ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΚΑΙΣΑΡΟΠΑΠΙΣΜΟΥ; ρόθεση τοῦ παρόντος σημειώματος εἶναι νὰ ἐ πι ση μά νω κά ποι α ἀ νη συ χη τι κὰ —γιὰ τοὺς το μεῖς τῶν ἐν δι α φε ρόν των μας— σημεῖ α τῶν και ρῶν. Γνω ρί ζε τε πο λὺ κα λὰ ὅ τι ὅ λα αὐ τὰ τὰ ἔ τη τῆς συ νερ γα σί ας μου μὲ τὸν «Δ» ἀ πο φεύ γω ἐ πι με λῶς νὰ σχο λιά σω τὴν τρέ χου σα πο λι τι κὴ ἐ πι και ρό τη τα μέ σα ἀ πὸ τὶς σε λί δες του, σε βό με νος τὸν χα ρα κτῆ ρα τοῦ πε ρι ο δι κοῦ. Ὅ μως τὸ τε λευ ταῖ ο δι ά στη μα πα ρα τη ροῦμε γύ ρω μας μί αν αὔ ξη ση τοῦ –οὕ τως ἢ ἄλ λως πα γι ω μέ νου ἀ πὸ ἱ δρύ σε ως τοῦ ἑλ λα δι κοῦ κρά τους– θε ο κρα τι κοῦ ἐ ναγ κα λι σμοῦ, ποὺ ὑ φί στα ται ἡ πολι τι κὴ δι οί κη ση τῆς χώ ρας μας. Οἱ πο λι τι κοῦ καὶ θε σμι κοῦ χα ρα κτῆ ρα ἀ πο φά σεις ποὺ ἔ χουν λη φθῆ προ σφά τως ἀ πὸ τὶς ἡ γε σί ες τῶν ὑ πουρ γεί ων Πο λι τι σμοῦ, Παι δεί ας καὶ Δη μο σί ων Ἔρ γων δεί χνουν –κα τὰ γε νι κὴ καὶ ὑ περ κομ μα τι κὴ ὁ μο λο γί α– νὰ ὑ πο βαθ μί ζουν ἀ προ κά λυ πτα νευ ραλ γι κοὺς τομεῖς ποὺ σχε τί ζον ται μὲ τὴν δι ά σω ση καὶ προ βο λὴ τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ, τῆς ἱ στορι κῆς μνή μης καὶ τῆς ἀρ χαι ο ελληνι κῆς κλη ρο νο μιᾶς μας. Αὐ τὸ γιὰ πα ρά δειγ μα συμ βαί νει σὲ ζη τή μα τα πρα κτι κά, ποὺ ἀ φο ροῦν στὴν ἀ να σκα φὴ ἀρ χαι ο τή των, στὴν δι δα σκα λί α τῆς ἱ στο ρί ας στὰ σχο λεῖ α, στὴν ρύθ μι ση θρη σκευ τι κῶν ὑ πο θέ σε ων κ.λπ. Τὸ ἀ πο τέ λε σμα μιᾶς τέ τοι ας πο λι τι κῆς ἀν τι λή ψε ως ἦ ταν ἡ πρω το φα νής, ἀ δι και ο λό γη τη καὶ ἀ πα ρά δε κτη λο γο κρι σί α κει μέ νων τοῦ κ. Κω στῆ Στε φα νό που λου, τοῦ κ. Μί κη Θε ο δω ρά κη κ.ἄ. καὶ ὁ ἐ ξο βε λι σμός τους ἀ πὸ τὴν δι δα κτέ α καὶ ἐ ξε τα στέ α σχο λι κὴ ὕ λη. Καὶ ἀ να ρω τι ό μα στε ἐν τέ λει, ἐ ὰν αὐ τὴ εἶ ναι ἡ πο λι τιστι κὴ βελ τί ω ση ποὺ εὐ αγ γε λίζε ται ὁ νῦν πρω θυ πουρ γός. Εἶ ναι δυ να τὸν νὰ ἀ πο τε λῇ πρό ο δο ἡ ὀ πι σθο δρό μη ση σὲ πα λαι ό τε ρες ἐ πο χὲς ἄ με σου ἐ λέγ χου τῆς αἱ ρε τῆς πο λι τι κῆς ἡ γε σί ας ἀ πὸ τὴν ἀ νε ξέ λεγ κτη θρη σκευ τι κὴ ἐ ξου σί α καὶ πα ρα ε ξου σί α; Δὲν ἀ πο τε λεῖ ὁ μη ρί α γιὰ τὴν κυ βέρ νη ση μί α τέ τοι ου εἴ δους ὑ πο τα γή; Καὶ θὰ μπο ρῇ νὰ εἶ ναι βι ώ σι μη μί α κυ βέρ νη ση θρη σκευ τι κῶς με ρο λη πτοῦ σα; Μᾶλ λον θὰ ἦ ταν προ τι μό τε ρο ὁ πρω θυ πουρ γὸς νὰ ἐ πι λέ ξῃ τὴν δη μο κρα τι κὴ ὁ δὸ τῆς δι ε θνοῦς πρω το πο ρί ας, συ νει δη το ποι ών τας ὅ τι βρι σκό μα στε αἰ σί ως στὸν 21ο αἰῶ να καὶ ὡς ἐκ τού του ὀ φεί λει νὰ ἀ πεμ πλα κῇ ἡ κυ βέρ νη σή του ἀ πὸ τὰ θρη σκευ τι κὰ συμ πλέγ μα τα τοῦ πα ρελ θόν τος. Ἡ κα λύ τε ρη ἐ πι λο γή του θὰ ἦ ταν ἡ ἐ ναρ μό νι ση τῆς πο λι τι κῆς του μὲ τὰ ἀ νε ξί θρη σκα προ τάγ μα τα, ποὺ πρέ πει νὰ χα ρα κτη ρί ζουν μί αν εὐ νο μού με νη δη μο κρα τί α. Αὐ τήν του τὴν πρό θε ση θὰ μπο ροῦ σε νὰ τὴν ἀ πο δεί ξῃ ἐμπρά κτως μὲ τὴν ἐ πι λο γὴ ἑ νὸς Ἕλ λη να ποὺ νὰ ἔ χῃ ἀ φι ε ρώ σει τὴν ζω ὴ καὶ τὸ ἔρ γο του στὴν Δη μο κρα τί α καὶ ποὺ νὰ ἐκ προ σω πῇ σε μνῶς τὸν Ἑλ λη νι κὸ Πο λι τι σμὸ σή με ρα. Κλεί νον τας, ἂς ἐλ πί σου με αὐ τὰ τὰ κρού σμα τα θε ο κρα τι κῶν ἀγ κυ λώ σε ων νὰ ἀ ποτε λέ σουν ἐ ξαί ρε ση καὶ κα κὸ πα ρελ θὸν στὴν ὅ λη χά ρα ξη τῆς κυ βερ νη τι κῆς πο λι τι κῆς σὲ θέ μα τα παι δεί ας καὶ πο λι τι σμοῦ. Ὁ Ἑλ λη νι σμὸς λαμ βά νει καὶ πά λι παγ κο σμί ως τὸν οἰ κου με νι κὸ χα ρα κτῆ ρα ποὺ τοῦ πρέ πει, ἐ ξαν θρω πί ζον τας τὸν πλα νή τη μας. Ἑ πο μέ νως δὲν ἔ χει κα νέ να πε ρι θώ ριο ἡ πα ροῦ σα ἑλ λα δι κὴ κυ βέρ νη ση νὰ ξε πέ φτῃ σὲ γρα φι κό τη τες φον τα μεν τα λι στι κοῦ τύ που. Ἀ λέ ξαν δρος Χ. Μή τσιου Συγ γρα φέ ας – Δι πλω μα τοῦ χος Ἐ ρευ νη τὴς Α.Π.Θ.