Οἱ βανδαλικοὶ ἆθλοι τους, ὅπως τοὺς ἀφηγοῦνται τὰ ἐπίσημα συναξάρια τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας ὰ «Συ να ξά ρια» «φιλολογι κῶς» ἀ νή κουν στὶς «βι ο γρα φί ες», ἀλ λὰ ἀ πο τε λοῦν ἐγ κώ μια ἁ γί ων καὶ ἐν πολ λοῖς ἀ παρ τί ζουν τὰ λε γό μενα «ἱ ε ρὰ γράμ μα τα» μα ζὶ μὲ τὸ «Ψαλ τή ρι», τοὺς ψαλ μοὺς δη λα δὴ τῆς Πα λαι ᾶς Δι α θή κης. Πε ρι έ χουν πλῆ θος ἀ πὸ «τε τριμ μέ νας κοινο τυ πί ας ἢ πρω το τύ πους ἀ νο η σί ας» κα τὰ τὴν ρή ση τοῦ Ρο ΐ δη καὶ ἐ κτὸς ἀ πὸ τὸ ὅ τι συμ βάλ λουν γεν ναι ό δω ρα στὴν πνευ μα τι κὴ ἀ να πη ρί α τῶν ἀ να- «ΕΙΔΙΚΟΣ» ΓΙΑ... ΟΡΧΕΙΣ Ï ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ Ἀ γα πη τὲ κ. ἐκ δό τα, Εἶ μαι ἀ στυ νο μι κὸς καὶ πι στὸς Χρι στια νὸς Ὀρ θό δο ξος. Σὲ μί α συ νο μι λί α ποὺ εἶ χα μὲ συ νά δελ φό μου προ σφά τως τὴν ἡ μέ ρα τῆς ἑ ορ τῆς τοῦ προ στά τη ἁ γί ου τῆς Ἀ στυ νο μί ας μας (με γα λο μάρ τυ ρος Ἀρ τε μί ου – 20 Ὀ κτω βρί ου) ἄ κου σα μὲ με γά λη ἔκ πλη ξη (καὶ ὀργή, τολ μῶ νὰ πα ρα δε χθῶ) πὼς ὁ με γα λο μάρ τυς Ἀρ τέ μιος εἶ ναι ὁ προ στά της ἅ γιος των ὄρ χε ων, ἕ νας εἰ δι κός, θὰ λέ γα με, γιὰ τὶς πα θή σεις τῶν ἀν δρι κῶν αὐ τῶν ἀ δέ νων. Δὲν μπο ροῦ σα νὰ συγ κρα τή σω τὴν ἱ ε ρή μου ἀ γα νά κτη ση. Με τὰ βί ας οἱ συ νά δελ φοί μου μὲ συγ κρά τη σαν νὰ μὴν γρον θο κο πή σω τὸν συ νά δελ φό μου, ὁ ὁ ποῖ ος δια ρκῶς μοῦ ἐ πα ναλάμ βα νε: «Ἄ κου σον μέν, πά τα ξον δέ». Ἀ ναγ κά στη κα λοι πὸν ἀ πὸ πεῖ σμα, γιὰ νὰ ἀ πο δεί ξω πὼς ὁ συ νά δελ φος λέ ει ψ έ μα τα, νὰ ἀ γο ρά σω τὸν ἐ πί ση μο Συ να ξα ρι στὴ τοῦ Ἁ γί ου Νι κο δή μου τοῦ Ἁ γι ο ρεί του (ἐκ δόσεις «Ὀρ θό δο ξος Κυ ψέ λη», Καμ βου νί ων 1, Θεσ σα λο νί κη, τηλ. 2310/207340). Ἡ ἔκ πληξη ποὺ αἰ σθάν θη κα ἦ ταν ἀ πε ρί γρα πτη. Στὸ συ να ξά ρι τοῦ ἁ γί ου Ἀρ τε μί ου πράγ μα τι ἀ να γρά φον ται πράγ μα τα ποὺ μὲ ἔ κα ναν νὰ δι ε ρω τῶ μαι, ἂν ἐ κεῖ νοι ποὺ ὥ ρι σαν ὡς προστά τη τῶν Ἑλ λή νων ἀ στυ νο μι κῶν ἕ ναν τέ τοι ον «εἰ δι κὸ», θε ω ροῦν ὅ τι οἱ ὑ πη ρε τοῦν τες –καὶ ἐ γὼ– στὸ Σῶ μα τῆς Ἀ στυ νο μί ας πα ρου σι ά ζου με ὡς «ἐ παγ γελ μα τι κὰ νο σή μα τα» κά ποι α προ βλή μα τα στὸ ση μεῖ ο αὐ τὸ τοῦ σώ μα τός μας. ‣