται καθαρὰ στὶς δύο πρὸς Κορινθίους ἐ- πιστολὲς ἀλλὰ καὶ στὴν πρὸς Γαλάτας, ὅπου ἀλ- λοῦ τοὺς λέει ὅτι εἶναι ὑποχρεωμένα νὰ συνει- σφέρουν «τὰ ἔθνη» τὰ ὑλικά τους ἀγαθὰ πρὸς τοὺς «ἁγίους» τῆς Ἱερουσαλήμ, διότι αὐτοὶ (τὰ ἔθνη) πῆραν τὰ «πνευματικὰ ἀγαθὰ» τῶν «ἁγί- ων» καὶ ἀλλοῦ ὅτι, ἂν δὲν «συνεισφέρουν ἐθε- λοντικά», θὰ κατέβῃ ὁ ἴδιος μὲ ράβδο ἢ θὰ τοὺς Μετὰ τιμῆς Ἄγγελος Δημαρίδης Γαλάτσι, Ἀθῆναι